Acaba şu anda burada sallansak ne olur

Beyoğlu’nda, Kumbaracı Yokuşu’nun aşağı taraflarında bir yeni nesil tiyatro: Kumbaracı 50.


Tiyatronun kapısından koşar adım içeri girdiğimde aklımda sadece oyuna yetişmek var.
Nitekim küçük salona girdiğim anda oyun başlıyor.
Yarım saat sonra oturduğumuz platformun sallandığını hissediyorum.
Hemen yanımdaki arkadaşımı dürtüyorum, “Sallanıyor muyuz?”
O da benimle birlikte bir an panik oluyor. Emin olmaya çalışıyoruz:
Sallanıyor muyuz sallanmıyor muyuz?
Etrafımıza bakıyoruz, herkes gayet cool oyunu seyretmeye devam ediyor.
Ama sallantı devam ediyor!
Sonradan anlıyorum, meğer bir kişinin dahi sandalyesinde sağa sola kıpırdanışında seyircileri taşıyan platform tatlı tatlı sallanıyormuş.
Yine de bir tedirginlik hali: Eğer gerçekten şu anda bir deprem olsa bu salondan nasıl çıkarız acaba?
Zihin fena bir şey, hemen kaçış planları yapıyor, kıyamet senaryoları yazıyor, olasılıkları düşünmeye başlıyor.
O geceden sonra fark ettiğim bir şey daha var.
Az ya da çok, konuştuğum herkes hemen hemen bugünlerde aynı hislerde.
Günün hangi saatinde şehrin neresindeyse, “Şu an burada olsa ne yaparım, nereye kaçarım?” diye 10 saniye bile olsa düşünüyor.

AVM’lerde fark ettiğim şey

Anadolu Yakası’nda bir AVM...
Çocukları olan arkadaşlarımla buluşuyorum.
Çocuklar bir süre sonra uykuya dalıyor.
Eşleri diyor ki, “Fırsat bu fırsat, biz birkaç mağazaya bakalım, siz de çocuklara bakın.”
Biz de bebek arabasında uyuyan çocuklarla beraber AVM içinde tur atmaya başlıyoruz.
O an fark ediyorum, bizim gibi bebek arabasında uyumuş çocuklarıyla AVM içinde tur atan ne çok insan var öyle!
Yarım saat içinde aynı katta en az 10 tur filan atıyoruz.
Sürekli sohbet ediyoruz ama bir süre sonra AVM’nin içindeki elektrikli ortam beni yoruyor ve bu sefer benim uykum gelmeye başlıyor!
Arkadaşlarıma dönüp, “Keşke parkta, açık havada tur atsaydık çocuklarınızla” diyorum.
Bana çemkiriyorlar, “Park mı? Etrafına bir bak istersen.”
Haklılar, etrafta sadece yol kenarı yeşillikleri var.
Haliyle ev dışında vakit geçirmek için geriye kalan tek seçenek AVM oluyor.
Bu nedenle çoğu AVM’de alışveriş trafiği filan değil, puset trafiği var hafta sonları...

Yabancıların doldurduğu o restoran

Tepebaşı’nda yıllardır kendi halinde bir meze restoranı var: Meze by Lemon Tree.
Ne zaman önünden geçsem tıklım tıklım.
Ne var bunda diyebilirsiniz, meze satan her yer dolu oluyor zaten.
Doğru, ama buranın farkı çoğunlukla yabancıların tıklım tıklım doldurması.
Çünkü Meze by Lemon Tree o kadar çok yabancı basında yer aldı ki...
Monocle’ın 2017’deki 50 en iyi restoran listesinden Guardian’a kadar.
TripAdvisor’da aldığı övgüler de cabası...
Tüm bunlara rağmen hiç bu mekana gitmişliğim yok. Galiba şöyle bir şey oluyor İstanbul sosyal hayatında:
Bir mekana yabancılar çok gidiyorsa orayı onlara emanet ediyoruz, sonra biz bir daha gitmiyoruz. Böyle garip, sessiz bir anlaşma...
Sonunda, pazartesi gecesi önünden geçerken yine Meze’nin dolu olduğunu görünce, “Bu sezon kesin geleceğim” diye not aldım.

Haber Yorumlarını Göster
Haber Yorumlarını Gizle
X

Yarım tablo meselesinde kim haklı?

Son üç gündür güncel sanat piyasası Alican Leblebici’nin yarım tablosunu konuşuyor.

