"Anlatanadam" hakkında bilgiler ve tüm köşe yazıları Hürriyet Yazarlar sayfasında. "Anlatanadam" yazısı yayınlandığında hemen haberiniz olması için Hürriyet'i takip edin.
Anlatanadam

Yarıyıl tatilinde önceliğimiz çocuklar olsun

23 Ocak 2019

Tatilde ne yapılır ki? Deli gibi çalışıyoruz. Yetmek için, yetiştirmek için. Yine de denkleştiremiyoruz çoğu zaman. Tatilde çocukları alıp şöyle bir Uludağ’a gitmek istemez mi insan? Ya da bir yurtdışı mı yapsak acaba? 

Nerede! (Bu nerede kelimesini ‘nerdeeeee’ şeklinde yazmak gerekiyor, içimdekini tam ifade etmek için) Nasıl kalkıp gideceksin?

Çocuklar tatil, biz değiliz bir kere. Hadi parayı denkleştirdin, kredi kartına dayandın, birkaç gün kaçıp gittik. İşlere ara verip ya da izin alıp gitmeye kalksak; ekmek aslanın küçük bağırsaklarına doğru süzülmüş durumda, tatilden dönünce iyice sıkıntı olacak bu sefer.

Ne yapacağız peki çocuklarla evde? Bebişler enerji topu gibi maşallah, bütün gün duvardan duvara sekiyorlar. Hafta sonu kafamız zoruna kaldırıyor, pazartesi işe gitmek kafayı dinlemek haline gelebiliyor. On beş gün evde nasıl geçecek?

Okul zamanı bin türlü bahanemiz hazır. İşten geç geldim, işe erken gitmem lazım, geldim ama çok yorgunum derken çocuklara kısacık zaman ayırmak ve göz göze bakmak için kısıtlı bir vakit kalıyor. Bu durumda da hayata söylenerek haklı çıkartıyor insan kendini. ‘Daha ne yapayım kardeşim? Canımı dişime takmış çalışıyorum işte! Hep çocuklar için, hep...’

‘Mutlaka çocuklara zaman ayırmam lazım’ duygusu insanın içini tatil günü daha çok kemiriyor. Çocuklar için çok çalışıp, çocuklarını göremeden hayat geçiren ve çalışmanın anlamını yitiren insanlarız çoğumuz. Bu duygu çocukların evde bizi bekledikleri bir zaman diliminde, gittikçe daha çok koyuyor insana. 

Vakit geçirmeliyiz çocuklarla kesin.

Daha iyi bir kıyafet için, daha çok oyuncak için, bir AVM’de yenecek hamburger için, birlikte gidilecek bir animasyon filmi için çalışmıyoruz bu kadar çok aslında ama sonuçta buna geliyoruz hepimiz.

Yazının devamı...

Sadece evde oturan ben miyim?

16 Ocak 2019

*

 

Tarihi hatırlatarak nostaljiye sürüklemeyeceğim sizi. ‘Hiç aklınıza gelir miydi elinizde telefon olmadan yaşayamayacağınız?’ da demeyeceğim. Çektiğin resmi paylaşmadan duramadığın günleri de anımsatmayacağım. Bunlar en fazla Facebook zamanlarından hatırlayabileceğimiz, sıradan, naif günlerimizdi. Artık geride kaldılar...

 

*

 

Şimdi işler öyle değil! Instagram diye bir alışkanlığımız var ve bizi mahvediyor!

 

Yazının devamı...

Ebeveynlerin yeni belası: FORTNITE

13 Ocak 2019

 

Önce internette vakit geçirebilecek yaşta çocuğu olmayanlara, Fortnite’ı neden bildiklerini anlatayım. Hani sekiz, on yaşından itibaren bütün bebeler sopa gibi tuttukları kollarını sağa, sola, arkaya öne sallayarak; neredeyse büyüklerin taklit bile edemediği, popolarını kıvıra kıvıra bir dans ediyorlar ya? İşte bu dans, Fortnite denilen bir bilgisayar oyunundan çıkma. Çevrenize bir bakın, boşta duran bir sürü çocuk bu ‘The Floss’ denilen dansı yapıyor, boş boş etrafına bakınarak.

