Oysa, belki de ihtiyacımız olan daha fazla hedef değil, geçmişten taşıdığımız gereksiz yüklerden kurtulmak.
Başarı kadar vazgeçmeyi, mücadele kadar durmayı, başkalarını anlamak kadar kendimize şefkat göstermeyi de öğrenmeliyiz.
***
“Hayatımızı gerçekten tamamladığımız işler mi şekillendiriyor, yoksa bir türlü bitiremediklerimiz mi?
Yıllardır dünyanın farklı ülkelerinde, farklı kültürlerde, devlet yönetiminde, uluslararası kuruluşlarda ve iş dünyasında insanlarla çalıştım.
Çok başarılı, güçlü, varlıklı, toplumun gözünde imrenilen insanların bile bazen kendi içlerinde büyük bir huzursuzluk taşıdıklarını gördüm.
Kimi ulaşamadığı bir makamı unutamıyor kimi biten bir ilişkinin hesabını zihninde kapatamıyor kimi yıllar önce verdiği yanlış bir kararı tekrar tekrar sorguluyor kimi de artık anlamını yitirmiş bir hedefin peşinde koşmaya devam ediyor.
Gösterge panelinde sarı bir ışık yandığında hemen merak ediyoruz:
Yağ mı azaldı? Motor mu ısınıyor? Lastik basıncı mı düştü? Servise götürmeli miyim?
Ama kendi bedenimizin gösterge panelinde bir ışık yandığında aynı hassasiyeti göstermiyoruz.
“Biraz yorgunum”, “Yaşlanıyoruz artık”, “Bu aralar stres çok”, “Mideme bir şey dokundu herhalde”, “2 gün uyursam geçer.”
Ve devam ediyoruz.
Ta ki beden fısıldamayı bırakıp bağırmaya başlayana kadar.
Tıbbi Onkoloji Uzmanı Dr. Elvina Almuradova, akciğer kanserini bakın nasıl anlatıyor:
NEFESİMİZE SAHİP ÇIKALIM
Özellikle 65’li yaşlardan sonra insan farkına varmadan daha az yürümeye, daha çok oturmaya, merdiven yerine asansörü tercih etmeye başlıyor.
Önce birkaç kilo geliyor, ardından kaslar zayıflıyor, denge bozuluyor, eklemler sertleşiyor.
Sonra insan hareket etmekten kaçındıkça daha da güçsüzleşiyor.
Tehlikeli olan da işte bu kısır döngü.
Ben artık egzersize yalnızca spor yapmak olarak bakmıyorum.
İleri yaşlarda egzersiz, bağımsız yaşayabilmenin sigortasıdır.
Asıl mesele uzun yaşamak değil, bağımsız yaşamak.
Türkiye’de afetlerden sonra hep aynı görüntüleri izliyoruz.
Yıkılan binalar, kapanan yollar, kesilen haberleşme hatları, çaresizlik içinde yakınlarını arayan insanlar…
Ardından aynı cümleler geliyor:
“Böyle bir felaket beklemiyorduk.”
“Ders çıkaracağız.”
“Bir daha yaşanmaması için gerekenleri yapacağız.”
Peki gerçekten ders çıkarıyor muyuz?
Yıllardır yazılarımda sağlığın önemini anlattım. Çalışmanın, üretmenin ve başarılı olmanın değerini vurgularken, bunların ancak sağlıklı bir beden ve dingin bir zihinle anlam kazandığını söylemeye çalıştım. Sevdiklerimize zaman ayırmayı, yürümeyi, yüzmeyi, kitap okumayı, doğayla buluşmayı, stresten uzaklaşmayı ve hayatın küçük mutluluklarını kaçırmamayı hep tavsiye ettim.
Şimdi yine o tavsiyelerden birini yine öneriyorum “Heimlich Manevrası “eğitimi mutlaka öğrenmemiz gereken önemli bir hareket.
Hayat kurtaran ilk yardım uygulaması olan “Heimlich Manevrasını”, Uluslararası Kıbrıs Üniversitesi, Öğretim Üyesi Profesör Dr. Gürkan Ersoy bakın nasıl anlattı:
Hayatımızın her anında, beklenmeyen ani ve ölümcül durumlarla karşılaşabiliriz. Mesela yemek yerken yediğimiz besin aniden hava borumuza (trachea) kaçıp kısmi veya tam tıkayabilir ve o an da nefes alamaz hale geliriz ki bu da yaşamı tehdit eden bir durumdur.
