‘Antikorluyum aşkım, rahat ol’

Çok değil, 1 yıl önce günlük sıkıcı konuşma cümlelerimiz aynen şöyleydi:

“N’aber, her şey yolunda mı? Yeni proje var mı? Haftaya bir kahve içelim, görüşemiyoruz.”

Elbette o kahveler hiçbir zaman içilmedi. Hep sonraki haftaya ertelendi.

Meğer kahve sözleri üzerinden ilerleyen o birbirinin aynısı konuşma balonları gayet güzelmiş.

Şimdinin cümlelerine bakın, hepsi virüs üzerine. Son günlerin gözde cümlesi mesela bu:

“Maskeni çıkarabilirsin, antikorluyum aşkım ben, rahat ol.”

Hastalığı yeni atlatmışların ya da etraflı bir test sonucu antikorlu olduğunu öğrenenlerin, yani geçmiş aylarda korona geçirdiğini fark edenlerin cümlesi bu.

Devamı da var: Antikorunu aynı seviyede tutmak için ona göre beslendiğini söyleyenler.

Kısacası, bugünlerde antikor aşağı antikor yukarı.

1 yıl öncesinin o masum “kahve içelim”i çoktan unutulmuş durumda.

En yararlı 8. Kıta

Mimarlar uzun süredir “dünyanın geleceğini kurtarmak” üzerine tasarımlar yapıyor.

Onların sonuncusu, mimar Lenka Petráková’nın tasarım çevrelerince “büyüleyici” olarak tanımlanan “8. Kıta” adlı projesi.

Petráková’nın projesinin çizimlerini görür görmez okyanus üzerinde ultra teknolojik özelliklere sahip mikro bir şehir kurulacak sandım.

Tasarımın öyle bir havası vardı.

Meğer 8. Kıta adlı bu yüzer istasyon projesi, dünyanın en büyük kirlilik sorunlarından birini çözmeyi vaat ediyormuş: Okyanus çöpü.

Su yüzeyindeki plastik kalıntıları toplayıp geri dönüştürecek olan 8. Kıta, daha temiz ve sürdürülebilir bir gelecek hayal ediyor.

Lenka Petráková’nın projesi aynı zamanda kendi kendine yeten bir yapıya sahipmiş.

Çünkü üzerinde güneş panelleri var. Bu panellerin altında da sebze ekilen seralar. 

Umarım hayata geçirilebilir 8. Kıta projesi.
‘Antikorluyum aşkım, rahat ol’

Herkes sahnesini kaybetti

Önceki gün Berrak Tüzünataç’la karşılaştım.
Yeni evine taşınma telaşı içindeydi.
Kısa sohbet esnasında pek şahane bir şey söyledi:
“Pandemi sürecinde herkes sahnesini kaybetti.”
Berrak’ın “sahne”den kastı şu: Hepimizin kendini iyi hissettiği bir sosyal çevresi var.
Bu çevre, iş ortamı ya da sürekli takıldığı mekandaki arkadaşlık çevresi olabilir.
İşte o sosyal çevrelerde kendimizi ifade ederek bugüne kadar mutlu mesut yaşıyorduk.
Pandemi o sahnemizi elimizden aldı diyor Berrak.
Çok haklı.

Pardon siz ‘Flygskam’cı mısınız?

Önce İsveçlilerden “Lagom”u öğrendik.

Lagom, kelime anlamı olarak “ne çok fazla ne de çok az” anlamına geliyordu.

Yani dengeli bir yaşam sürme felsefesi. Bizim deyimimizle, “tam kararında”.

Derken Danimarkalıların “Hygge”sı popüler oldu.

Tek bir kelime karşılığı olmayan Hygge kısaca rahatlık, konfor, sıcaklık anlamına geliyordu. Bir tür kuzey usulü mutlu yaşama sanatı. Şimdilerde İsveç’ten gelen bir başka kelime trend oldu: Flygskam.

Flygskam kısaca “uçuş karşıtlığı” demek. Aynı zamanda uçak yolculuğuyla dünyaya bırakılan karbon izi sonrasında hissedilen suçluluk ve utanç duygusunu anlatıyor.