Fortnite, hayatta kalma amaçlı, oldukça popüler bir strateji oyunu ve gördüğümü söyleyeyim, ebeveynlerin de başının belası. Çünkü anneler, babalar çocuklarını bu oyundan alamıyorlar resmen!

Oyunda amaç, dövüş silahları ile karşı oyunculara saldırmak ve ateş etmek. Ayrıca, oyun online olduğu için, oyuncular takım arkadaşları ile bir şeyler inşa ederek düşmanlara karşı da korunabiliyorlar.

Bütün dünyada çok popüler şu aralar tamam da bizim memleketin evlerinde çocukların gözleri ekranlardan ayrılmıyor, nasıl olacak? Çocuklar Fortnite dışında başka bir şey konuşmuyor. Üç, beş çocuk bir araya gelince; anasının, babasının telefonunu alan, tableti yanında getiren, evdeki konsolu kapan hep birlikte grup kurup Fortnite oynuyor.

Kendi aralarında, çocuk derdi ve gürültüsü olmadan, rahat rahat muhabbet etmenin özgürlüğünü yaşayan ebeveynler de bu meseleye biraz çanak tutuyorlar. Kimse kusura bakmasın...

Bir defa, tüm online oyunlarda olduğu gibi; kontrolsüz ve zaman sınırı olmaksızın oyunun dibine düşen bebişlerin bağımlı olma ihtimali çok yüksek. Fortnite oynamadıkları zaman mutsuz olan, okulda ellerinde cihazlar yokken bile bahçede kendi kurdukları toplu, tüfekli Fortnite oyunları oynayan, boş kaldıklarında Youtube’dan Fortnite dansları izleyip taklit etmeye çalışan, tek tip çocuklara dönüşüyorlar.

Konuştuğumuz öğretmenler, evlerde Fortnite oyununa kendini kaptırmış çocukları, okul teneffüslerinde diğer çocuklardan hemen ayırabildiklerini söylediler geçen gün. Daha çok şiddet içeren, vurmalı ve öldürmeli oyunlar oynadıklarını gözlemlemişler.

Yazının devamı...

Bir tepki biçimi olarak: Günaydın!

9 Ocak 2019

 

Asansöre biniyorsun, önceden kabinde olan iki kişi sanki birbirine küs, ikisi de zıt yönlere bakıyor. Sana bir ara gözlerini dikiyorlar, kısa bir bakış fırlatıp başka yönlere dalıyorlar yine, asansörde geçecek kısacık bir vakti yemeye çalışarak.

 

Metronun merdivenlerinde sırt çantasını sırtına heybe gibi atıyor öndeki delikanlı, çanta ağzının ortasına vuruyor insanın. Ağzından geri sekiyor çanta, demiyor ki ‘Bu çanta neye çarptı da sırtıma oturmadı?’ İstifini bozmadan çantayı bir daha yerleştiriyor sırtına yine savurarak. Sen yüzünü sakınıyorsun artık ikinci hamleden.

 

Metronun kapısı açılıyor, içerdekiler dışarı çıkıyorlar doğal olarak ama ne mümkün! Kapılar bloke, çünkü dışardakiler içeriye girmek için metroya hücum ediyorlar. ‘Bana ne kardeşim, iki durak sonra in!’ havasında herkes. İtiş kakış, birbirlerinin içinden geçerek, çokça söylenerek, yapış yapış sürtünerek, yer değiştiriyorlar.

 

Adamın biri gözünü dikiyor sana metroda. Çift kapılı buzdolabı kolisi gibi olmasan, kadın olsan mesela, haklı olarak ürkersin.

Yazının devamı...

Yeni yıldan taleplerim var!

2 Ocak 2019

Beklentilerimi açık açık anlatayım, ‘Ne dilediğine dikkat et, gerçekleşebilir!’ derler çünkü, başka bir yere gitmesin dilediğim mevzular. ‘Piyango neden bana vurmaz bir kez bile?’ şeklinde çok çalışmaktan yakınacak biri değilim, peşinden koşacak hayallerim olsun, bana yeter!

Geçtiğimiz senelerde, yine hayallerimin peşinde koşarken ve birçok şeyi yerli yerine de oturtmuşken; vicdansız, insafsız, kalpsiz biri tarafından dolandırılmış ve ‘her şeyimi kaybederim, neşemi kaybetmem!’ dediğim yaşam enerjimi çaldırmıştım tüm param pulumla, işimle gücümle birlikte. Hayallerimin peşini bırakmış, kendi içine kapanmış, ilaçlara bağlanmış, insanlığa ve sevgiye olan inancımı yitirmiştim.

