Parti kuşları kural tanımıyor

Sağlık çalışanları aylardır canları pahasına, ecel terleri dökerek, sevdiklerine hasret kalarak çalışıyor.

Yaşlılar aylarca evlerine kapanıp kaldı, gidişat böyle devam ederse yeniden dört duvar arasına sıkışmaları da kuvvetle muhtemel...
Çocuklar okullarına, tiyatrocular seyircilerine hasret.
Sağlık Bakanı Fahrettin Koca her gün maske ve sosyal mesafenin öneminden bahsediyor, rica ediyor, “duyarsız davranmayın” diyor. Kendiniz için değilse bile sevdikleriniz için, onları önemseyin...
Amma velakin bazı şımarıklar sınır tanımıyor, vicdan nedir bilmiyor.
1 ay önce Yiğit Marcus Aral ve sevgilisi Şevval Şahin, Aral’ın villasında bir doğum günü kutlaması düzenledi. Organizasyon daha çok korona partisine dönüştü.
Davetliler arasında koronaya yakalananlar olduğu haberleri yayılsa da çift bunu inkar etti.
Ta ki o partiye katılan model Daria Kyryliuk, korona pozitif olduğunu sosyal medya hesabında paylaşana kadar...
Gel gelelim Şahin sevgilisinden daha da pişkin çıktı, “Sadece 10 kişi pozitif. Abartıldığı kadar yok!” dedi, bunu söylerken yüzü bile kızarmadı.
Sanki bu olay günlerce konuşulmamış, abesliği cümle aleme duyurulmamış gibi şimdi de Caner Karaloğlu adı gündemde...
Kendisi geçenlerde evinde doğum günü partisi düzenlemiş ve partiye yine 100’ün üzerinde davetli katılmış.
Üstelik parti o kadar uzun sürmüş ki komşuların şikayeti üzerine polis kapıya dayanmış.
Hani gizlileri saklıları da yok, yaptıklarını ya normal buluyor ya da her şeyi kendilerine hak görüyorlar.
Onlar ayrı âlem, biz korona kabusundan neredeyse meyveleri bile sabunlayacak kıvama gelmişken koşa koşa partiye katılanlar ayrı âlem...
Ayrıca bu partilere katılanlar da üç aşağı beş yukarı hep aynı yüzler, aynı isimler.
Merak ediyorum, neden bu aymazlığa “dur” denmiyor? Neden caydırıcı cezalar getirilmiyor?
Alınan tedbirler gereği kalabalık partiler de yasaklanmadı mı?
Bu şahıslara izin varsa gece mekanları için 00.00’da başlayan yasakların mantığı ne?
Ya bu şahıslara yaptırım uygulansın ki kurallara uymayı öğrensinler ya da mekanlar da serbest bırakılsın ki insanlar paralarını kazansınlar...
Komisi, garsonu, müzisyeni, işvereni, herkes zor durumda.
Bunlar keyif için yasak deliyor, insanlar yasaklar yüzünden ekmeğinden oluyor. Terazi bir türlü dengelenmiyor.

İnternet ücretsiz olsa...

Pandemi nedeniyle uzaktan eğitime devam ediliyor.
Hiç beklenmeyen bu olağanüstü durumdan dolayı sistem hâlâ tam manasıyla rayına oturmuş değil.
Zaman zaman internet bu yükü kaldırmıyor, yayın kopuyor, dersler aksıyor.
Ama ondan da önemlisi tablet ve internet meselesi...
Herkesin evinde tablet yok. Hadi bir tane var diyelim, çocuk sayısı birden fazla...
Üstüne üstlük canlı derslere internet de dayanmıyor. Eğitim Bakanı Ziya Selçuk bu konuya eğilmeli, bir an önce çözüm bulunmalı.
En akla yatkın çözüm de devletin pandemi boyunca, tüm öğrencilerin evine sınırsız ve tabii ki ücretsiz olarak internet erişimi sağlaması...
Çocuklar geleceğimiz... Onların eğitimleri aksamamalı, aksaklıklar acilen giderilmeli, EBA’ya ulaşım konusunda eşitlik sağlanmalı.

Pisliğin lüzumu yok

Gezmek, görmek, ruhumuzu arındırmak için doğaya koşuyor, sonra gittiğimiz yerleri çöplüğe çevirip yeniden “kirletecek” bakir alanlar aramaya başlıyoruz. İflah olmuyoruz!
İklim krizi bağıra çağıra kapımıza dayandı. Mevsimler şaştı, alışılmadık doğa olayları kırmızı alarmın göstergesi...
Ama biz hâlâ doğaya kafa tutmaya, onu kirletmeye, tüketmeye devam ediyoruz.
İntikamının ne kadar ağır olduğunu bile bile, göz göre göre...
Geçen gün okudum; masmavi suları için her yıl milyonların aktığı Bodrum’da deniz dibi temizliği yapılmış.
“Denize en çok mavi yakışır” sloganıyla düzenlenen temizlik etkinliği kapsamında bir dalış ekibi, Bitez sahillerinde dip taraması yapmış.
Sonuç... Sadece 2 saat içinde tam 257 kilogram atık toplanmış. Plastik, demir, cam... Ne ararsanız...
Bu pisliğe sebep olanların, elindeki pet şişeyi, alışveriş poşetini denize fırlatanların içi nasıl rahat ediyor, anlamak güç...
Düpedüz seyretmeye doyulamayacak bir güzelliği yok ediyorlar.
Hadi estetik kaygıları yok diyelim, çocuklarının geleceğini mahvediyorlar.
Dünya alarm veriyor, doğa artık intikam istiyor.
Pisliğin hiç lüzumu yok.
Azıcık duyarlılıktan kimseye zarar gelmez!