Kaçıranlar için çıkan kısmın özeti şu:
Leblebici’nin MMXI adlı eserini satın almak isteyen koleksiyoner pandemiyi öne sürerek 17 bin liralık fiyat üzerinden yüzde 50 indirim istiyor.
Leblebici kabul ediyor ama kendi ifadesiyle koleksiyonerin sözleri bir hançer gibi yaralıyor onu.
Bundan sonrası ilginç: Leblebici eserinin yarısını kesip gönderiyor koleksiyonere.
Elbette yarım tabloyu gören koleksiyoner şok!
Hemen Leblebici’yi arıyor, “Neden yarım?” diye.
Sanatçı da şu yanıtı veriyor:

Yazının Devamını Oku

Yine yeşillendi Türkçe rap dalları

Duruldu galiba derken Türkçe rap yeniden taştı akarsu yatağından.

Misal - 1:

Acun Ilıcalı olaya el atmış, yarışma düzenliyor.

Türkiye rap’çisini arıyor yarışması için başvurular başlamış.

“Tamamen özgürsünüz” sloganıyla!

İyi de rap’çiler sıkça argo ve küfür de kullanıyor şarkılarında.

Ekranda o sözler sürekli ‘bip’lenecek mi yani?

Dahası, rap’çilerin hızına bip makinesi nasıl yetişecek?

O kadar hızlı söylüyorlar ki...

Yazının Devamını Oku

Kuruçeşme yükselişte, çünkü...

İstanbul’da her sezon bir semtte sosyal yaşam hareketlenir, yükselişe geçer.

İçinden geçtiğimiz şu zor pandemi günlerinin hareketi bereketi ise Kuruçeşme’den geldi.
Hali hazırda burada Alaf ve Inari gibi iki sevilen popüler mekan vardı, şimdi onların hattına iki yeni bar eklendi: Scatola ve Goose.
Scatola’yla aslında bu yaz ilk önce Alaçatı’da tanışmıştık, şimdi de Kuruçeşme’de açtılar İstanbul şubelerini.
Mekan görkemli dev avizesiyle hemen fark ediliyor, “Ben buradayım” diyor zaten.
Goose ise çok iyi düşünülüp tasarlanmış bir kokteyl bar.
Tavandaki göz alıcı sanat eserinden arka taraftaki Marakeş esintili nefis avlusuna kadar her detay iyi bir zevkin ürünü. Goose’un tapas ayarındaki doyurucu atıştırmalıkları ise genç şef Ece Yanardağ’ın elinden çıkma.
Özellikle fermente edilmiş erik soslu mantar daha önce hiçbir İstanbul mekanında rastlamadığım bir tabak. Leziz, yenilikçi, beklenmedik...

Yazının Devamını Oku

Yaşça büyük ya da küçük değil: Yaşça âşık

Ceylan Atınç’la Berk Tanrıverdi’nin düğünü çok konuşulmuştu.

Ama düğünün kendine özgü şıklığı ve mütevazı oluşundan daha çok, tabii ki damadın ailesinin düğüne katılmamasından dolayı...
Önceki gün Kelebek’te Mehmet Üstündağ da yazdı: Tanrıverdi ailesi oğullarının kendisinden yaşça büyük ve bir çocuk sahibi olan bir kadınla evlenmesini doğru bulmamış, hatta daha da ileri giderek Berk’e yapılan tüm maddi desteği kesmiş.
Aile kusura bakmasın ama iki tarafı da fena halde küçümseyen, çağdışı bir tutum bu:
- Erkek tarafına kısaca “Madem öyle, seni parasızlıkla hizaya getiririz” deniliyor. Aşırı Yeşilçam usulü. 2020’nin gençlerinin umurunda mı böyle şeyler?
- Kadın tarafına da, “Benim oğlum çok daha genç, çocuksuz, daha önce evlenmemiş birine layık” mesajı veriliyor. Bu da çok çirkin.
Oysa Ceylan’la Berk arasındaki aşkın cayır cayır yanışını sadece Instagram fotoğraflarından takip etmiş bendeniz bile görüyor:
O yangın ne yapsanız sönecek gibi değil.

Yazının Devamını Oku

Milli eleştiri sporu: Kilo alıp verenler

Süreyya Yalçın Baran, Miami ellerinden yeni fotoğraflar yüklemiş Instagram profiline.

