GeriMert Gökhan KOÇ Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları
MENÜ
  • Yazdır
  • A
    Yazı Tipi
    • Yazdır
    • A
      Yazı Tipi

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

Gün güneşli, insanlar neşeli... Sen de gel oyna...Susam Sokağı’nda.Dostluk ve sevgi, sarıyor her yeri... Gel katıl bize, verelim el ele.Sev dünyayı, açılır her kapı... İşte Susam Sokağı.

Çocukluğu 1990’lı yıllarda geçen hemen hemen herkes bu nakaratla beraber ekran karşısına geçip Minik Kuş’u, Kırpık’ı, Edi ile Büdü’yü, Kurabiye Canavarı’nı, Kurbağacık’ı, Açıkgöz’ü, Tahsin Usta’yı, Zehra Teyze’yi, Nihat Amca’yı, Hakan Abi’yi, Sabiha Teyze’yi ve Zeynep Abla’yı izlemek için can atardı.
Dünyada, Sesame Street adıyla bilinen çocuk programı, Türkiye’de, Susam Sokağı olarak hayat buldu. 1989’da TRT’nin Ankara Kavaklıdere’deki Sefaretler Stüdyosu’nda çekimleri başlayan Susam Sokağı, 1990’a kadar iki sezon boyunca yaklaşık 250 bölüm olarak kaydedildi.
Çocukların büyük ilgisini toplayan program, biri sabah biri akşam olmak üzere günde iki kez yayınlanıyordu. Maalesef sadece iki sezon çekilen Susam Sokağı’nın daha sonraki yıllarda eski bölümleri yayınlandı.

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

Sadece bir sokak değil, çocukların hayallerinin yaşadığı bir dünyaydı Susam Sokağı. Herkesin kendinden ve çevresinden bir parça bulduğu bu sokak sayesinde bazı çocuklar okula bile başlamadan saymayı ve harfleri öğrenmişti. Çocuklara sevgiyi, paylaşmayı, hoşgörüyü, arkadaşlığı öğreten bu programda gerçek karakterlerin yanı sıra, kuklalarla canlandırılan hayali karakterler de vardı.

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

Susam Sokağı’nın sevilen karakterlerinden Minik Kuş’a hayat veren Hakan Odabaşı, küfesinde yaşayan Kırpık’ı canlandıran Erdinç Doğan ve gitarıyla çaldığı şarkılar ile çocukların sevgilisi olan sokağın Hakan Abi’si Tolga Tecer, 90’ların en sevilen çocuk programı Susam Sokağı’yla nasıl tanıştıklarını ve bilinmeyenleri anlattı.
30 yıllık meslek hayatında yüzlerce eserde sahneye çıkan Hakan Odabaşı, şimdilerde Ankara Devlet Opera ve Balesi’nde ‘Baş Koreograf’ olarak görev yapıyor.

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

MİNİK KUŞ-HAKAN ODABAŞI

MİNİK KUŞ OLDUĞUMU ÖĞRENDİKLERİ ZAMAN 'BİZ SİZİNLE BÜYÜDÜK DİYE ÇOK ŞAŞIRIYORLAR'

Ankara Devlet Konservatuvarı’ndan mezun olan Hakan Odabaşı’nın kariyeri, 1988’de Ankara Devlet Opera ve Balesi’nde başladı. Operadaki ilk yılında, 21 yaşındayken yolu Susam Sokağı’na çıkan Odabaşı, o renkli günleri ve anılarını şöyle anlattı:
“Opera’ya yeni girmiştim. Orkut Stüdyosu’nda Minik Kuş’un seçmeleri varmış ama benim bundan haberim yoktu. Abim Can Odabaşı da dansçı ve o da seçmelerdeymiş. Ben de evdeydim o sırada, bir telefon geldi. Abim ‘Hakan taksiye bin stüdyoya gel çabuk’ diyerek beni çağırdı. Stüdyonun kapısında beni bekleyen abime, ‘niye çağırdın, ne oldu’ derken, sahneye doğru ilerledik ve ‘sana söyleneni yap’ dedi. Bir anda sahneye çıktım. Elime yarım karga kuklası verdiler. ‘Bunu al elini kaldır, sahnede dolaş ve konuşmaya başla’ dediler. ‘Ne konuşayım’ diye sorduğumda, alfabeyi saymamı istediler. Heyecandan bir anda alfabeyi de unuttum. Aşağıda 5-6 kişilik jüri beni seyrediyor. A, b, c, nasılsın iyi misin gibi şeyler yaptım. İki dakika sonra aşağıya geldim. ‘Hayırlı olsun, Minik Kuş’u seçtik işte bu adam’ dediler.