Kendini keşfetmeye hazır mısın?

Ünlülerin menajeri ve yakın dostu olarak tanıdığım Özgür Aras, bir yandan da yazmaya devam ediyor. Onun yeni kitabı “Henüz Tanışmadık”la da Miami seyahatim sırasında tanıştım. Uçuşta iyi bir yol arkadaşı oldu bana...
Bir kadının kendini yeniden keşfetme macerasını konu alan, bazen yeniden başlamak için her şeyden vazgeçmek gerektiğini gösteren, eline alır almaz akıp giden bir roman...
Ben henüz finaline gelmedim ama tanıtım metninde şöyle deniyor: “Sürprizli finaliyle kendini hayatın akışına bırakmayı bilenler ve asla vazgeçmeyenler için dünyada hâlâ mucizelerin var olduğunu kanıtlıyor...”
Bunu okuyunca sürprizi öğrenmek için daha da sabırsızlandım.
Pandemi yüzünden evinde her zamankinden çok vakit geçiren, kitapları da birbiri ardına bitirenlere öneririm...

 

Haber Yorumlarını Göster
Haber Yorumlarını Gizle
X

Sevdim, sevildim ama çok en çok kendimi sevdim

90’larda moda dünyasının altını üstüne getiren Neslihan Yargıcı rüzgarı, 2000’lerin başında ansızın dindi. Farklı kulvarlardaki işleri kadar özel hayatı ve düzenlediği partilerle de manşetleri süsleyen “siyahların kadını”, birdenbire ortadan kayboldu. Sordum soruşturdum, onu Bodrum’da buldum. Ortada olmaması, boş durduğu anlamına gelmiyormuş, gayet net anladım. “Akıllı olan kenarda durur dönemindeyiz” diyen Yargıcı ile uzun uzun sohbet ettik. Sıfır egoyla, müthiş keyifle yanıtladı sorularımı. Jüri üyeliği yaptığı programdan nasıl “paketlendiğini” anlatırken güldü, imzasını taşıyan Seden Gürel imajı için “Tam bir çöptü” demekten çekinmedi. Geriye de son derece vintage bir moda-magazin söyleşisi kaldı. Keyifli okumalar...

90’larda magazin sayfalarının vazgeçilmez yüzüydünüz. Sonra aniden kayboldunuz. Nerelerdesiniz?

- Ortada olmamak, yok olmak demek değil ki... Ortada olacak bir ortam yok. Bu dönem, “akıllı olan kenarda durur” dönemi.

Doğum günleriniz bile haberdi...

- Çünkü doğum günlerimi çok özel hazırlardım. Öyle ses getirirdi ki davetli olmak için araya birilerini koyarlardı.

Yok mu artık o partiler?

- Yooo, devam ediyor. Geçen sene 4 kutlama yaptım; hem yurtiçi hem de yurtdışında...

Bu yıl tabii pandemiden dolayı yalan oldu...

-  Doğum günüm 11 Aralık... Bu sene konsept, köfte-patates, pijama, terlik (gülüyor).

Yazının Devamını Oku

Bu yasaklar yetse ne âlâ...

Çoğumuz aylardır had safhada tedirgin, hatta paranoyak hallerdeyiz. Biri burnuna karabiber kaçıp da hapşırsa değil mekan semt değiştiresimiz var.

Kendimiz kadar sevdiklerimiz için de korkuyoruz.
Amma velakin korkunun ecele faydası yok.
Önlem konusundaki küçücük bir açık, bulaş zincirini hızlandırıyor, Covid-19’a kapıları ardına kadar açıyor.
Tablo sadece Türkiye değil tüm dünya için karanlık. Kimi ülkeyi ikinci, kimini üçüncü dalga vurdu.
Tsunaminin etkileri hastane önlerinde uzayıp giden kuyruklardan, kırmızı alarm veren yoğun bakımlardan da belli.
Önceki gün, günlük vefat sayısı üç haneli rakamlara tırmandı.
Ve sonuç, beklenen yasaklar geldi.

Yazının Devamını Oku

Ekranda fazla güldüm diye iki kere maaşımı kestiler

Tek kanallı dönemin en önemli yüzüydü Ayşe Egesoy... 30 yıllık kariyerinde yüzlerce konser sundu, çok önemli röportajlar yaptı ama kamera karşısında bir kez olsun kahkaha atmadı. Çünkü TRT’de olmak sorgusuz sualsiz ciddiyet gerektiriyordu. Şimdi o günleri anarken gülümsüyor, “Zamanında fazla güldüm diye iki maaşım, yırtmacım var diye de ikramiyem kesildi benim” diyor... Hemen arkasından ekliyor: “Olması gereken de oydu ama... Kanallar artınca sokaktan geçeni çevirip ‘Gel sen bunu sun’ demeye başladılar!”

Herhangi bir yerde sadece sesinizi duysam, o sırada sizi görmemiş bile olsam direkt “Ayşe Egesoy” derim. Bu nasıl bir imzadır?

