Aspirin kahramanlar

Çoğunluk mutsuz, çoğunluk umutsuz.

Ama bir kesim var ki tüm bu olumsuzluklara rağmen ‘ekmeğini taştan çıkarmayı’ başarıyor, hatta iyi bir gelir elde edebiliyor.

Kimlerden söz ediyorum?

Zanaatkârlardan…

Bu insanlar mutlaka yüksek öğrenim görmüş değildir.

Çoğu usta-çırak ilişkisiyle yetişir.

İşin inceliklerini gözleyerek, deneyerek öğrenir.

Pratik çözümler geliştirir.

Vaktini, emeğini, sabrını işine hesapsızca harcar.

Ününü yeteneğinden alır.

Hele bir de efendi ve paragöz değilse, bedeniyle fikrini birleştirip ortaya iş çıkarıyorsa dünyanın neresine giderse gitsin ona ‘ekmek’ vardır, hem de iyi bir ‘ekmek’.

Bu yüzden meslek liseleri, karşılığı olmayan diplomalardan çok daha kıymetlidir.

Sanayide yetişmiş bir ustabaşı el üstünde tutulur.

Serbest meslek erbabı her daim aranan kişidir.

Ve bu sadece teknik işlerle sınırlı değildir.

Yaptığını iyi yapan, çalışkan ve dürüst olan herkes, kol ve zihin emeğini senkronize eden her meslek sahibi ayakta kalır.

Bir sahil kasabasında iyi bir tekne kaptanıysanız, serbest çalışan bir elektrikçiyseniz ‘karaborsa’ aranan kişisinizdir.

Ama şart bellidir: İşini hakkıyla yapmak!

Aynı durum ‘bitkilerin dilinden anlayan’ bir bahçıvan ya da ‘kepçesi lezzetli’ bir aşçı için de geçerlidir.

Taksi esnafını düşünün: Arabasını temiz tutan, taksimetresiyle oynamayan, müşterisine saygısını esirgemeyen, sakinliğiyle huzur veren…

Böyle bir şoförün kazancı da itibarı da eksik olmaz.

Örnekler çoğaltılabilir: Musluk tamircisi, şef garson, ayakkabı boyacısı, evlere temizlik hizmeti verenler…

Toplumun gözünde sıradan işlerle uğraşıyor gibi görünen ama işine özen gösterip fark yaratan bu insanlar, günün sonunda kendi başarı öykülerini yazarlar.

Yaşamın görünmez kahramanlarıdır onlar.

Tıpkı arılar gibi…

Arılar olmadan ekosistem çöker, düzen felç olur.

Bizim hayatımızda da çözüm üreten, her derde deva olan bu ‘aspirin’ karakterli zanaatkârlar toplumun bağ dokusudur.

Ve en çok da bu yüzden kıymetlerini bilmemiz gerekir.