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

KOSTÜMÜN İÇİNDE MONİTÖR VARDI

Minik Kuş kıyafetini getirdiler. Kıyafet üç parçadan oluşuyor; başı, gövdesi ve ayakları. Çok büyük ve ağırdı. Hiçbir şey görmüyordum. Kostümün içinde, göğüs bölgemde bir monitör vardı. Bütün her şeyim monitördeydi. Kiminle konuşacağım, karşımda kim var oradan takip ediyordum. Sağ elle oynatıyordum ve hep yukarıdaydı. Kostümün içinde sol elimde de misina vardı, misina onun karşılığı olarak yön veriyordu. Ama çok zordu ve bir süre sonra kolum davul gibi şişiyordu.

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

EKRAN ÖNÜNDE OLMAM YASAKTI

Dışarıda kimse Minik Kuş olduğumu bilmiyordu ve benim ekran önünde olmam, konuşmam yasaktı. Bir bölüm dışarıda oynamak için zar zor ikna ettim. Hakan abi ve etrafındakiler origami yaparken bir bölümde gözlük taktım, saçlar dağınıktı ama hiç konuşmadım. Çünkü konuşursam Minik Kuş olduğum da anlaşılacaktı. Dışarıda kimse bilmiyordu ama bütün TRT çok iyi biliyordu Minik Kuş’u. Halen birileriyle tanıştığımda Minik Kuş olduğumu öğrendikleri zaman ‘Biz sizinle büyüdük’ diye çok şaşırıyorlar, şok oluyorlar.”

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

Şu anda Ankara Devlet Tiyatroları’nda görev yapan Tolga Tecer, 28 yıllık meslek hayatında Deniz Yıldızı ve Beni Affet gibi dizilerin yanı sıra birçok tiyatro oyununda da sahne aldı.

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

HAKAN ABİ-TOLGA TECEL

SERBEST GİTAR YERİNE RUSH VE CAMEL GİBİ GRUPLARDAN ÇALDIM

Tolga Tecer, Susam Sokağı’nın merdivenlere oturup gitar çalan Hakan Abi’si olarak hafızalara kazındı. 22 yaşında Ankara Devlet Konservatuvarı’ndan mezun olur olmaz Susam Sokağı ile yolları kesişen Tecer, bizi o yıllara şöyle götürdü:

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

MİNİ MİNİ BİR KUŞ DONMUŞTU

“Susam Sokağı’nın yapımcıları konservatuvarda ‘genç birisini arıyoruz, hem sesi güzel olacak hem de gitar çalacak’ demişler. Arkadaşım Cem Emüler ‘tam seni tarif ettiler, onlara ismini verdim, seni arayacaklar’ dedi. Daha sonra TRT’den arayıp ‘Deneme çekimi yapacağız. Gitarını da al gel’ dediler. ‘Mini mini bir kuş donmuştu, pencereme konmuştu’ şarkısını hem çaldırdılar hem de söylettiler. ‘Tamamdır, bu işte siz varsınız’ dediler. Hayatımdaki ilk işti. Konservatuvardan mezun oldum ve kendimi Sefaretler Stüdyosu’nda buldum. Çok büyük ustalarla çalışma fırsatı yakaladım. Çok şanslı bir dönemdi.

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

ÇOCUKLAR İÇİN ROCK MÜZİK ESİNTİSİ

Sokakta ya da trafikte ya da başka bir yerde beni gören birisi mutlaka Susam Sokağı’nda bizleri izlemiştir. Hakan Abi olarak çocuklara serbest gitar çalacağım dönemde Rush, Camel gibi gruplardan bir şeyler çalıyordum. Kırpık’ta oradan bana ‘ay ne kötü bir şey çalıyorsun’ diye laf atıyordu. Ama çocukların kafalarına biraz rock esintileri girsin diye öyle bir hile yapmıştım. Bıcır bıcır çocuk şarkıları çalmadım, genelde klasik rock motifleriydi. Belki de benim o çaldıklarımı dinleyen çocuklardan bazıları şu anda Türkiye’nin ünlü rock müzisyenlerinden olmuştur. Bunu gururla söylüyorum.”