- Bunu duymak ömre bedel işte, çok şükür.

Bunu sadece ben söylüyor olamam. Sokakta, alışveriş yaptığınız mekanlarda da benzer durumlarla karşılaşıyorsunuzdur.

- Aynen öyle. Sesimi hemen tanıyorlar. Bana mesleğimin en önemli geri dönüşü de budur. Yani sonuçta TRT’de devlet memuruyduk biz. Aldığımız maaş belliydi. Özel televizyonlardan da TRT maaşımızdan azıcık fazla kazanırdık. Yani çok büyük paralarımız, evlerimiz, arabalarımız olmadı. Ama bugün hâlâ bu markanın yaşıyor olması, insanların bana bu kadar sıcak yaklaşması öyle büyük bir kazanç ki... Tarifi yok.

SOKAKTAN GEÇENİ ÇEVİRİP SUNUCU YAPTILAR

Bu unutulmaz ses ekranlardan bize kaç yıl boyunca ulaştı?

- 20 sene TRT’de çalıştım. 5-6 sene de sonrası... Yaklaşık 30...

Yazının Devamını Oku

Müjde gibi yasak

Haftalar önce yazmış, biz maskeleri çifter çifter takarken sigara dumanını yüzümüze gözümüze üfleyen şuursuzlardan dert yanmıştım.

Zira AVM önlerinde, sokaklarda, “Ay sigarasız duramıyorum, elim ayağım titriyor canım” bahanesiyle maskesini küt diye indiren, sigarasını yakıp muhtemel koronavirüs katkılı dumanını cümle aleme savuranlardan illallah demiştim...
Bu durumdan şikayet eden bir ben değildim elbette. Birkaç gün önce Bursa, Sakarya ve Eskişehir’den peş peşe yasak haberleri geldi.
Pandemi önlemlerinin ihlal edildiği gerekçesiyle bazı açık alanlarda
sigara içmek yasaklandı derken asıl sevindirici
haber çarşamba akşamı İçişleri Bakanlığı genelgesiyle geldi.
Tüm Türkiye’de, 81 ilde sokaklarda caddelerde sigara içmek yasaklandı.
Hiç yalan söylemeyeceğim, herhalde bu güne kadar hiçbir yasak haberini böyle müjdeymiş gibi karşılamamış, alkışlamamıştım.

Yazının Devamını Oku

Babam nezle olduğunu söylediğinde içimden ‘onu kaybedeceğiz’ demiştim

Aslı Hünel, geçen ay büyük bir acıyla sarsıldı. “Hiçbir kronik hastalığı yoktu” dediği babası Mehmet Fevzi Hünel, korona yüzünden birkaç gün içinde hayatını kaybetti. Ünlü şarkıcıyı başsağlığı için aradığımda anlattıklarından öylesine etkilendim ki, yaşadıklarını herkes bilsin, “Bana bir şey olmaz demeyin” feryadını herkes duysun istedim: “Sadece 10 gün... Her şey o 10 gün içinde olup bitti. Öncesinde dağ gibi adamdı. Ne olur bu hastalığa yakalanmamaya çalışın. Virüs sapasağlam babamı 10 günde aldıysa, kronik hastalığı olanlar ne yapsın?”

Aslıcım acın çok taze, başın sağ olsun...

- Çok teşekkür ederim Tülay... Allah kimseye bu acıları yaşatmasın. Ölümün bile hayırlısı dilenir ya, doğru. Öyle ani oldu ki... O yüzden kabullenemiyor insan.

Annenle baban olabildiğince izole yaşıyorlardı diye biliyorum.

-  Öyleydi zaten. Abim (Saruhan Hünel) ve ben bile “taşıyıcı olabiliriz” korkusuyla onları çok sık ziyaret etmiyorduk. Deniz kenarında bir yazlık evleri vardı, orada kalıyorlardı. Ekim ayına kadar da her şey yolundaydı.

İşler ne zaman kontrolden çıktı?

- Bir gün babam aradı, nezle olduğunu söyledi. Market alışverişine çıkmış, dönüşte yağmura yakalanmış. “Herhalde o gün üşüttüm biraz, hastayım” dedi.

Nezle olduğunu söylediğinde hiç aklına korona olabileceği gelmedi mi?

- Düşmez olur mu? “Baba emin misin? Bir test yaptır” dedim. “Yok, ilaç aldım” diye diretti.

Yazının Devamını Oku

İstanbul’dan çıktım yola...

Evet, ben de “Mecbur kalmadıkça seyahat edilmemeli, hayat eve sığar” diyenlerdenim. Amma velakin hem işim hem de ailemin Hollanda’da olmasından dolayı pek çok kişiden daha fazla seyahat etmek durumundayım. Çocuklarım, anne-baba özlemim ağır bastı, işten güçten de fırsat bulup geçen hafta sonu yine Hollanda’ya uçtum.

Dünya pandemide ikinci dalga kaosu yaşarken havalimanlarında neler olup bitiyor, Avrupa’da durum ne, yeni önlemler var mı diye de meraktaydım açıkçası...

YOLCU AZLIĞI YÜZÜNDEN UÇUŞLAR BİRLEŞTİRİLİYOR

Amsterdam’a ulaşım için her zamanki gibi yine Türk Hava Yolları’nı tercih ettim.