Dünden beri o konuşuluyor.
“Amma zayıflamış”lar, “Çok yazık, önceki hali daha iyiydi”ler, “Ay, bir hastalığı mı var acaba?” diyenler... Oysa Süreyya Yalçın önceki haline de bin tane yorum alıyordu eminim:
“Çok mu kilo aldın”lar, “Azıcık zayıflasan iyi olur” telkinleri, arkadaş arasında yapılan “Kuzum çok şiştin sen de!” yorumları, “Şu göbeğini biraz erit” diyen sert eleştiriler...
Malum, bizde bu işin ortası yok.
Çok kilo veren de çok kilo alan da her daim eleştiri oklarıyla bam bam bam!
Çünkü birbirimizi görünce konuşacak konumuz yok.
Ya da var ama işimize gelmiyor. O yüzden ilk gündem cümlesi hep kilo magazini oluyor. Hiç medyayı suçlamayın yani, “X ünlü çok kilo aldı” haberleri filan dolayısıyla...

Defne Kaman mı Atiye mi?

Yazının Devamını Oku

Cem Mirap ‘Lucca 2.0’ı anlatıyor

Herhalde İstanbul’da pek az popüler mekan şu duyguyu yaşatmıştır:

Bir dizinin yeni sezonunu bekler gibi...
Çok sevdiğiniz şarkıcının yeni albümü için gün sayar gibi...
Lucca’nın açılmasını beklemek!
Doğruya doğru, son altı aydır kapalı olan Lucca; en sıkı müdaviminden tut da ayda yılda bir uğrayanına kadar tüm sosyal hayat tutkunlarına tam da bu hisleri yaşattı.
İlk üç ay karantina nedeniyle kapalı olması normaldi.
Sonrasında “Yenileniyoruz” dediler, ama bir türlü o yenilenme bitmedi, bitemedi.
Açılış tarihi sürekli sarktı.

Yazının Devamını Oku

Cansu Dere’yle yolda olmak üzerine...

Yolda olmayı sevenlerin bugünlerde en çok özlediği şeylerden biri bu olsa gerek: Uzaklara gitmek!

Çünkü konfor alanından tam anlamıyla uzaklaştığın zaman yenileniyor, besleniyorsun.
Ya da ben öyle hissediyorum, bilmiyorum.
Bir süredir uzaklara değil, yakınlara gidebiliyoruz.
Uzaklar, sadece çektiğimiz eski fotoğraflarda ve yaptığımız sohbetlerde.
“Şuraya da gitmiştim” şeklindeki anlık iç geçirmelerde...
Yola düşmeyi en çok seven ünlülerden biriyle yakın zamanda Yuzu Magazine’in yaz sayısı için bir seyahat sohbeti yapmıştım.
Bahsettiğim ünlü, “Sadakatsiz” adlı diziyle Kanal D seyircisinin karşısına çıkmaya hazırlanan Cansu Dere.

Yazının Devamını Oku

7 yılda bir değişen ruh hali

Yıl 1998. Deniz Akkaya henüz taze bir ünlü.

Röportaj yapmak üzere buluşuyoruz.
O zamanki Deniz’den aklımda kalan ilk şey:
Liv Tyler’a çok benzediği, ayrıca gayet zeki bir manken olduğu...
Deniz o dönemin ruh halini yıllar sonra gazete için yaptığımız bir sohbette şöyle anlatmıştı:
“Sabahtan akşama değişebilen bir ruh halim vardı.
Çünkü her şeyin başındaydım. Kendi paramı kazanmaya yeni başlamıştım.
Bir de buna herkes tarafından tanınma süreci ekleniyordu.

Yazının Devamını Oku

Korona magazini

Şevval Şahin’in adı en çok neyle duyuldu? Maalesef koronayla.

Sonuçta virüs öncesi bu kadar tanınmıyordu.
Ama bir parti verdi. Önce sevgilisi sonra davet ettiği bazı insanların pozitif olduğu ortaya çıktı. Sonra yetmedi, bir parti daha verdi.
O da yetmedi, peş peşe “Abartmayın ya, bir şey olmaz” tadında “layt korona” açıklamaları yapmaya başladı Şahin.
Uzaktan bakınca durumu şuydu:
Koronayla gündeme gelmenin hoşuna gitmeye başlaması...
Başka bir örnek daha:
Sosyal medya fenomeni Reynmen korona testinin pozitif çıktığını sosyal medya hesabından duyurdu.