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

Erdinç Doğan, Susam Sokağı’ndan sonra birçok televizyon programında sunuculuk yaptı. Kuklacılık eğitimi de veren Doğan, 2004’ten bu yana da Ankara Devlet Tiyatrosu’na mesleğine devam ediyor.

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

KIRPIK-ERDİNÇ DOĞAN

SUSAM SOKAĞI ÇOCUKLARA SOSYAL, ZİHİNSEL VE SANATSAL HEDEFLER BELİRLİYORDU

Susam Sokağı’nın ortasındaki küfede yaşayan Kırpık’ı canlandıran Erdinç Doğan, Ankara Üniversitesi DTCF Tiyatro Oyunculuk Bölümü’nde 3’üncü sınıf öğrencisiyken 22 yaşında Susam Sokağı ile tanıştı. Doğan, o yılları şöyle anlattı:
“Susam Sokağı’ndan önce 14-15 yaşındayken TRT’de robot seslendirmesi yapıyordum. Oradan tanıştığım yönetmen bana Susam Sokağı ile ilgili seçmeler olduğunu haber verdi. Biz orada hem bedensel hem de ses değişimi hakkında sınava girdik. Seçmeler yapıldı ve kayıtlar ABD’ye gönderildi. Önce beni Minik Kuş’a seçmişlerdi ancak daha sonra Kırpık’a geçtim.

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

KIRPIK’IN SAĞ KOLUNDA BAŞKASI VARDI

Kırpık için üç aylık bir eğitim aldım. Büyük bir bedensel performans gerektiriyordu. Küfenin altı kesilmiş bir şekildeydi ve aşağıda taban kısmı sünger kaplıydı. Sağ kolumu sınıf arkadaşım Özgen Eldek oynatıyordu. Sağ ve sol elin farklı olmasına rağmen, onunla da uyumumuz çok iyiydi. Birlikte bir gazeteyi açıp okuyup öbür sayfayı çevirebiliyor ya da bardağı tutup su koyabiliyorduk. Ben sol eli ve kafayı oynatıyordum, aynı zaman da Kırkıp’ı seslendiriyordum. Dizlerimizin üstüne çöküp, kollarımız bir saat boyunca havada çekim yapıyorduk. İşin en zor kısmı ellerimizi uzun süre havada tutmak ve aynı anda o bulduğum sesi korumak durumumda olmamdı.

Susam Sokağı çocuklarının unutulmaz kahramanları

ÇOCUKLARA HEDEFLER BELİRLİYORDU

Yorucu ama çok eğlenceliydi. Güzel bir aileydi. Çok değerli isimlerle çalıştık, çok keyifliydi. Susam Sokağı çocuklara sosyal, zihinsel ve sanatsal hedefler belirliyordu. Hoşgörü, dostluk, arkadaşlık, harf ve okuma yazma öğretme gibi. Her bölümde tek bir şey öğretiliyordu. Kısa reklam spotları halinde hazırlanıyordu. Bu da çocukların bayağı ilgisini çekmişti.”

X

Saklı şehir Mahkeme Ağacin

Gizli geçitler, karanlık ve soğuk odalar, kayalıklara oyulmuş binlerce yıllık yapılar...

Dünyanın birçok yerinde olduğu gibi Anadolu’da da, farklı medeniyetlerin saldırılarından ve tehditlerinden korunmak için yapılan onlarca yeraltı şehri var.
Arkeoloji meraklıları ve keşfetmeyi seven Ankaralılar bunları duyduğunda doğal olarak Nevşehir’i, Ürgüp’ü, Göreme’yi ve yine o bölgede ve çevresinde yer alan Derinkuyu, Kaymaklı, Mazı gibi yeraltı şehirlerini düşünüyor.
Herkesin bildiği ve binlerce kişinin ziyaret ettiği bu yapıların yanı sıra Ankara’da da keşfedilmeyi bekleyen bir yeraltı şehri var: Mahkeme Ağacin.