Uçaklarda yoğunluk devam ediyor ama sebep eski hareketliliğe dönülmüş olması değil. Seyahat edenlerin sayısı ciddi biçimde azaldığından uçuşlar birleştiriliyor.

Mesela ben bilet alırken, o gün için 2 ayrı sefer vardı ama sonrasında yolcu azlığından dolayı iki uçuş birleştirildi.

Hâl böyle olunca da çoğu zaman uçak saatiniz değişiyor, planlanan saatte uçamayabiliyorsunuz.

Yola çıkma hazırlığı yapanların bunu göz önüne almasında fayda var.

UÇAKTA VARDİYALİ YEMEK DÖNEMİ

Yazının Devamını Oku

Şehir sadece yaparak değil yıkarak da güzelleşir

Yeşil Bursa tarih oldu olacak, gri binalar yeşil doğayı yutacak derken... Belediye bu süreci tersine çevirmek üzere atağa kalktı. Yapılan çalışmalara dair haberler gelmeye başlayınca gidip sormak farz oldu. Geçen hafta Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Alinur Aktaş’ı ziyaret ettim. Ben “Yeşil nereye gitti” diye sordum, o anlatmaya başladı... Aktaş toprağın altında kalmış gizli hazinelerin açığa çıkarılması, tarihe gölge düşüren çirkin binaların imhası konusunda kararlı görünüyor. Zira yeni motto şu: “Şehir sadece yaparak değil yıkarak da güzelleşir!”

Bursa’da yeşilinden kültürüne, binalarından hanlarına büyük bir dönüşüm başlamış. Böyle geniş çaplı bir projeler zincirine neden gerek duyuldu?

- Şöyle bir girizgah yapayım. Türkiye’nin 81 ili, 925 ilçesi ve hepsinin de çok ciddi özellikleri var. Ama Bursa gerçekten farklı, gerçekten çok özel bir şehir.

Nedir onu diğer şehirlerden farklı kılan? Sonuçta sizin de dediğiniz gibi Türkiye’nin her köşesi ayrı bir değer...

- Bursa, Osmanlı’yı kuran, Osmanlı’ya dair ciddi izler taşıyan bir şehir. Ama hepsi bu değil tabii... Şehir, Osmanlı’dan önce de farklı medeniyetlere ev sahipliği yapmış. İznik’i gördünüz, tam anlamıyla bir açıkhava müzesi hüviyetinde. Ama şu ana kadar ciddi mesafe alamamış, hak ettiği ilgiyi görmemiş.

Dünya Göçebe Oyunları gibi organizasyonlarla, orada yaptığımız bazı restorasyonlar ve sahil düzenleme çalışmalarıyla kendini toparlamaya başladı gerçi... Restore etmek falan güzel ama yine de bunları dünyaya tanıtmadan olmaz.

Yani diyorsunuz ki şehir genelinde başlatılan dönüşüm yeterli değil. Ne yapacaksınız o halde?

- Onun için de bazı girişimlerimiz var. Güney Kore, Japonya, Malezya ve Endonezya’da fuarlara katıldık, görüşmeler yaptık, büyükelçiler aracılığıyla çeşitli firmalarla bir araya geldik. Güney Kore’de bir ajansla anlaşıp tanıtım faaliyetini başlattık. Oradan turizm acenteleri, hatta YouTuber’lar bile getirdik.

Yazının Devamını Oku

“İstiklal”de bayram

Beyoğlu Belediyesi, Cumhuriyetin 97. yıldönümü kutlamaları kapsamında iki anlamlı projeyi hayata geçirdi. Bunlardan ilki “Cumhuriyet’in İstiklal Yolculuğu” sergisi...

Cumhuriyete uzanan destansı yolculuğun birbirinden özel kareleri, 29 Ekim kutlamaları kapsamında İstiklal Caddesi ve Galata Köprüsü’nde sergilenmeye başlandı.
Beyoğlu Belediye Başkanı Haydar Ali Yıldız, serginin açılışında yaptığı konuşmada, İstiklal Caddesi’nin önemini de vurguladı. Yıldız, “Caddeye ‘İstiklal’ adı Kurtuluş Savaşı’nın sonunda verildi. Biz de belediye olarak Kurtuluş Savaşı’nı anlatan sergimizi vatandaşımızla burada buluşturduk” dedi. İkinci sürpriz ise 29 Ekim’e özel çıkarılan Beyoğlu Gazetesi’ydi.
Kapağında Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün fotoğrafı ile onun unutulmaz “Efendiler! Yarın Cumhuriyeti ilan edeceğiz” sözünün yer aldığı gazetenin kendisi kadar dağıtım şekli de etkiledi beni... Vatandaşların önceki gün Taksim Meydanı’nda “Yazıyor yazıyor, yarın Cumhuriyet’in ilan edileceği yazıyor” diye bağırarak koşan çocukları gördüklerinde şaşkına dönmüş olduklarına şüphem yok. Kendilerine uzatılan gazeteye baktıklarında da birçoğunun duygulandığından adım kadar eminim.
Şahsen o çocukların fotoğraflarına bakmak bile benim gözlerimi yaşarttı.