Yazının Devamını Oku

Tanınmak için en kestirme yollar

Survivor”ın yeni sezon için başvuruları başlamış.

Nereden biliyorum?
Son günlerde gittiğim mekanlarda öğrendim.
Tanıştığım biri şöyle diyordu: “Çok ümitliyim. Kesin beni alacaklar. İyi bir karakter olurum orada. Beş hafta kalsam bile bana yeter, hemen tanınırım.”
Tanınmak, işte bütün mesele.
Her dönemin ‘tanınma’ yolu başka.
Bu dönemin en kestirme tanınma yolları ise malum: “Survivor”a katılmak...
Dizilerden birinde görünmek...

Yazının Devamını Oku

Yeni kurallarla yeni eğlence nasıldı?

Cuma gecesi saat 21.55 gibi başladı Nişantaşı Must’taki canlı performans.

Solist Çağlar Hepterlikçi sahne almadan önce, “Dışarıda
oturanlar
acaba içeriye girecek mi?” diye merak ediyordum.
Merakım beş saniye içinde giderildi:
Çağlar performansına başlar başlamaz insanlar içeriye akın etti.
Sosyal mesafeli stantlarının etrafına yerleştiler ve saatler 23.00’ü gösterdiğinde ortam sanki eski gece hayatının 02.00 dolayları gibiydi.
Şarkılara eşlik edenler, coşup dans edenlerle...

Yazının Devamını Oku

Akyaka’da ‘yeni normal yazına’ veda gecesi

Her yaştan ‘genç’ insan akustik performans sergileyen Deniz Sipahi’nin etrafında toplanmış.

Solistle aramızdaki sosyal mesafe tam.
Olması gerektiği gibi.
Hep bir ağızdan söylenen şarkı ise yine yeniden 90’lardan:
Rafet el Roman’ın “Leyla”sı.
Deniz Sipahi bambaşka yorumluyor tabii şarkıyı.
Kalabalık hep bir ağızdan “Leyla” diye bağırıyor.
Meğer Deniz’in performans gecelerinde bu şarkı en az üç kez filan söyleniyormuş.

Yazının Devamını Oku

Biraz sessiz olur musunuz?

Sessizlikle ilgili bir problemimiz olabilir mi?

Genelleme yapmayayım ama son zamanlarda rastladıklarım buna işaret ediyor gibi.
Misal 1:
Dalaman-İstanbul uçağında iki kadın kendi aralarında yüksek sesle konuşuyor.
Aslında konuşmaları “kendi aralarını” çoktan aşmış, etraflarındakiler her şeyi duyabiliyor.
Önlerinde oturan yolcu dayanamayıp “Sessiz olur musunuz” diye uyarınca olan oluyor.
“Kimsin sen”le başlayan “Bana nasıl böyle dersin”le biten cümleler hava uçuşuyor. Yüksek seslerinden rahatsız olunan iki kadının sesleri daha da zirve yapıyor.
Misal 2:

Yazının Devamını Oku

La Guerite’de bir İtalyan, iki Türk ve iki Kanadalı

Birkaç gün önce...

St Barths, St Tropez ve Cannes’dan sonra Marmaris’teki D Maris Oteli içinde de bir şubesi olan havalı Fransız restoranı La Guerite’de bir masadayım.
Masadaki ortam tam anlamıyla uluslararası.
Sağ tarafımda Lübnan asıllı bir Kanadalı. Vancouver’da yaşıyormuş.
Hemen yanında İran asıllı bir Kanadalı.
Karşımda ise gördüğüm en eğlenceli çift: Biri İtalyan diğeri Türk.
Kanadalılar tatillerine Bodrum ve Alaçatı’yla devam edecekmiş.
Alaçatı’yı duyunca şaşırıyorum.

Yazının Devamını Oku

İlişkini kanıtla, sevgilini görmeye git!

Farklı ülkelerde yaşayan sevgililer, salgınla beraber sınırlar kapatılınca yeni bir hareket başlattı.

“Love is not Tourism” (Aşk turizm değildir) hareketi amacını özetle şöyle açıklıyor:
“Salgınının ardından uluslararası sınırların kapatılması mantıklı ve hatta gerekliydi.
Hâlâ da öyle. Kendimizi ve başkalarını korumak için turizmi durdurmamız gerektiği açık. Ama aşk turizm değildir!
Bu sadece bir tatil değil, ruh sağlığı ve dünyanın her yerindeki insanların geleceğiyle ilgili. Uluslararası âşıklar ve aileler olarak, tüm hükümetlerin seyahat kısıtlamalarını değiştirmeye çağırıyoruz.”
Hareket bu çağrısından sonuç da almış.
Mesela Danimarka.
Birbiriyle uzun süredir beraber olan çiftlere, hangi ülkeden olursa olsun kapılarını açmış.