İLK HRİSTİYANLAR İNŞA ETMİŞ

Yazının Devamını Oku

Kapı kapı dolaştı binlerce kitap topladı

Bazıları için kitaplar, basılı ya da yazılı kâğıt yapraklarının bir araya getirildiği bir nesneden öte değildir. Sadece ihtiyacı olduğunda kullanır ya da hiç ihtiyaç bile duymaz. Bazıları için de bu durumun tam tersi geçerlidir. Sevgisi ve tutkusuyla kitapları hayatının merkezine konumlandırmıştır.


Osman Erbasan da kitapları hayatının merkezine konumlandıranlardan birisi. Hayatında, hayallerinde ve hedeflerinde hep kitaplar var. 28 yaşındaki Erbasan’ın hikâyesi de yazar olma hayaliyle başlamış. Hatta ‘Ottoman’ mahlası ile yazdığı ‘Çay Kaşığı’ isimli kitabını çıkarabilmek için Gazi Üniversitesi’nin İşletme Bölümü’nde derslerine devam edememiş. (Lisede arkadaşlarının kendisine Ottoman dediğini ve mahlasının buradan geldiğini de ekleyelim.) Gazi Üniversitesi İşletme Bölümü’nü bıraktıktan sonra aynı üniversitenin Maliye Bölümü’nde yeniden okumaya başlamış. Gelecekte yayın evi sahibi olmayı planlıyor ve bu zorlu yolu da farklı bir yöntemle katetmeye karar vermiş.

POSTA KUTULARINA, DURAKLARA İLAN

Erbasan, hazırladığı ilanlarla kitap bağışı topluyor. Ve bu yöntemle de kısa sürede binlerce kitaba sahip oldu. Ev ev, kapı kapı gezerek ilanlarını posta kutularına, zillere bırakıyor, en işlek noktalardaki otobüs duraklarına yapıştırıyor. İlk olarak arkadaşıyla beraber kitapçı açma projeleri olduğunu, “Sahaftirik adında bir kitapçı açalım, Türkiye’deki en ucuz kitabı satma iddiasıyla çıkalım dedik. Ama bunun çok büyük maliyeti vardı. Sistemi idare edecek kadar, çok cüzi bir rakamla geçinmemize yetecek kâr marjı hedefiyle çıktık yola. O konuda pek başarılı olamadık. Halen aklımızda, yapmayı düşünüyoruz” sözleriyle anlatıyor Erbasan.

OKULDAKİ HOCALARI GEZEREK BAŞLADI

O proje gerçekleşmeyince de farklı bir yola başvurmuşlar. “3 yıl önce okuldaki hocalarımızı gezerek başladık bu işe. Atmayı ya da vermeyi düşündüğünüz kitaplarınız varsa biz alırız dedik. Biraz topladık ancak umduğumuzu bulamadık. Daha sonra tek başıma girişimde bulundum ve kapı kapı gezmeye başladım” diye devam ediyor Erbasan. Fakat tek tek zillere basıp konuyu izah etmenin çok uzun zaman aldığını ve insanları rahatsız ettiğini düşündüğü için ilan hazırlamaya karar verdiğini Erbasan, şu sözlerle anlatıyor:

6 AYDA ÇANKAYA’DAN 6 BİN KİTAP

“Ancak ilanım biraz uzundu. Hem bana pahalıya mâl oluyordu hem de geri dönüşler açısından insanlar uzun bir ilan okumayı tercih etmiyorlardı. İlanlarımı kısalttığım bir sistem oturttum. Oturduğum yerlerde (Mamak) denemelere başladım, geri dönüşler olmadı. Uzun bir ara verdim. 6 ay önce de tekrar Çankaya bölgesinde ilan dağıtarak yeniden giriş yaptım. Sistemli bir şekilde yapınca bayağı olumlu sonuçlar aldım. Ayrancı, GOP ve Bahçelievler’den 6-7 ay içerisinde 6-7 bin kitap topladım. Ben de geçen yıl kendi kütüphanemi indirerek kitap satmaya başlamıştım. Oradan elde ettiğim gelirle de internet ortamında kitap satın almaya başladım.”

Yazının Devamını Oku

Gecekondusunu tuvale çevirdi

Türk Dil Kurumu, ‘engel’ kelimesinin anlamını, “Bir şeyin gerçekleşmesini önleyen sebep” olarak tanımlıyor.