İsveç’te giderek büyüyen bir hareketin simgesi bu kelime. Hareketin baş savunucularından biri de tanıdık bir ismin annesi:

Greta Thunberg’in annesi Malena Ernman.

Pandemi nedeniyle tüm dünya kendiliğinden Flygskam’ı benimsedi ama sonrasında ne olur, bilemem Malena.

 

 

 

 

X

Kripto sanat pazarının yıldızı Beeple

Düne kadar kendine asla “sanatçı” demiyordu.

Hatta kendi halinde web sitesi ve Instagram’ında takılıyordu diyebiliriz.

Ama aralık ayında dijital eserlerinden kazandığı toplam para 3.5 milyon doları bulunca işler tabii ki değişti.

Mike Winkelmann’dan bahsediyorum, namıdiğer Beeple’dan.

Şu anda herkesin konuştuğu bu ilginç adamın eserleri, geçen perşembe günü Christie’s müzayede evinde de açık artırmaya           sunuldu.

12 Mart’ta sona erecek olan açık artırmanın heyecanı süredursun, Winkelmann’ın sanat dünyasının dengelerini sarsan ilham verici hikâyesine bir göz atma zamanı...


Mike Winkelmann

HER GÜN BİR BAŞKA ÇİZİM

Yazının Devamını Oku

Bu hafta sonu neredesiniz

Geçen hafta sonu İstanbul’da yasak fiilen yok gibiydi.

Muhtemelen bu hafta sonu da öyle olacak. Herkes kendini dışarıya atacak.
Çünkü durum şu:
Depresyondayız!
Duygular karmakarışık.
Kendini her saat dışarı atma isteği de bu karmaşıklığın belirtilerinden.
Misal: Önceki gün Maçka Demokrasi Parkı’nın oradan yürüyorum.
Yazın bile böyle kalabalık görmemiştim parkta.

Yazının Devamını Oku

Aleyna’nın global açılımı nasıl olmuş?

Warner Music Turkey, Aleyna Tilki’nin bugün yayınlanacak ilk uluslararası teklisi “Retrograde”in videosunu 2 gün önce bana izletti. O zaman video ve şarkıya dair taze taze yorumlarıma buyurun...

1. Alice’in beyaz tavşanı izleyip tuhaflıklarla dolu bir diyarın ortasına düşmesi gibi, Aleyna kariyerinin başından beri onu yalnız bırakmayan dev pembe ayısından yine vazgeçmemiş. Klip onunla açılıyor! Ama bu son galiba. Dev ayı videonun sonunda yok oluyor.

Mecazi sonuç: Aleyna global sulara açıldı ve artık bu diyarda tamamen kendi kanatlarıyla (kılavuz ayısız) uçacak diyebiliriz.

2.Şarkıyı sevdim. “Buralardan” değil, dibine kadar “oralardan” bir şarkı.

Şarkının matematiği, ritmi, ruhu, huyu, suyu Amerika ve İngiltere pazarına göre.

O pazarlar düşünülerek yapılmış, üretilmiş. Tek dezavantajı şu olabilir:

Bu tür şarkılardan oralarda çok var. Tutması, dolaşıma girmesi Aleyna’nın ışığına bağlı...

3. Şarkının sözlerinde Dua Lipa’nın da imzası var. Onun detayı ise aşağıda, bir sonraki yazıda...

Yazının Devamını Oku

Kenan Doğulu ve Teoman’ın yorumlarını mı beğenmedi?

Nükhet Duru’nun “Hikâyesi Var” albümünün hazırlanma sürecini anlatan “Duru Olmak” belgeselini izlerken ekranda aniden şöyle bir ibare beliriyor:

“Bu şarkının bestecisinin kayıtlar sona erdikten sonra iznini geri çekmesi sonucu, bu sahnede ses kullanıla-mamaktadır”.

Bahsedilen şarkı, “Ben Sana Vurgunum”.

Bahsedilen besteci, Ali Kocatepe.

Belgeselde zaten o kayıt anlarını “sessiz” izliyorsunuz.

Teoman ve Nükhet Duru albüm için stüdyoya girip “Ben Sana Vurgunum”u söylemeye başlıyor, sonrası yok. Şarkıyı duyamıyorsunuz.

Meğer sadece bu kadarla kalmamış.