Dünya pandemiye rağmen Sakarya’da buluştu

İki teker tutkunları geçen hafta sonu Sakarya’da bir araya geldi. Ama bu kez ortalık sessiz sedasızdı. Çünkü yarışanlar egzoz sesleriyle kulakları sağır eden motorcular değil dünyanın dört bir yanından gelen bisiklet sevdalıları oldu.

Şehir, üç gün boyunca

Yazının Devamını Oku

Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak

Ferhat Göçer, pandemi yüzünden hayatının projesi “Aldırma Gönül”ü askıya aldı, evine kapandı ama bu inziva dönemini verimli hale getirmeyi başardı. Kendiyle yüzleştiğini, tevekkülü öğrendiğini ve sakinleştiğini söyleyen ünlü sanatçı, 30 Ekim’de yeni albümü “Anadolu Aryaları” ile müzikseverlerin karşısına çıkacak. Bir yandan da pop albümü üzerinde çalışmaya devam eden Göçer’i evinde ziyaret ettim. Hem bir doktor gözüyle pandemi sürecini değerlendirmesini istedim, hem krizdeki müzik sektörünün nasıl toparlanabileceğini konuştum.

Birçok müzisyen gibi sizin de aylardır sesiniz sedanız çıkmıyor. Nasıl geçiyor pandemi günleri?

- Mart sonu, nisan başı gibiydi. Sabahattin Ali’nin “Aldırma Gönül” oyununun Türkiye turnesindeydik. En son Samsun’da sahneye çıkmıştık. İstanbul’a döndükten sonra pandemi nedeniyle iki ay hiçbir şey yapamadım. Aslında bu süreç, benim için bir eğitim ve bilinçlenme süreci oldu diyebilirim.

Ne tür bir bilinçlenmeden bahsediyorsunuz?

- Malum 3 ay eve kapandık. Başlarda neler olup bittiğini idrak etmeye çalıştık, sonra karamsarlık dönemi ve arkasından kabulleniş geldi. Ben ondan sonra da süreci nasıl verimli hale getiririm diye düşünmeye başladım.

Bu yol mutfaktan da geçti mi? Malum, o dönemde mutfağa girip ekmek, börek yapmayana uzaylı gözüyle bakılıyordu.

- Tabii ki... İdrak sürecinde herkes gibi ekmek yapma, yemek pişirme çabaları falan bende de oldu. Ama şöyle bir avantajım vardı, müzik stüdyom yan tarafta. Aynı zamanda küçük bir televizyon stüdyomuz var. Yukarısı yaşam, aşağısı çalışma alanıydı.

Yazının Devamını Oku

Sümela’dan Uzungöl’e bir Trabzon rüyası

Trabzon, doğasından mutfağına, tarihinden insanına her bir özelliğiyle ziyaretçilerini bağlıyor.

Bu da turizmin gelişmesini, turist sayısının günden güne artmasını sağlıyor.
Şehirde 2000’li yılların başında 2000 olan yatak kapasitesi bugün itibarıyla 40 bini geçmiş.
Bu rakamda Sümela Manastırı’nın payı büyük.


Geçen yıl göreve başlayan Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Murat Zorluoğlu, “Avrupalı turistleri Trabzon’a çekecek altyapıları oluşturmamız lazım” diyor ve ekliyor:
“Sümela Manastırı’mız Trabzon’un batıda da en çok bilinen mekanı. Orada ciddi bir restorasyon yapılıyor. Yeni düzenlemeler de söz konusu... İsteyen herkes aracıyla yukarı kadar çıkabildiği için orada acayip bir trafik oluşuyordu mesela... Yolun iki tarafına park edilmesi kaos yaratıyordu. Bu sene aşağıda büyük otoparklar yaptık. Önümüzdeki yıldan itibaren Büyükşehir olarak insanları ringlerle taşıyacağız.”

Yazının Devamını Oku

Benim de çok hatam oldu

Kimi alkışlıyor, kimi topa tutuyor. Kimi vatan, bayrak sevdalısı görüyor kimiyse fazla politize buluyor. Hakan Ural’la Kanal D’de yayınlanan “Neler Oluyor Hayatta” programının yayını sonrasında buluştum. Eleştirileri sordum, “Kötü insanların yarattığı sinerji, üzerinde durmuyorum” dedi. Politize olduğu konusuna “Hayatta hiçbir şeyi politize etmem” sözüyle nokta koydu. Oradan buradan, dereden tepeden keyifli bir sohbetin ardından da kanal binasından ayrılıp her zamanki gibi “En iyi arkadaşım” dediği eşinin yanına koştu.

“Neler Oluyor Hayatta” yayınından az önce çıktın. Program takip ettiğim kadarıyla gayet güzel gidiyor, kutlarım.

- Teşekkür ederim. Evet, çok iyi gidiyor. Sağ olsun izleyicimiz bizi hiç yalnız bırakmıyor.

Korona tüm dünyanın rutinini bozsa da sizin ekibi yolundan alıkoyamadı. Kısıtlama sürecinde bile ara vermediniz.

- Yok, hiç ara vermedik.

Kimi korkudan kimi de yasaklardan dolayı evine kapanmışken, sen virüsten ötürü hiç tedirginlik duymadın mı peki?