30 yaşındaki zihinsel engelli Muhammed Yalçın ise, ‘engel’in sözlükteki anlamını boşa çıkaranlardan biri...Yaptığı resimlerle dünya çapında üne sahip olan Muhammed’in tutkusu, doğup büyüdüğü ve halen yaşadığı Altındağ Kargalı Sokak 27 numaradaki gecekondunun duvarlarına yansıyor. Evinin bulunduğu ‘gri’ sokağa girdiğinizde, daha çok uzaklardan rengarenk duvarlarıyla Muhammed’in resimleri karşılıyor. Eserleri, ‘Art Brut’ yani ‘Ham Sanat’ olarak adlandırılıyor. Hayal dünyasını yansıtan, gökkuşağı gibi renkli çocuklar, gülen yüzler, çiçekler ve çizimler evin duvarlarını süslüyor.

ZİYARETÇİ SAYISI 2 BİN’İ GEÇTİ

Evin içine girdiğinizde ise masal gibi bir dünyaya açılmış hissine kapılıyorsunuz. Duvarlar, merdivenler ve hatta zemin bile tamamen Muhammed’in resimleriyle kaplı. Kendisine büyük destek olan babası Hasan Yalçın ve annesi Aysel Yalçın, Muhammed’in bugüne kadar onlarca sergi açtığını söylüyor. Hasan Yalçın, “Bugüne kadar evi ziyaret edenlerin sayısı 2 bini geçti” diyor. Hatta CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu bile Muhammed’i evinde ziyaret etmiş. Anne Aysel Yalçın ise, evi görmeye gelen bir ziyaretçi ile yaşadıkları anıyı, “Bazıları ev diye içeri girmeye utanıyor. Muhammed bir keresinde almış birisini yukarı getirmiş. Adam içeri girdi ama ev olduğunu bilmiyormuş. Utanarak hemen dışarı kaçtı” sözleriyle anlatıyor.

KANTİN DUVARINI BOYAYARAK BAŞLADI

Muhammed’in resim tutkusu, 2009’da gittiği bir özel eğitim okulunda başlamış. Baba Hasan Yalçın, okulda kağıtlara resim yapan Muhammed’in ünlü ressam Harun Antakyalı ile tanıştıktan sonra hayatının değiştiğini belirterek, şöyle konuşuyor: “Ressam Harun Antakyalı’nın desteğiyle okulun kantin duvarlarını boyamayla başladı hikâyesi. Daha sonra orada bir sergi de açtılar. Okulda 2 sene boyunca eğitimine devam etti. Eğitimi bitip mezun olunca, Harun Antakyalı ‘Muhammed’i benim atölyeme gönderir misin’ dedi. Okuldaki 4 arkadaşıyla birlikte bir sene boyunca da Antakyalı’nın atölyesine gitti.

BÜTÜN EVİ İKİ SENE İÇİNDE BOYADI

Yazının Devamını Oku

Eşek kulaklı kralın gizem dolu mezarı

Binlerce yıldır farklı medeniyetlere ev sahipliği yapmış olan Ankara toprakları, birçok kültürel mirasa ve zenginliğe sahip. Ankara’ya 75 kilometre uzaklıktaki Polatlı ilçesi de bunların en başında geliyor.


Sakarya Meydan Savaşı’nın yaşandığı ve Milli Mücadele yıllarındaki önemiyle bilinen Polatlı topraklarındaki tarih, aslında antik çağlara kadar uzanıyor.
M.Ö. 1200’lü yıllardan başlayarak M.Ö. 900’lü yıllara kadar Anadolu’ya göç edip yerleşen Frigler’in kenti, Polatlı’ya 20 kilometre uzaklıkta yer alan Yassıhöyük Mahallesi, nam-ı diğer Gordion olarak biliniyor. Mitolojide, tuttuğu her şeyi altına çevirdiği söylenen ve ‘Eşek Kulaklı’ olarak anılan Frigler’in efsanevi kralı Midas’ın tümülüsü; yani mezarı da burada yer alıyor.