Yazının Devamını Oku

Herkesin konuştuğu o parti

Türkiye güzeli Şevval Şahin ile sevgilisi Yiğit Marcus Aral’ın kiraladıkları bir yalıda verdikleri doğum günü partisi. Konuşulma nedeni şu: Parti sonrası bazı katılımcıların Covid-19 testinin pozitif çıkması...

Bu nedenle particilerin bir kısmı test yaptırmaya koşmuş, kimi de ne olur ne olmaz diye evde kendini karantinaya almış. Partiye katılanlar arasında Murat Dalkılıç, Şeyma Subaşı, Rabia Yaman, Baran Süzer gibi tanıdık isimler var.
Şunu da pek anlamıyorum:
Bu tarz yakın arkadaş çevresi organizasyonlarına katılanlar genelde birbirine güvenmeyi seçiyor ve rahatça eğleniyor.
Hepimiz biliyoruz. “Benim arkadaş çevremde virüs yoktur” psikolojisiyle hareket ediliyor. Endişeler halı altına süpürülüp bile isteye o risk alınıyor yani.
Buna rağmen parti sonrası tedirgin olmak ve “Eyvah, partide virüs mü kaptım?” diye endişelenmek anlamsız.
Oraya gittin bir kere, geçmiş olsun.
Sonuçta partiye katılanlardan herhangi biri, ertesi gün gittiği bir başka mekanda da virüsü almış olabilir. Kimse nerede virüsü kaptığını bilemez ki...

Yazının Devamını Oku

Nasıl geçti bu yaz?

Yaz başlarken kafamız karışıktı.

Akvaryum balıklarının bir anda sudan çıkarılması gibi 3 aylık ev hapsinden yeni çıkmıştık, şaşkındık.
“Ne olacak şimdi?” şaşkınlığı...
Önce tedirgin çıktık sokağa.
Sonra maskeli yeni normalin ilk yazına ışık hızıyla adapte olduk.
O hızla güneye inenler gördü ki; oralarda virüs yokmuş gibi davranılıyor, bir rahatlık var. Uzun süre karayoluyla gidilip gelindi güneye.
Yollar ezberlendi, yol üstü mola yerleri de...
Derken uçak tedirginliği atlatıldı.

Yazının Devamını Oku

Mekanlar kışın ne yapacak?

Önceki gün uzun bir aradan sonra Zorlu’daki Morini’ye gittim.

Mekanın dış bölümündeki tüm masalar doluydu.
Morini’nin yanı başındaki komşusu Cantinery de öyle.
Şuna alışıldı, orası kesin:
Mekanların açık hava kısmında oturulduğu sürece virüse dair endişeler minimum düzeye iniyor.
Herkes kendini daha güvende hissediyor.
Peki kışın ne yapacağız?
Mekanların kapalı kısımlarında aynı “az endişeli” psikoloji devam edebilecek mi?

Yazının Devamını Oku

Can Bonomo’nun Bruce Willis tavrına bravo

Olay şu: Öykü Karayel ve Can Bonomo çifti geçtiğimiz günlerde Çeşme’deki bir plajda görüntülenmiş.

Yanlarında Bartu Küçükçağlayan ve onun eşi Merve Özgüle de varmış.
Bir arada tatil yapan genç çiftlerin fotoğrafının bu denli gündem olmasının nedeni ise şu: Öykü Karayel’in yaklaşık yedi yıl önce Bartu Küçükçağlayan’la bir ilişki yaşaması...
Tüm bunlar üzerine Can Bonomo gayet olgun bir açıklama yaptı,
“Evet birlikte tatile çıktık. Bir şey söylememe gerek yok. Bartu yakın arkadaşım. Öykü de canım eşim” diyerek...
Bu toprakların malumu:
Erkekler genelde bu tarz Buddha tavırlar, eşleriyle tatile çıkan Bruce Willis-Demi Moore halleri pek sergilemez.
Daha çok “Olur mu öyle şey” der, sürekli yanlış anlar, “Kime baktın sen” diye höt zötlenir, bin tane arıza çıkartabilir.

Yazının Devamını Oku