Meşhur

Yazının Devamını Oku

Berkcan ve Reynmen’lerin tek arzusu

YouTube’un içerik üreten ilk ünlü genç kuşağı yazılı ve görsel medyaya hep mesafeli oldu.

Reynmen mesela, 2019 yılında Ayşe Arman’a “abla” diyerek hitap ettiği röportajda şöyle diyordu:

“Medya, beni kendi kodlarıyla konumlandırmak istiyor...

Benim niyetim, kendi patronum olmak ve sosyal medyada eğlendiğim işi yapmak.”

Aynı içerik kuşağının bir başka popüler üyesi Berkcan Güven de bu mesafeden bahsetmiş.

Hakan Gence’yle yaptığı hafta sonu röportajından aktarayım:

“Tanımadığım birine röportaj vermek istemiyorum.

Bana bir şey katacağını düşünmüyorum.

Ama tek görünmek istemediğim yer var, o da televizyon.

Yazının Devamını Oku

Seyahat için aşı pasaportu gerçek oluyor

1 yıl önce, yani pandeminin ilk ayak sesleri duyulduğunda yapılan seyahat öngörüleri bir bir gerçeğe dönüşüyor.

Daha o zamanlar “gelecekte aşı pasaportuyla gezilecek” diye varsayımlarda bulunuluyordu.
O varsayımlar ete kemiğe bürünmeye başladı bile.
Amerika, koronavirüs aşı sertifikalarının dijital versiyonlarını üretme konusunu değerlendiriyor.
Danimarka, önümüzdeki 3 ay içinde vatandaşların aşı olduklarını göstermelerine izin veren bir dijital pasaport çıkaracağını söyledi.
Aşı pasaportu öneren sadece hükümetler değil.
Kâr amacı gütmeyen İsviçreli Commons Proje Vakfı, CommonPass adlı dijital bir sağlık pasaportunu test ediyor. Bu pasaporttaki QR kodunu göstererek sınırlardan geçiş yapılabilmesi için...
Etihad Havayolları ve Emirates ise aşı ya da test olunduğunu gösteren, Uluslararası Hava Taşımacılığı Birliği (IATA) tarafından geliştirilmiş dijital seyahat kartını kullanmaya başlayacağını açıkladı.

Yazının Devamını Oku

Yeter ki orada bir şey açık kalsın…

Son bir haftadır eski tarihli bir diziye, “Outlander”ın batağına saplanmış durumdayım.

Çünkü her sezonu en 13-14 bölüm. Ayrıca dizi beş sezon.

Yetmedi, altıncısı da şu sıra başlıyormuş.

Neden “Outlander”a takılıp kaldım?

İzleyecek dizi bulamamaktan. Ya da her şeyi izleyip bitirmiş gibi hissetmekten...

Bir yandan Outlander her tadı barındıran bir yapım.

Restoranların “dünya mutfağı” dedikleri türden.

Kurul kanepeye, hem başka bir dünyaya ışınlan (18. yüzyıl İskoçyası) hem de birbirine fazlasıyla aşık iki karakterin bitmeyen maceralarıyla savrul dur.

Oysa dizi izleme potansiyelimin sonuna geldiğimi, artık çok sıkıldığımı filan düşünüyordum.

Yazının Devamını Oku

Daha bunun ‘Diletta Türkiye’de’ kısmı var

Türk magazin alemi yatıp kalkıp Can Yaman’a şükretmeli.

Çünkü ne varsa yine onda var.
İtalya’da olduğu halde buralardaki magazin kuraklığının yeşermesine sürekli katkıda bulunuyor.
Hatta öyle ki, hızına yetişmek mümkün olmuyor.
Daha dün spor spikeri Diletta ile sevgili olduğu kesinleşmişti.
Derken uçaklarda uçurulan evlilik teklifi geldi.
Allahtan İtalya’da Boğaz Köprüsü filan yok, köprüye lazerle “Benimle evlenir misin” yazdırabilirdi Can Yaman. İtalya ucuz kurtuldu.
Neyse işte, bu teklifin üzerinden de çok geçmedi, evlilik töreninin Sicilya’da yapılacağı söylendi.