- Kanal yönetimi bize müthiş sağlıklı bir ortam sağladı. Yapımcımız Hülya Sepken’den teknik ekibimize kadar herkes çok değerli, hepsi de gerçekten işini layığıyla yapan insanlar. Ve hepsi de bu konuda çok hassas davrandı. Çok şükür en ufak bir sağlık sorunu yaşamadık. En azından şu ana kadar. İnşallah bundan sonra da aynı şekilde devam eder.

Hakan Ural, sokaktaki insanın Hakan Abi’si mi oldu? Kime senden bahsetsem “abi” diyor.

- Estağfurullah...

Yazının Devamını Oku

Konsey 1 yaşında

Genel başkan yardımcılığını yürüttüğüm, gazetecilik meslek örgütlenmesine yeni bir soluk getiren Küresel Gazeteciler Konseyi (KGK), kuruluşunun birinci yılını kutluyor.

Genel Başkan Mehmet Ali Dim’in çabalarıyla 14 Ekim 2019’da kurulan KGK, hem Türkiye özelinde hem de dünya genelinde kısa sürede başarılı çalışmalara imza attı.

Ankara’da genel merkez binası ve İstanbul’da bir çalışma ofisi bulunan konsey, 79 ilimize de temsilci atadı.

Yanı sıra 34 ülkede temsilcisi bulunan KGK, yaygın, yerel ve dış medyayı bünyesinde barındıran ilk ve tek basın meslek örgütlenmesi olarak yoluna devam             ediyor.

Küresel Gazeteciler Konseyi’nin bir önemli misyonu da Türkiye aleyhindeki olumsuz propaganda ve algı faaliyetlerine karşı tepki ve eylem ortaya koyabilmek amacıyla, her türlü medya aracını da kullanarak ülkemizin kamu diplomasisi faaliyetlerine destek vermek...

Böyle bir oluşumda görev almaktan gurur duyuyor, bu vesileyle hem yönetimimizin hem de üyelerimizin birinci yıl dönümünü kutluyorum.

Emeği geçen herkese sonsuz teşekkürler.

Veliler servisten kaçıyor

Okullar açıldı ve yeniden yüz yüze eğitime başlandı. Gerçi Milli Eğitim Bakanlığı pandemiden dolayı okula gitmeyi zorunlu tutmuyor, kararı ebeveynlere bırakmış durumda.

Yazının Devamını Oku

Gülmeyi çocuklar icat etti biz tüketiyoruz

Efsanelerin çocuğu olarak doğdu ama hayatı kolay değildi. Hem 7 yaşındayken onların özlemini çekmek zorunda kaldı, hem onların gölgesinden sıyrılmak... Vazgeçmedi, “Pes edince tükenir insan” mottosuyla yürüdü. Annesi Çolpan İlhan’ı ve babası Sadri Alışık’ı utandırmadı. Sadri Alışık Çolpan İlhan Tiyatrosu’nu hem oyunculuğu hem genel sanat yönetmenliği ile zirveye taşıdı. Üç senedir oynadığı ‘Fekeli’ karakteriyle fenomen haline geldi. Kerem Alışık’la geçen hafta bir araya geldik. Tüm sorulara şiir tadında yanıtlar verdi.



Bu yıl Altın Kelebek Ödülleri’nde Başarı Ödülü’ne layık görüldünüz. Geçen yılı da 10’un üzerinde ödülle kapatmıştınız. Rol aldığınız yapımlar ve kazandığınız ödüller bir yana, size göre hayattaki en büyük başarınız ne?

- Hayattaki en büyük başarı, yapmak istediğiniz işi yaparak yaşamaktır. Hayatı, istediğiniz gibi yaşamayı elde etmektir. İnsan, hayatı boyunca bunu sağlamak için çalışır, didinir ve yorulur. Albert Camus der ki; “Başarı elde edilebilir bir şey. Önemli olan başarıyı hak etmek”... İşte bütün uğraş bunun için olmalı.

“En büyük başarım, sevdiğim işi yapmak” mı diyorsunuz? Bu mudur?

- En büyük başarıdan öte, başarılarımız vardır. Başarıyı en büyük ya da büyük diye kategorize edemeyiz. Hepsi birbirinden farklı ve bakış açınıza göre değişir. Başarıyı yaptığın işi içine sindirmek diye algılıyorum ben. Çünkü sen içine sindiriyorsan ve yaptığın işten memnunsan, o iş başarılı oluyor. Belki de ben bu şekilde yaşıyorum.

Mesela tiyatroda çok istediğim bir roldü “Esaretin Bedeli”ndeki Red karakteri. “Esaretin Bedeli”ndeki Red ve “Bir Zamanlar Çukurova”daki Fekeli karakterlerini çok severek oynadım, çok içselleştirdim, onları kendime yakın buldum. Belki yorumlarımla biraz onları da kendime yakınlaştırdım. Sonuç olarak içime sinince galiba o iş başarılı oluyor diye düşünüyorum.

Yazının Devamını Oku

Rakamlar umut veriyor

“Algı değişmeli” diyorum. Çünkü kadına şiddetin önüne geçilmesi konusunda, bunun caydırıcı ağır cezalar kadar önemli olduğunu düşünüyorum. Algının değişmesi için kamu spotu gibi özel çalışmaların devamı gelmeli, konunun gündemden düşmemesi sağlanmalı.