Zor geçen dört yılın ardından; 2018’de, ara ara küçük hayaller kurmaya tekrar başladım ama cılız, korkak, heyecanı eksik hayallerdi çoğunlukla bunlar.

Hayal hayaldir, buna da şükürler olsun! İnsan hayalsiz, amaçsız kalmamalı, eksikliğini bilmeyen bilmez...

Şimdi 2019’a; alenen, buradan, sizlerin huzurunda seslenmek istiyorum.

Sevgili 2019! Her şeyden önce,

Yazının devamı...

2018’de, Google’da neler aradık neler!

30 Aralık 2018

 

Başka ülkeler de var dedim ya, karşılaştırmalı olarak inceleyeyim dedim.

Tüm dünyada, ‘World Cup’ yani 2018’de gerçekleşen ‘Dünya Kupası’ aranmış. Bu bizde de böyle.

Gibi...

Çünkü bizde; birinci sırada ‘dolar’, sonra ‘soy ağacı’, sonra Dünya Kupası var.

Naapsın millet? Dolar bir anda fırlayınca, sabah kalkıp dolar yazmış, akşam yatarken dolar yazmış! Bir ara da e-devlet sitesinden kendi soyuna bakabiliyorduk ya malumunuz, ‘Biz de herhalde sahipsiz değiliz!’ kafasına geçmiştik hepimiz, soyumuzun köklerini araştırmaya girişmiştik. Onun sonuçları da bu olmuş...

Allahtan doların ateşi düştü de, dolar araması da gerilerde kaldı son günlerde. Allah aratmasın Google’larda doları 2019’da!

Daha sonraki sıralarda; hem dünyada, hem de bizim memleketimizde 2018 yılında kaybettiğimiz isimler var. Bu çok doğal. Buradan bir mevzu çıkarmayalım; kaybettiklerimize rahmet, kalanlara sabırlar dileyelim...

Yazının devamı...

Çağatay Ulusoy ne yapsın?

23 Aralık 2018

 

Bu sosyal medya bir görev biçmiş kendine; ortaya çıkan her işe pike yaparak dalmak, yapıcı olmayan eleştirilerle saldırmak, tek kelime olumlu laf etmeden herkesi, her şeyi harcamak.

Bu destekleniyor, bu tür yaklaşımlar alkışlanıyor, bunu yapanlar takip ediliyor. Aksini söyleyen de hemen acımasızlıktan nasibini alıyor.

 

Yabancı orijinli diziler konusunda ‘benim!’ diyenle, istediği dizi hakkında saatlerce konuşabilme kapasitesine sahip biri olarak söylüyorum; ‘Hakan: Muhafız’a haksızlık yapılıyor!’

Hiç alttan alamam; her gün uykumdan çalarak, son yirmi yıldır aşağı yukarı çıkan her yabancı diziyi izledim ve hala izliyorum. Benim hastalığım da bu! Kesmiyor, açıyorum IMDB’yi, TOP 250 arasında kaçırdıklarımı izliyorum. Yetmiyor, Rotten Tomatoes En İyiler listelerine dalıyorum. İsveç’tir, Norveç’tir, Danimarka’dır ne var ne yok izliyorum. Kimsenin elini sürmediği ağır aksak İngiliz dramalarını çekirdek gibi çitliyorum. Fantastik diziler de en sevdiklerim ve her halde var olan tüm fantastik dizilerde şu an güncelim! Yani bugün itibariyle, hepsinin son bölümünü izlemiş vaziyetteyim.

 

Bu altyapıyla, konuyu şöyle açalım.

Yazının devamı...

Bu kadar parayı ne yapacağız?

19 Aralık 2018

*

 

Basın ve medya, bu kadar parayı milletin kafası almaz diye herhalde, belli ölçü birimleri üzerinden anlatır.

 

Büyük ikramiye çıkarsa ne yapacağını bilmez insanlar diye, bu büyük parayla neler alabileceğini söylerken coşar bizim basın...

 

-Yetmiş milyon lirayla elli tane süper lüks bilmem ne marka araba alabilirsin!

 

Yazının devamı...