Yazının Devamını Oku

Seyahat konusunda tahminler ‘belirsizliğe’ teslim

Aralık ayında aşının da bulunmasıyla beraber peş peşe “2021’de seyahat şöyle olacak, böyle olacak” yazıları okuyordum. Yazılar temkinliydi ama aynı zamanda umut doluydu.

Hatta ben de PhocusWire’da yayınlanan bir yazıdaki olası trendleri aktarmıştım.
Şimdi ise yeniden bir belirsizlik içine düşülmüş durumda.
Mutasyondu, aşı temininde yaşanan sıkıntılardı derken, turizm sektörü seyahatin geleceğine dair tahminde bulunmaktan kaçınıyor.
En kötüsü bu galiba.
YAVAŞ SEYAHAT NİHAYET ANLAM KAZANABİLİR
Benim gördüğüm ön plana çıkan tek bir şey var; o da turizm sektörünün pek sevdiği bir tanım olan “yavaş seyahat”.
Deniliyor ki, 2021’de nihayet bu kavram bir anlam kazanabilir.

Yazının Devamını Oku

Bir uyanmışız 1987’deyiz...

Bu yazının yayınlandığı gün kar yağışındaki durum ne bilemiyorum.

Ama günlerdir bir kısım meteorolog çok iddialıydı:
“Dikkat 1987 kışındaki kar yağışı gibi olabilir.”
1987 kışı denilen, anlata anlata bitirilemeyen o meşhur kışta şunlar olmuş İstanbul’da:
◊ 10 gün boyunca kar fırtınası olmuş.
◊ Saatte 80 kilometreye çıkan rüzgâr varmış.
◊ Şehrin elektrik ve telefon şebekesi çökmüş.
◊ Ayrıca barajlardan biri arızalanınca şehir susuz kalmış.

Yazının Devamını Oku

Pek sevgili Sevgililer Günü’ndeyiz

Asla bana göre değil” desen de, “Çok banal buluyorum” diye söylensen de, günümüzde markaların elinde oyuncak olsa da, bugün o kutlu gün işte:

Sevgililer Günü.

Sevgilisi olanın da olmayanın da bir şekilde etkilendiği o aşk bombardımanı günü.

Kaçış olmadığına göre zevk almaya çalışmak lazım.

Mesela...

SEVGİLİN VARSA

◊ Halihazırda sevgilin varsa, bugün onun için farklı bir şey yap.

Rutin dışına çık.

En çok rutin öldürür ya aşkın gidişatını...

Yazının Devamını Oku

İzmir’deki o köprüde gün batımı

Tam da Alaçatı’da kopan hortum öncesi, akşamüstü İzmir’deydim. Bostanlı sahilinde bir ahşap köprü var. İzmirli arkadaşlarım dedi ki, “Orada buluşalım, pek güzeldir”.

Tamam dedim, Urla’daydım o sırada.

Can Ortabaş’ın yüzlerce palmiye çeşidi dahil nefis bitkiler barındıran botanik çiftliğinde, yani Uzbaş Arboretum’da...

Oradan yola çıkıp bir anda İzmir trafiğinin içine düştüm.

Navigasyon sonunda Bostanlı sahiline kadar getirdi beni.

Önce anlamadım, “Neden burada buluşalım dediler acaba?” diye.

Ahşap köprüyü görünce anladım.

Gün batımı ve denize karşı şahane bir sosyalleşme noktasıymış meğer burası.

Sırtımı köprüye dayayıp hem insanları hem denizi seyre daldım.

Yazının Devamını Oku

Yaşadığın evin alternatifi aslında ne?

Eve kapandığımız ilk dönem durumdan memnundum.

Sosyalleşmemek iyi gelmişti.

İlerleyen günlerde, nisan ortası filan, bu kez evle aşırı ilgilenmeye başlamıştım.

Her detay gözüme çarpmıştı.

Mesela haftada iki-üç kez evin şeklini değiştirmek sıradan bir hobim haline gelmişti.

Sonra yaz geldi, açıldık saçıldık.

Evle ilişkim az da olsa normale döndü.

Eskiden nasılsa öyle: Kafeye git, arkadaşlarınla buluş, spor yap ya da şehir dışına çık, gez toz. Eve arada bir uğramaca yani.

