"Nil Karaibrahimgil" hakkında bilgiler ve tüm köşe yazıları Hürriyet Yazarlar sayfasında. "Nil Karaibrahimgil" yazısı yayınlandığında hemen haberiniz olması için Hürriyet'i takip edin.
Nil Karaibrahimgil

Nil Karaibrahimgil

Yavaşça, olmaya koyulmak

5 Şubat 2018

Bütün oklar kendimize döndü. Çocuklar rahat bırakıldı.
Onlar sevgiden gelmiş küçük merak toplarıydı ve kendi yollarını bulurlardı.
Bizim yollarımızda gezinmeleri gerekmezdi.
Herkes kendine çekidüzen vermeli ve Gandhi’nin dediği gibi ‘dünyada görmek istediğin değişimin kendisi ol’malıydı. Ol.
Aslında çok şey gizli bu iki harfte.
Ol, nezaket istiyorsan, nazik ol. Sana güvensinler istiyorsan, güvenen ol.
Sevilmek istiyorsan, seven ol.

Yazının devamı...

Özgürlük ve sıkıntı

29 Ocak 2018

Bahar gelince yeşermiyor dallar bunlar yoksa. Uzun yollardan gelen haberci, su isteyince içemiyor çeşmelerimden.
Saçlarım ta aşağı kadar inmiyor kulelerimden. Tırmanmıyor yakışıklı.
Özgürlüğüm ve sıkıntım olmadan, telleri kopuk oluyor enstrümanların. Çalmıyorlar bir şey.
Kadehlerim dolmuyor. Güzel bir hikayem olmuyor. Kuruyup kalıyorum ben bu ikisi yoksa.
Ne çıkarsa bunlardan çıkıyor inanın bana.
Bakın bir özgür kalın, bir de üstüne sıkı bir sıkılın, cin çıkıyor şişeden.
Ne dilersen dile diyor benden.

Yazının devamı...

Beynimle bir dakika umutlandırıyor beni

22 Ocak 2018

Bir baktım, beyni böyle iki yüz gram kıyma gibi kafanın tasında yalnız bırakırsan, gidip korku filmi açıyor hemen.
Kapatırsan, gerilim açıyor. Onu da kapatırsan, yine böyle ormandan sesler gelen bir şeyler açıyor.
Bir yerde okumuştum, bu türü sevmesinin nedeni, evrimin ilk başlarındaki eski beyin alışkanlıklarıymış.
Yani eskiden çok eskiden, belki de henüz dört ayağın üzerine dikilmemişken biz, dünya gerçekten de sürekli kükreyen kanatlı şeylerle doluydu.
Yürürken yem olurdun.
Geceleri güzüne uyku girmese iyi olurdu.
İşte beyin hâlâ o eski yazılımı kullandığından, bizi bir huzurlu bırakmıyor.

Yazının devamı...

Yine birbirimizin oğullarını öpüp kokladık

15 Ocak 2018

Hani vardır, aslında bir şeye benzemeyen şarkılar, sırf çocukken duydun diye ilk notalarıyla gözlerini doldurur. Belki öyle bir şey.
Bir dakika. Aslında bir şeye benzemediğini falan söylemiyorum. Aslında söylüyorum da. Çünkü kendinden başka hiçbir şeye benzemiyor. Onun için arkadaşım oldu. Belki onu senede sadece bir hafta görebildiğim için bilmiyorum.



Her defasında karışık bir kafayla, uzun bir yoldan geliyor. Ta Avustralya’dan. Sanki dünyada başka yaşayacak yer bulamamış gibi. Gitti en uzağa oturdu.
Gelir gelmez kocaman saçlarını sallayıp, içindeki bütün tozu dumanı ayaklarıma döküyor. Elektrik süpürgesinin torbasını boşaltırsınız ya, öyle kafasının içi.
Bir ara herkes ne güzel derin derin konuşuyordu. Sonra ‘kafa açmak’ diye saçma sapan bir deyim peydah oldu. Komik bulundu. Kim biraz ciddi ciddi soru sorsa, bunalsa, bu laf ortaya atıldı, duyan herkes kahkahalarla güldü.

Yazının devamı...

Bu sene kendi sesinize daha çok kulak verin!

8 Ocak 2018

Sert bir kabuğun içinde yumuşacık bir şey ıstakoz. Büyüyor büyüyor, sert kabuğu ona dar gelmeye başlıyor. Sıkışıyor ıstakoz.
Sonra çıkıyor o kabuğundan. Korunmasız olma pahasına.
Okyanusta lop diye yutulan yem olma pahasına.
Koşup gidiyor bir kayanın altına. Orada kendine yeni bir kabuk yapıyor.
Daha büyük bir kabuk.
Sonra büyüyüp de o ona küçük gelince, yine aynısını yapıyor ıstakoz. Bıkıp usanmadan.
Eskimiş dar gelen sert kabuğunu bırakıyor. Yumuşacık büyüyen bedenine bir kayanın arasında yeni kabuk yapıyor.

Yazının devamı...

Eski yılda bırakılacaklar

25 Aralık 2017

Öfkenin o kalın yorganının altında, incecik bir tül var: Kırılganlık. Kırılganlığı kaldırıp, sessizce altındakine baktınız mı peki?
Orada da ipekten yumuşacık sevgi var, sevgi. Sevmediğimiz insan bizi kıramıyor. Bizi kıramayan da öfkelendiremiyor. Demek ki, sevmediğimize öfkelenemeyiz de. Öfke yumruk sıktıran bir duygu. İnsan yumruk sıkınca tırnakları avucunun ortasına batar. Battıkça batar.
Ve bu kimin canını en çok acıtır biliyor musunuz? Evet belki kısa vadede, yumruğu salladığın şeyi acıtır ama uzun vadede o yumruk, seni acıtır en çok. Senin avucuna batan o tırnaklar, en çok seni yaralar.
Bence eski yılda ilk bırakılacak şey, öfke.
Öfkenin altının altına inip, kuyusundan sevgiyi çıkartıp bakmalı. Belki hemen sarılamaz insan bir zamanlar öfkelendiğine. Ama ben geçenlerde bir yerde rastladım öfkelendiğim birine. O da ben de sıkılmıştık bu saçma ve sahte öfkeden.
Onu besleyecek kötü duyguları da bulamıyorduk ne zamandır. Açtı öfke. Cılızdı.
Biz de son verdik ona. Sarıldık. Çok mutluyum, çok hafifim bir öfkeyi daha geride bırakabildiğim için.

Yazının devamı...

Kalırsan gitme, gidersen de kalma

18 Aralık 2017

“Evet, bebek önemli ama aile daha önemli.”
Kapıdan çıkarken söylenen şeylere dikkat etmeli.
Onlar yolluk.
Ben de bunu aldım cebime koydum.
Sonra bir süre unuttum.
Cepteki fişler, saç bantları, bozuk paralar gibi bekledi benim onu çıkarmamı.
Biz kadınlar, çocuğumuz olunca dünyayı unutuyoruz.

Yazının devamı...

En önem verdiğin değer ne?

11 Aralık 2017

İnanın, okuldan daha derinden çocuğunuzu etkileyecek şey o olacak.
Evdeki değerler.
Yazılmamış ev anayasası.
Hepimiz iki insanın patron olduğu bir eve doğuyoruz bir nevi.
Anne ve baba.
Onların kuralları.
Onların birbirleriyle ilişkileri.

Yazının devamı...