GeriGüzin Abla Eşimle ev arkadaşı gibiyiz
MENÜ
  • Yazdır
  • A
    Yazı Tipi
    • Yazdır
    • A
      Yazı Tipi

Eşimle ev arkadaşı gibiyiz

Eşimle 14 aydır evli olmamıza rağmen karı koca gibi değiliz. İşinden ayrıldı ve bütün gün internette oyun oynuyor. Adeta ev arkadaşı gibi yaşıyoruz...

Eşimle 5 yıllık bir sevgililik döneminden sonra evlendik. 14 aydır da evliyiz. Eşimin ailesinden dolayı psikolojik sorunları var. Şu anda bir işi yok. Sevgililik döneminde beni çok üzdüğü ve aldattığı oldu. Asla kabul etmem dediğim şeyleri kabullendim ve evlendik.
Evlendikten ve ilk birlikteliğimizden sonra hiç düzenli bir cinsel hayatımız olmadı. Bazen 3- 4 ay birbirimize dokunmadık.
Giyinip kuşandım, makyaj yaptım, “Bu ne hal” diye dalga geçti. Bu durum gururumu kırdı. Bu arada internetten oyun oynamaya başladı.
İşten gelip gece yarısına kadar oyun oynuyordu. 1 ay önce evden ayrıldım. Sonra bir şans vermek için döndüm. 3 gün her şey normale dönmüş gibiydi. Ama giderek yine eski halimize döndük.
Terapi alması, bu durumun normal olmadığı konusunda çok dil döktüm ama reddetti. Bunun normal olduğunu, evliliğin ise sadece cinsellik olmadığını söyledi.
Ancak evliliğimizin 6’ncı ayında beni hayat kadınlarıyla aldatmaya kalktığı mesajları gördüm. Bunun için de “Düzelmeye çalışıyorum” dedi.
Sürekli beni sevdiğini, bensiz yaşayamayacağını söylüyor ama bu kadar olaydan sonra ondan çok soğudum ve güvenemiyorum. Hem zaten her açıdan sorunumuz var. Birlikte vakit geçirmek için “Parkta yürüyelim” dediğimde, onu bile reddediyor. Birlikte sarılıp film bile izleyemiyoruz.
Kendimi evin hizmetçisi gibi hissediyorum. Eşimle sanki ev arkadaşı gibiyiz...
Evlilik fedakârlıktır ama sadece ben bunu yapıyormuşum gibi geliyor. Fedakârlık da nereye kadar?
Sadece “seviyorum” demesi yeterli mi? 6 yıldır ilişkimiz için çabalamaktan çok yoruldum. Çalışmaktan da kaçıyor. İşten çıktı ve 1 aydır evde.
Eline geçeni yiyip yaşamak istiyor. Bense düzenli bir hayat istiyorum. 25 yaşındayım, daha geç olmadan bu evlilikten kurtulmak istiyorum.
Anne babası ayrı, başında kimse yok, onun için de endişeleniyorum. Yapayalnız kalacak benden sonra.
Sırf bu yüzden kendimi hep feda ettim ama artık dayanamıyorum.
◊ Rumuz: Boşanmalı mıyım?