Diğer yandan İçişleri Bakanı Süleyman Soylu da kadına şiddet konusuna ciddi biçimde eğilmeye devam ediyor. Sayın Bakan’ın geçtiğimiz gün sosyal medyada paylaştığı veriler, bir umut ışığı yaktı.
Bakan Soylu, alınan tedbirler sayesinde kadın cinayetleri oranının, yılbaşından bugüne yüzde 29 düştüğünü açıkladı.
Türkiye’nin kadın cinayetleri konusunda başı çektiğini düşünenlere de rakamlarla yanıt verdi: “Dünyada (milyon kişi başına) kadın cinayet oranı 13 iken Türkiye’de 3,8...”
İçişleri Bakanı Soylu, “Mücadelemiz, kadına karşı tek bir şiddet olmayana dek devam edecek. Aile içi şiddetle mücadeleyi hep birlikte başaracağız” diyor.
Veriler elbet umut veriyor ama daha alacak çok yolumuz var.
Bir gün “Kadın çiçek değildir, kadın kadındır, insandır. Erkeğe hak olan her şey ona da haktır”ı öyle ya da böyle herkes kabullenecek...

Bıktık bu

Yazının Devamını Oku

Yıldız Tilbe ve Beren Saat beden diline dikkat etmeli

Şiddet vakaları azalsa da bitecek gibi gözükmüyor. Farklı sorunlar gencecik insanları çok etkiliyor. Evliliklerde tehlike çanları çalıyor. Evet, pandemiyle birlikte ayarlarımız iyice bozuldu, psikolojimiz yerle bir... Bu hafta, kendisi de bir şiddet mağduru olan kişisel gelişim ve beden dili uzmanı Aşkım Kapışmak’la Sakarya Atlı Spor Köyü’nde buluşup gündemdeki konuları masaya yatırmak istedim. Söze çocukluğundan başlayıp gençliğin en temel sorunlarına kadar uzandık ama susmadık... Daldığımız derinliklerden çıkıp renkli konulara da kulaç attık...

Aşkım Kapışmak bugün gülüyor, geziyor, öğretiyor, yol gösteriyor. Ama aslında zor bir çocukluk geçirmişsin. Aile içi şiddetin yaralarını nasıl sarabildin?

- Çocukken şiddete tanık olmak, gözlem becerinizi artırıyor. Çünkü şiddetin kendisi değil “tekrar olur mu” endişesi, zayıf olan çocuğun güçlü olan yetişkini sürekli analiz etmesini sağlar. Ben de hem insanları analiz etmeyi öğrendim hem de erken yaşta yetişkin olmak zorunda kaldım.

Nasıl dayandın yaşadığın travmalara?

- 18 yaşıma kadar yaşadıklarımı yok saydım. Ve babamdan uzak kalmak için evden kaçmaya başladım. Otogara gider, kura çeker, hangi şehir çıkarsa atlayıp otobüse giderdim. Yaptığım şey, gittiğim yerde insanları tanımak ve kendimi çocukluğun acısından uzak tutmaktı.

BEYİN KANAMASI GEÇİRİNCE BİR KARAR VERMEM GEREKTİ

Dönüm noktan ne oldu?

- 20 yaşında beyin kanaması geçirdim. Ölümün eşiğine yaklaşınca bir karar vermem gerekti. Ya baba şiddeti yüzünden bende oluşan öfke, değersizlik ve sevgisizlik şemalarıyla yaşayacak, babam gibi zarar veren biri olacaktım... Ya da babamın bende yarattığı kişiliği yok ederek kendi arzu ettiğim kişiliği ortaya koyacaktım.

22 yaşında, üniversite okurken babamın vicdan ve merhamet duygularının eksik olduğunu fark ettim. Kendi vicdanımı ve merhametimi sorgulamaya başladım. Uzun yıllar gönüllü olarak engellilerle, kimsesizlerle çalıştım. Bu arada kimsesiz çocuklarda kendi çocukluğumu gördüm. İlginç olan şuydu; kendinize benzeyen insanlar gördüğünüzde ilk yaptığınız şey onlara sarılmak...

Yazının Devamını Oku

Yuvaya dönüşte gözlerim doldu

Özlem Yıldız, 17 yaşında kapısından içeri adım attığı Kanal D’ye yıllar sonra yeniden döndü. “Yuvaya dönüş” heyecanı yaşayan ünlü sunucu, bundan böyle hafta sonları “Konuştukça...” adlı programıyla ekranda olacak. Yıldız ile Kanal D binasında buluştum. Yeni programından özel hayatına, oğlu Demir’le ilişkisinden “Şimdi en yakın arkadaşım” dediği eski eşi Sinan Serter’e her şeyi konuştum. Her daim yüzü gülen, neşeli, görünürde gamsız Özlem Yıldız’ın göstermediği yüzünü de işte bu söyleşide keşfettim.



Uzun bir aradan sonra yeniden ekranlardasın Özlem... Hayırlı olsun...

- Çok teşekkür ederim.

Adı “Konuştukça...” değil mi? Biraz programın içeriğinden söz eder misin?

- Evet, “Konuştukça...” oldu adı. Konuştukça konuşacağız, konuştukça öğreneceğiz, birlikte eğleneceğiz. Hayatı paylaşacağımız, yaşamın içinden her şeyin olduğu bir program.