KAZISINI ZONGULDAKLI MADENCİLER YAPTI

Gordion ve çevresinde, Frig soylularının mezarının bulunduğu çok sayıda tümülüs yer alıyor. Bunlardan en büyüğü ve ihtişamlısı ise Kral Midas’a ait olduğu söylenen, 55 metre yüksekliğe ve 300 metre genişliğe sahip olan Midas Tümülüsü’dür. Midas Tümülüsü, Yassıhöyük’e yaklaştıkça uzaklardan bile heybetiyle büyülüyor. Gordion’un ilk keşfi, 1901’de, Gustav ve Albert Koerte kardeşler tarafından yapılıyor. Daha sonra 1951 yılında Pensilvanya Üniversitesi’nden arkeolog Rodney S. Young tarafından çalışmalar başlatılıyor. 1957 yılında Zonguldaklı madenciler tarafından kazısı yapılan tümülüs, 1960’ların başında Türk mühendislerin başarılı çalışmalarının ardından ziyarete açılmış.

MEZAR KAPATILMADAN YENEN SON YEMEK

Dünyanın en büyük 2. tümülüsü olarak bilinen Midas Tümülüsü’ne uzun ve dar bir koridordan giriliyor. Yaklaşık 100 metrelik yürüyüş sonrasında mezar bölümüne ulaşılıyor. Ancak mezar odasına girilmiyor. Demir parmaklıkların ardından binlerce yıllık dev ağaç tomruklarla korunan mezar odasına küçük bir açıklıktan bakabiliyorsunuz. Dünyanın en eski ahşaptan yapılan mezar odasındaki devasa tomrukların demir konstrüsiyonla desteklendiği de göze çarpıyor. Kazılar sırasında ortaya çıkan ahşap mezar odasında, Kral Midas’a ait olduğu düşünülen kemikler, fibulalar(çengelli iğne), bakır ve tunç kaplarla karşılaşılmış. Mezar odasından çıkan kemikler ve antik eserler Anadolu Medeniyetleri Müzesi’nde sergileniyor. Bilim insanlarının mezardan çıkan parçalar üzerinde yaptığı incelemelerde Kral Midas’ın mezar odasında son bir yemek yendiğine ve menünün acı et güveci, mercimek lapası ve ballı bira olduğuna kalıntılardan ulaşılmış.

Yazının Devamını Oku

Anadolu’nun adı burada konuldu

Tarih öncesi çağlardan bu yana birçok medeniyetin beşiği olan, Sümerlerden Asurlulara, Hititlerden Perslere, Lidyalılardan Selçuklulara, onlarca devlete ev sahipliği yaptı Anadolu toprakları..

 


1071 Malazgirt Meydan Muharebesi’yle beraber yerleştiğimiz Anadolu toprakları, 11. yüzyıldan beri biz Türkler tarafından yönetiliyor. Neredeyse bin yıldır hüküm sürdüğümüz bu güzel coğrafyanın isminin nereden geldiği ise halen merak konusu..
Etimolojik olarak Anadolu sözcüğünün Yunancadan türediği bilinse de, bu konuyla ilgili çok ilgi çekici bir efsane Ankara’ya 80 kilometre uzaklıkta yer alan Kızılcahamam’ın Taşlıca Mahallesi’nde yüzyıllardır anlatılmaya devam ediyor.

BİR BAKRAÇ AYRANLA ORDUYU DOYURDU

Rivayete göre Anadolu isminin, Taşlıca’daki Ayran Taşı ve Kırmızı Ebe’den geldiği söyleniyor. Anadolu Selçuklu Devleti Hükümdarı Alâeddin Keykubad, ordusuyla beraber fetihlerine devam ederken Taşlıca’dan geçer. Burada yaşayanlar ‘orduyu nasıl ağırlayacağız’ telaşına kapılmışken Kırmızı Ebe, sırtında yavrusu ve elinde bir bakraç ayranla çıkagelir. Yanaklarının ve başına bağladığı örtünün kırmızısından dolayı bu ismi alan Kırmızı Ebe, askerlere ikram etmek için getirdiği bakracındaki ayranı ağaçların arasındaki taş oluğa döker. Askerler de hem ayran içmek hem de kaplarını doldurmak için sıraya geçer. Kırmızı Ebe ile askerler ayran içip kaplarını dolduran askerlerle şöyle bir diyalog yaşanır:
-Doldurun gazilerim,

Yazının Devamını Oku

Simidin beyefendisi

“SİMİTÇİİİİİİ...”, “Taze, sıcak, gevrek simittttt....” Bu bağırışlar günümüzde yerini ‘her köşe başında’ açılan, isminde ‘simit’ olan unlu mamül satışının yapıldığı şirketlere bıraksa da baş üstünde taşınan tablalardaki simidin tadı bir başkadır.