Ardından ikinci kapanma dönemi geldi ve

Yazının Devamını Oku

Heyecan verici yeni şarkılar

Güzel haber: Yerli müzik aleminden peş peşe iyi işler yağıyor üzerimize.

Üstelik şarkıların paketi, yani videoları da iyi.

Mesela Dolu Kadehi Ters Tut grubunun “Islansın” şarkısına çekilen video.

Kostümünden mekanına, anlattığı kısa hikâyeden çekimlerine kadar nefis bir iş.

Şarkının retro dans sound’una da değinmeden olmaz.

Dans etmeyi, olmadı şöyle bir kıpırdanıp kendine gelmeyi motive eden bir enerjisi var.

Ayrıca, sadece Türkçe pop söyleyen erkek şarkıcıların tekelindeymiş gibi görünen erotizm soslu sözleri söylemesi de iyi olmuş grubun...

O eski melankolik dalgalanmalarına mola vermesi de.

BEGE VE EMİR TAHA

Yazının Devamını Oku

Test yaptırdım, buluşalım...

Önce “Hepimiz test yaptırdık ve doğum günü kutlamam için bir araya geldik” diyen Belçim Bilgin...Sonra da “Testlerimiz negatif çıkınca arkadaşlarımla buluştuk” diyen Burcu Biricik...


Sosyal medyadan onlara çemkirip söylenenler oldu, ama artık bir yere varmayan bu tartışmaları bırakmamız gerekiyor galiba. Çünkü en başta çemkirip eleştirenler kendi arkadaş gruplarıyla bir araya geliyor aslında. Test filan da yaptırmadan. Ayrıca negatif çıkan test sonucunun “buluşmayı aklamak için bir gerekçe” olarak sunulmasına hiç gerek yok.Çünkü gerçekçi olalım, sadece üç-beş ünlü insan değil, herkes yakın arkadaşlarıyla evlerinde ya da parkta, sokaktaki köşe başında görüşüyor zaten.Önemli olan aradaki sosyal mesafeyi koruyarak konuşmak ya da maskeyi hiç çıkarmamak... Buna da herkes dikkat ediyor aslında. Kimse çocuk değil. Ayrıca aradan bir yıl geçti. Salgınla yaşamayı ve nasıl korunacağımızı öğrendik. Şu herkesin birbirine manasız çemkirmesinden ve aynı konuşmaları dönüp dolaşıp yapmasından sıkılmadık mı? 



Enerji santralinin dik çatısına park yapan o tasarımcı

Ünlü tasarım yarışması Asia Young Designer Awards, kısa adıyla AYDA’ya bu yıl Türkiye’den de mimarlık öğrencileri katılabilecek.

Yazının Devamını Oku

Haz diyarı satışta

Pierre Cardin’in Cannes yakınlarındaki meşhur Bubble Palace’ı (Le Palais Bulles) satışa çıkartılmış.


Cardin’in ölümünden sonra bu satış haberi elbette sürpriz değil.
Ama Bubble
Palace’ın temsil
ettikleri açısından uzatmalı bir dönemin sonu bu galiba:
Hedonizmin!
Le Figaro’ya verdiği eski bir röportajda Cardin zaten bunu söylemişti:

Yazının Devamını Oku

Bize ‘üçüncü bir yer’ lazım

Ünlü İngiliz mimar Norman Foster, Designboom’a verdiği röportajda şöyle diyor:

“1666’daki Büyük Londra Yangını yanmaz tuğla yapısını yaratan bina kodlarıyla sonuçlandı. 19. yüzyıl ortalarındaki kolera salgını Thames Nehri’nin temizlenmesine ve modern bir kanalizasyon sisteminin oluşturulmasına yol açtı.

1918 ve 1920 sonundaki son büyük salgında karantinalarla tanıştık ama hemen ardından sosyal ve kültürel bir devrim başladı. Büyük mağazalar, sinemalar ve stadyumlar inşa edildi; yani insanların toplanacağı büyük alanlar yapıldı.

COVID-19 salgınında ise insanların, ürünlerin ve bilginin hareketliliğindeki çarpıcı artışa şahit olduk. Kısacası her kriz dönüşümü hızlandırdı”.

Foster’a göre bu salgın sonrasında da aynı şey olacak. 

