Salim Uzun
suzun@hurriyet.com.trBu utanç bize yeter!
KALEİÇİ Yat Limanı’nda dolaşıyorum… Ay ışığı denize vurmuş, mis gibi bir hava… Bir taraf tarih, bir taraf doğa. Yorulunca Antalya Büyükşehir Belediyesi’ne ait asansöre yöneliyorum. Aman Allah’ım! O da ne…
Sanki boyut değiştiriyorum.
*
Korkunç bir koku, simsiyah duvarlar, kapılar, pislik içinde bir alan…
*
Arkamda asansör sırasına girmiş İngiliz, Fransız, Alman turistler…
*
Ev sahibi gibi utanıyorum!
*
Utanıyorum ama neye yarar?
*
Dünyanın belki de en güzel buluşma noktalarından biri, tarihin, doğanın harmanlandığı Kaleiçi can çekişiyor!
*
Yazık değil mi?
*
Bu kadar mı zor bu alanı temiz, bakımlı tutmak?
*
Kirletende hiç mi suç yok?
*
Elbette var…
*
Ama hiçbir mazeret, tanık olduğum bu korkunçluğun üzerini örtemez…
MÜDÜR BEY, SAAT KAÇ?
Diğer bir utanç kaynağı da Kalekapısı’ndaki tarihi saat kulesi.
*
Kule var, saat var ama zaman yanlış!
*
Hayır, önceden bu saat çalışıyordu.
*
Restorasyon yapalım derken saati bozdular sanırım.
*
Hadi diyelim ki saat bozuldu.
*
Peki aylardır niye tamir edilmiyor?
*
Oysa Antalya Vakıflar Bölge Müdürü Nurullah Pervaneli, Kaleiçi’ni çok sever.
*
İnşallah bu sevgisi saati de çalıştırır…
90’LARDA TEK GEÇERİM…
Melek Deniz Dönmez…
*
Kaleiçi’de dinlediğim en iyi seslerden…
*
Harika bir sahnesi var.
*
Hele 90’lar konusunda tam bir efsane...
*
Gidin, dinleyin; kulaklarınızın pası silinsin…