 

Hele ki simidiyle meşhur Ankara’da, vatandaşlar bunu çok daha iyi bilir. Başkent’te, tablada simit kültürü halen devam ediyor ancak bunu alışılmışın dışında bir şekilde yapan birisi var.
Hem de ödüllü.
48 yaşındaki İsmet Dağ, 30 yıldan fazla bir süredir simitçilik yapıyor.
Ama sokakta gördüğümüz diğer simitçilerden çok daha farklı. Zaten onu gördüğünüzde farkı hemen anlıyorsunuz.
Bordo renkli papyonu, aynı renkte yeleği ve önlüğü ile dikkat çekiyor. Sağ elinde taktığı mor renkli eldiveni ile çıkıyor yollara.
Doğma büyüme Ankaralı olan İsmet Dağ, ortaokul yıllarında yarı zamanlı olarak başlamış simitçilik kariyerine. Daha sonra lise yıllarında tam zamanlı olarak devam etmiş.

Yazının Devamını Oku

Ankara’nın Kapadokya’sı

“Peri bacaları” denildiğinde herkesin aklına ilk olarak Kapadokya gelir.

Nevheşir’in Ürgüp, Göreme, Uçhisar, Avanos gibi bölgelerinde gün doğumuyla birlikte ortaya çıkan eşsiz manzaralar, balonların havadaki büyülü görüntüsü, peri bacalarına kurulmuş otellerde konaklama keyfi herkesi mest eder. Ancak, Ankara’dan yaklaşık 270 kilometre uzaktaki Kapadokya’ya, milyonlarca yılda oluşan bu doğa harikalarını görmek için giden Başkentlilerin bilmediği bir şey var:
Ankara’nın mini Kapadokyası...
Yani, Abacı Peri Bacaları.

YOL ÜSTÜNDE MUHTEŞEM MANZARALAR

“Ankara’da peri bacası mı var?” sorularını bir kenara bırakarak, burnumuzun dibinde keşfedilmeyi bekleyen bu eşsiz mekanın nerede yer aldığını inceleyelim.

Yazının Devamını Oku

Sessizliğin yerleşim yeri

Başkent Ankara, 5 milyon 445 bin nüfusuyla ‘Türkiye’nin en kalabalık ikinci şehri’ unvanını korurken, nüfus artışı ve şehir merkezine yaşanan göç de her geçen gün katlanarak devam ediyor.



Çankaya ve Keçiören gibi ilçelerde 1 milyona dayanan nüfus, trafik kaosu ve aşırı yoğunluk gibi problemlere neden oluyor. Fakat Ankara’nın yaklaşık 100 kilometre uzağında yer alan bir mahallede tüm bu rakamlara ve istatistiklere meydan okuyan bir yer var.
Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) 2017 Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi verilerine göre Ankara’nın en az nüfusa sahip yerleşim yeri Kızılcahamam’ın Tahtalar Mahallesi.
Son istatistiklere göre mahallede sadece 13 kişi yaşıyor. Tahtalar Mahallesi muhtarı Süleyman Doğan, “Harun, Süleyman(kendisi), Hasan, Havva, Neziyet, Serkan, Yasin, Kezban, Muharrem ve Ümmühan” diyerek Tahtalar’daki nüfusu bir çırpıda sayıyor. “Kızılcahamam’ın en son mahallesi burası” diyor. İmam, eşi ve çocuğu da geçen ay köyden ayrılınca nüfus 10’a kadar düşmüş.

* Tahtalar’ın girişinde sessizlik hakim. Yukarı ve aşağı kısımlara gittiğinizde de manzara değişmiyor. Bölgede sadece rüzgâr ve kuş sesleri duyuluyor. Yollarda, bahçelerde, meydanda kimsecikler yok. Muhtarı beklediğimiz bir saat boyunca da yoldan tek bir araba dahi geçmiyor. Köyün girişinde gelenleri karşılayan bir hayrat ve onun yanında yer alan bank, her ne kadar üstünde Büyükşehir Belediyesi yazsa da yalnızlığı çağrıştırıyor.

* Tahtalar’da yaklaşık 30 hane var. Ancak çoğu boş, kullanılmıyor. Bazılarının camları kırık, kapıları da saclarla örtülmüş. Kullanılan evlerin sayısı iki elin parmağını geçmiyor.

Yazının Devamını Oku