Hatta dönüşümün ilk habercilerinden biri olarak, kendi fikrini ve projesini açıklıyor ünlü mimar: Üçüncü bir yer fikri!

İnsanların işbirliği ve yaratıcılık için bir araya gelebileceği, evler ve ofislerden uzakta kurulacak “üçüncü alan”ın ana damarı şu: Herkese açık olması.

Foster ilk üçüncü alan projesini “InnHub La Punt” adıyla İsviçre’deki Engadin Vadisi’ne yapıyor.

Projenin yerel halka, turistlere, teknoloji şirketlerine, yeni kurulan şirketlere, üniversitelere açık olacağını, yaratıcılık ve tartışma için yepyeni bir alan sunacağını söylüyor.

Yazının Devamını Oku

Aşırı konuşmaktan aşırı özlem duygusuna

Nasıl bir dönemse bu, aşırı bir duygudan başka bir aşırı duyguya savrulmanın dönemi.

Merkür geri gittiğinden filan değil, o Merkür yıllardır geri gidiyordu zaten.

Başka bir hadise bu.

O eski Nazan Öncel şarkısındaki gibi iç sızlatırsak:

“Bir hadise var, kimse bilmiyor.”

Önce Clubhouse’un keşfedilmesiyle kelimeler sel olup taştı, konuşmanın dibine vuruldu, geyik muhabbeti bile kendinden sıkıldı.

Sonra WhatsApp gruplarında dolaşan, herkesin birbirine dokunaklı bir ses tonuyla “Yaa izlemen lazım” diyerek önerdiği, bir içki markasının Almanya reklamı sayesinde bu kez de aşırı özlem duygusu sağanağına teslim olundu.

İncelikli ve zekice hazırlanmış o reklamın nişan aldığı İstanbullu duygular malum:

Gecenin bir yarısı Nevizade’de arkadaşlarınla buluştuğun, mekandaki herkese cömertçe midye dolması dağıttığın o süper eğlenceli masadan yeni kalkmış, İstiklal Caddesi’nde tek başına yürüyorsun.

Yazının Devamını Oku

Konuşmayı mı özledik yoksa durum başka mı

Hafta sonu Covid-19 dışında bir virüs daha gündemdeydi: Clubhouse!

Bu yeni sosyal ağ herkesin öyle bir kanına girdi ki, inanılmaz.
Cumartesi-pazar boyunca Clubhouse odalarında dolaşırken, “12 saattir aplikasyon içindeyim, bir türlü çıkamıyorum” diyen çılgını da duydum, hiç tanımadığım insanların “Arkadaşım Clubhouse’a girmeyi çok istiyor, ona davetiye yollar mısınız?” diye soranı da...
İyi de bu aşırı coşkunun sebebi neydi?
Gerçekten konuşmayı çok mu özlemiştik?
Yoksa durum tamamen yeni olan şeyi anında tüketme, “Ben de orada olmalıyım” hissiyatından mı ibaretti?
Doğruya doğru, ikinci seçenek ağır bastı.
Çünkü aplikasyon herkese açık değil. İçerdeki kullanıcının davetiyle girilebiliyor.

Yazının Devamını Oku

Eskinin alternatifi artık ana akım oldu

Pandeminin faydalarından biri de yeni yaşam biçimlerine alışmamız oldu galiba.

Eskiden “Karavanda yaşayacağım” diyene, her şeyi bırakıp dağda/köyde küçük bir kabin evde yaşamını sürdürmek isteyene en açık fikirlisi bile “Delirdi galiba” gözüyle bakardı.
Pandemiden sonra işler değişti.
Böyle planları olana, hatta planla kalmayıp hızla hayata geçirene “Ah ne güzel” diye iç geçiriyor, “Beni de al yanına!” diyoruz.
Eskinin alternatif yaşam biçimleri şimdinin ana akımı olmaya başladı.
Özellikle beyaz yakalılar için şehirde yaşamak tek seçenek olmaktan çıktı.
Ofislere uzun bir süre daha dönemeyecek olanlar ya da bundan sonra ofislerin hayatımızdan tamamen çıkacağını düşünenler, soluğu güneydeki herhangi bir beldede alıyor.
Yanlarına sadece bilgisayarlarını alarak...

Yazının Devamını Oku