Kısmi tıkanıklık durumunda ki bulgular; Ani solunum sıkıntısı, zayıf ve sessiz öksürme, hırıltılı solunumdur ve bu durumda ki kişiye kendi kendine öksürmesi, bu şekilde nefes borusuna kaçan cismi çıkartmaya çalışması önerilir. Tıkanıklık tam ise kişi nefes alıp veremez, ses çıkaramaz, öksüremez ve özetle durum çok ciddidir. Bu durumda olan kişiye: Önce “sırt vuruşu”, ardından “Heimlich” (karına bası manevrası) uygulanmalıdır.
İnsan beyni havasızlığa ortalama 3 en fazla 5 dakika dayanabilmektedir. Yani nefes borusuna yabancı cisim (et vs.) kaçan ve bu nedenle hava alıp veremeyen kişiyi ölümden kurtarmak için en çok 3-5 dakikamız vardır. Dünyanın hiçbir ülkesinde ambulans ve profesyoneller (doktor, hemşire, paramedik vs.) olay yerine 10-14 dakikadan önce gelememektedir. Her sokak başında ambulans ve/veya sağlık personeli de olması da mümkün değildir. İzmir ilinde bizler şanslıyız çünkü 112 ambulansı ortalama 9 dakika içinde hasta veya yaralıya ulaşabilmektedir.
Herkes konuşuyor, gülüyor, gün içinde yaşadıklarını anlatıyor.
Telefonlar masanın üzerinde, sohbetler birbirine karışıyor.
Dışarıdan bakıldığında oldukça keyifli bir akşam.
Fakat o masadaki insanlardan biri veyahut birkaçı, eve döndüğünde kendisini bütün gün hiç kimseyle gerçek bir iletişim kurmamış gibi hissediyor.
Bazen insan, bir gün boyunca onlarca kişiyle iletişim kurar ama kendisini anlayan tek bir kişiyle bile karşılaşmayabilir.
Modern hayatın çelişkilerinden biri tam da burada ortaya çıkıyor:
Birbirimize ulaşmak hiç bu kadar kolay olmamışken, birbirimize gerçekten yakın hissetmek neden bu kadar zorlaştı?
Meme kanseri tanısı alan bireylerin tedavi sürecinde en çok merak ettiği konulardan biri beslenmedir.
Ancak sosyal medyada, çevreden duyulan önerilerde ve internet ortamında kanser beslenmesiyle ilgili çok fazla bilgi kirliliği bulunuyor.
“Şunu kesinlikle yememelisin”, “Bu besin kanseri yok eder”, “Şeker kanseri besler” gibi kesin ifadeler, hastaların kafasını karıştırabildiği gibi gereksiz beslenme kısıtlamalarına da yol açabiliyor.
Diyetisyen Bilge Nur Yörük, bakın neler anlatıyor?
Öncelikle şunu bilmek gerekiyor:
Kanseri tek başına iyileştiren veya ortadan kaldıran mucize bir besin yoktur.
Benzer şekilde, tek bir besinin kanserden korunmayı veya tedaviyi garanti ettiği de söylenemez.
Brokoli, zencefil, mor ve kırmızı besinler ya da başka herhangi bir besin sağlıklı beslenmenin bir parçası olabilir, ancak hiçbirinin kanser tedavisinin yerine geçmesi mümkün değildir.
Bu ziyaret, Avrupa ile Türkiye arasında sağlık alanında gelişen yeni bir ‘acil müdahale diplomasisi’ olarak öne çıkıyor.
İzmir, bu programla birlikte Avrupa’nın sağlık profesyonellerine “Nasıl hayat kurtarılır?” dersi veren bir uygulama üssüne dönüştü.
Acil Afet Ambulans Hekimleri Dernek Başkanı Dr. M. Turhan Sofuoğlu, bakın bu konuda neler anlattı:
25 YILLIK BİR GEÇMİŞE SAHİP
Almanya’nın Aşağı Saksonya ve Bremen eyaletlerinde faaliyet gösteren Johanniter-Akademie Niedersachsen/Bremen, Alman hükümeti tarafından tanınmış acil kurtarma/ambulans paramedikleri yetiştiren önemli eğitim kurumlarından biri.
25 yıldır eğitim hizmeti veren akademinin eğitim alanları sadece ambulans personeliyle sınırlı olmayıp; hemşirelik, acil sağlık hizmetleri, afet ve sivil savunma, deniz ve açık deniz kurtarma, ilk yardım ve çeşitli mesleki ileri eğitimler de yapılıyor.
Johanniter Akademisi’nin belki de en dikkat çekici özelliği, simülasyon ve gerçekçi senaryo eğitimine verdiği önem.