Hafta sonları ailece oturduğumuz ve keyifli sohbetlerin olduğu kahvaltı sofraları için farklı, pratik ve ekonomik tarifler de vereceğiz; sağlıktan doğal yaşama, güzellikten kişisel bakıma, eğitimden psikolojiye kadar her konuyu akılda kalıcı içerikler ve renkli anlatımlarla, uzman konukların görüşlerini aktararak izleyiciye sunacağız. Müzik ve televizyon dünyasının sevilen yüzlerini samimi sohbetler, hayatlarına dair en özel kesitler ve sürprizlerle evlerinize konuk edeceğiz.

Ayrıca programımızda izleyicilerimize yepyeni bir hayatın kapılarını aralayacak değişim bölümümüz de olacak; küçük dokunuşlarla yaşanan büyük farklara birlikte şahit olacağız, onların hayatına dokunacağız. Yani hafta sonu ailece ekran karşısına geçip keyifli zaman geçirecekleri bir sabah programı “Konuştukça”...

Yazının Devamını Oku

Fantastik yalnızlık

Will Smith’in, izlerken hepimizi geren ve daraltan “Ben Efsaneyim” filmini hatırlar mısınız?

Koskoca şehirde sadece bir adam ile köpeğinin kaldığı fantastik korku filmi...
Miami uluslararası havalimanında dönüşte aynen o hissiyata kapıldım. Sanki dünyalar savaşı olmuş, insanlığın sonu gelmiş gibi...
Pandemi öyle böyle vurmamış anlayacağınız, takım topla çift kale maç yap, o kadar boş yani...
Koca alanda bizim beklediğimiz THY uçağının yolcuları dışında neredeyse kimse yoktu.
Dükkanlar kepenk indirmiş... Yurtdışı uçuşlarda illaki içinde bir tur atılan free shop’lar bile kapalı...
Öyle bir yalnızlık, öyle bir dünyanın sonu hissi...
Nihayet İstanbul’a vardığımda eğilip toprağı öpmediğim kaldı o yüzden...

Yazının Devamını Oku

Hedefim şampiyonluktu ama yol kısa sürdü

Daha 13’ünde, akranlarının çoğu doktorluk, öğretmenlik, pilotluk hayali kurarken onun gözü mutfaktaydı. Adımlarını buna göre attı. Michelin yıldızlı restoranlarda staj yapmaya başladığında henüz 16’sındaydı. Türkiye’ye dönüşünde açtığı YouTube kanalıyla adını duyurdu ama asıl çıkışını “MasterChef” ile yaptı. Favorilerden de biriydi. İşte o yüzden ikinci haftasında elenmesi takipçilerini şoke etti. Yarışmanın “efendi çocuğu” Berk İlter, “Şampiyonluk hedefiyle çıkmıştım yola ama yol biraz kısa sürdü” derken gülümsüyor. Aldığı sonucu hüsran olarak kabullenmektense de “Her işte bir hayır vardır” diyor. Ya bundan sonrası? Ben sordum, o anlattı.

“MasterChef”e bu kadar erken veda etmeyi bekliyor muydun?

- Kesinlikle hayır.  İlk gün de dediğim gibi şampiyonluk hedefiyle çıkmıştım yola ama yol biraz kısa sürdü. Yine de buraya kadar geldiğim için çok mutluyum. “Her işte bir hayır vardır” mottosuyla hayatıma devam ediyorum.

Bu işin eğitimini almış, yurtdışında Michelin yıldızlı restoranlarda çalışmış biri olarak, böyle bir hüsrana uğramanın sebebi ne sence?

- Bu her şeyden önce bir yarışma. Haliyle şans da büyük bir etken. Ben bilgi birikimimin yarışmada devam eden arkadaşlarımdan yetersiz olduğunu düşünmüyorum. 100 bin kişi arasından ilk 16’ya kaldım ve alnımın akıyla çıktım.

Seni eleyen yarışmacı aslında bir at eğitmeni, mutfak konusunda da sana göre hayli acemi. Büyük finalde “nasılsa onu geçerim” gibi bir düşünceye kapılıp rahat davranmış olabilir misin? 

- Kendime güvenim var mıydı? Evet, vardı. Ama arkadaşlarımı güçsüz görmüyordum. Ben o gün inanılmaz el lezzeti olan biriyle son 2’ye kaldım ve giden ben oldum. 

PARA TALEP ETMEDİM YATACAK YER YETERDİ

Yazının Devamını Oku

Pandemi günlerinde Miami

Pandemi nedeniyle kısıtlanan uçak seferlerinin normale dönüşünden bu yana en uzun uçuşumu geçen hafta sonu yaptım. 13 Eylül Pazar günü Türk Hava Yolları ile Miami’ye uçtum.

Vaka sayıları giderek artarken bunca saat uçmak başta gözümü korkutmadı değil.
İstanbul Havalimanı’na bu endişelerle geldim. Pasaport kontrolünden geçtikten sonra THY Business Lounge’a yöneldim.
Kapalıydı...
Bunun üzerine şansımı diğer taraftaki Elite ve Elite Plus yolcuların kullandığı lounge’da denemeye karar verdim, açıktı...
Bir tarafta çoğu yolcunun favorisi olan pide yapılıyor, diğer tarafta köfte tavuk pilav üçlüsü servis ediliyordu.
Biraz atıştırdıktan sonra uçağa binmek için kapıya yöneldim.
Yine temkinli, yine hafif tedirgin...

Yazının Devamını Oku