Yaş almanın kıymeti ve genç kalan ruhlar

Her yeni yaş hayatın mucizelerine karşı duyarlılığımızı biraz daha artırırken, geride bıraktığımız yılların değeri de giderek daha görünür hale geliyor.

İnsanın ilerleyen yaşlarda sosyal hayattan kopmaması, mümkünse iş yaşamıyla bağını hiç değilse bir ucundan dahi olsa sürdürmesi büyük önem taşıyor.

Çünkü bunu büyük bir zarafetle gerçekleştiren insanlar var ve onlar çevremize ışık saçıyor.

Bugün biliyoruz ki fiziksel bir engel olmadığı sürece insan zihni yalnızca 70’lerde değil, 80’lerde, hatta 90’larda bile berraklığını koruyabiliyor.

Yılların biriktirdiği muhakeme gücü tecrübeyle harmanlanınca ortaya paha biçilemez yaklaşımlar, fikirler ve örnek alınası duruşlar çıkıyor.

Burada yalnızca fikir üretmekten söz etmiyorum, hayata aktif katılımdan söz ediyorum.

İzmir’in sevilen iş insanlarından Moris Bencuya bu konuda akla gelen ilk isimlerden biriydi.

80’li yaşlarının sonuna kadar girdiği her ortamın sosyal duyarlılığı en yüksek, en muzip ve en enerjik kişisi olmayı sürdürdü.

Program yapıcıydı; insanları toparlar, hareketlendirir, bir masanın etrafında bir araya getirirdi.

Onu gören herkes yaşam sevincinin yaşla ölçülmediğini, aksine insanın içindeki kıvılcıma bağlı olduğunu hissederdi.

Aynı şekilde, içinde yaşadığı topluma, kentine, ülkesine yorulmayan bir maraton koşucusu gibi katkı sunan insanlar da var.

Söz buraya gelmişken hemen çoğumuzun aklına gelen bir isim de Uğur Yüce’dir.

Yüce, yalnızca fikir üretmekle kalmayan; gerektiğinde kolları sıvayıp çizmelerini giyen, en zor sivil toplum faaliyetlerinde lokomotif rolünü üstlenen bir ‘demir adam’dır.

Gecesini gündüzüne katar, her kapıyı çalar, üşenmez; üstelik bunu büyük bir tevazu içinde ‘eğik başak’ olmanın olgunluğuyla yapar.

Öngördüğü toplumsal faydayı oluşturmak için gereken her organizasyonda bizzat emek verir.

Bu insanlar toplum için gerçek birer rol modeldir.

Uğur Yüce gibi kişilerin bir ayırıcı özellikleri daha vardır.

Sözü edilen bu kıymetli insanların yaş aldıkça gençlerin önünü tıkayan, bulunduğu koltuktan kalkmayan ve artık kendini tekrar eden ‘takoz’ karakterlerle kesinlikle karıştırılmaması gerekir.

Ne sosyal hayat ne de iş dünyası enerjisini yitirmiş, varlığıyla yük olan insanlarla ilerleyemez.

Zaten onların işini zaman er ya da geç kendisi çözer.

Oysa her daim genç ruhunu koruyan, ışığını eksiltmeyen insanların yeri başkadır.

Onlar toplumun kıymetli değerleridir.

Tecrübeleri, üretkenlikleri ve bitmeyen heyecanlarıyla hem bulundukları ortama nefes olur hem de yeni kuşaklar için ilham kaynağı yaratırlar.

Bu nedenle Uğur Yüce’nin yanında Samim Sivri, Lucien Arkas, Öner Akgerman ve listelemeye kalkıştığımızda sayıları onlarcaya ulaşan sivil toplum neferlerinin değerini bilmek, onları pamuklara sararak görüşlerine, enerjilerine ve tecrübelerine alan açmak hepimiz için büyük bir kazançtır.