YANIT

Sevgili kızım, bence de eşin bir bunalım geçiriyor.
Aslında cinsel yaşamı konusunda kendisi de endişeli, sırf bu yüzden dışarıda bazı arayışlar içinde, başka kadınlarla kendini denemek istiyor.
İşsiz olması, senin sevginden emin olamaması, senin onu sürekli suçlaman, üzerine çok fazla gitmen, onu huzursuz ediyor.
Hatta eminim psikolojik açıdan da çok fazla etkileniyor. Bu da aranızdaki cinsel çekimi olumsuz yönde etkiliyor.
Eşinin de söylediği gibi, belki her şey cinsellik değil ama birlikte bir film izlemek, el ele parkta yürümek, bunlar elbette senin de beklentilerin.
Biliyorsun, şu pandemi günlerinde iş bulmak hiç kolay değil. İnsanların işsiz kaldığı ya da işinden uzaklaşmak zorunda olduğu görülüyor.
Eşini bu yönden suçlama. Bu dönemde evlilikler hep sallantıda.
Hiçbirimiz yarınımızdan emin değiliz, hastalık ve ölüm korkusu içindeyiz.
Bu nedenle bence bütün bu düşüncelerin için doğru zaman değil.
Biraz daha sabırlı olmalısın.
Eşine ters ve zıt gitmekten vaz geçip, biraz daha şefkatli ve sevgiyle yaklaşmayı dene.
Bak onun da senden başka kimsesi yokmuş.
Hep kendini feda etmiş biri olarak görmek de insanı yorar... Biraz daha makul davran kızım.

 

X

Ben bir mobbing kurbanıyım

Çalıştığım işyerinde gün yüzü görmedim. Bana uygulanan ‘mobbing’ler sonrasında strese dayalı iç kanama bile geçirdim...

Bir şirkette çalışıyordum, oraya uzun yıllarımı verdim. Toplantılarda hepimiz bir zincirin halkasıydık ancak toplantı bittikten sonra bütün işler benim üzerimdeydi. Adeta koşarak çalışıyor, en az üç kişinin yapması gereken işlerimi bitirmeye çabalıyordum.
Üstlerimden destek istediğimde, “Abartıyorsun, ne var bunda. Getir ben yapayım” diyor sonra ise “Sen bana nasıl iş verirsin? Ben senin amirinim” kavgasını ediyorlardı.
Kısa süre sonra strese dayalı iç kanama nedeniyle hastahaneye düştüm. Eşime ve çocuğuma bakmakla yükümlüydüm, işimden olmamalıydım. Ancak çalışma yaşamım boyunca hep aşağılandım, hor görüldüm.
Beni bezdirmek için ellerinden geleni yaptılar.
Şimdilerde bu duruma ‘mobbing’ diyorlar ya...
Beni hep suçladılar, “pis kokuyorsun”, “ne biçim giyiniyorsun” dediler.
“Bir gün ‘mobbing’siz günüm geçsin ertesi gün oruç tutacağım” diyordum. Bir kere geçti ve ben de sözümü tutup oruç tuttum.

Yazının Devamını Oku

Erkek okurlarımın sorunları

Bugün erkek okurlarımın başa çıkamadığı sorunlarına cevap aradım...

Evli bir kadına âşığım

Yaşım 32, bekarım... 41 yaşında evli bir kadınla 6 senedir ilişkim var. O çok mutsuz ve yakında boşanacak. 4 sene görüştük, sonra 2 sene ayrı kaldık. Bu arada ben yuva kurmak için başka bir kızla nişanlandım. Yapamadım, bu kızdan ayrıldım çünkü o kadını unutamadım...
2 sene ayrı kalmıştık, o 2 sene bana ıstırap oldu. Sonra dayanamayıp aradım ve barıştık.
Şimdi ben nişanlımdan ayrıldım, o da yakın zamanda boşanacak. En yakın zamanda da nasip olursa evleneceğiz.
Bu konu hakkındaki samimi düşüncelerinizi söyler misiniz?
◊ Rumuz: Unutamadım

YANIT

Bu kadın senden yaşça büyük, bilmem çocuğu var mı ama eminim eşinden boşanmayı düşünmüyordur, hatta hiçbir zaman düşünmemiştir de...

Yazının Devamını Oku

Balayından döner dönmez ilk tokadımı yedim

7 ay önce evlendim. Balayından döner dönmez ilk tokadımı yedim. Sonrasında da problemlerin ardı arkası kesilmedi. Eşimden boşanmak istiyorum.

Merhaba Güzin Abla, ben evleneli 7 ay oldu. Eşimle severek hayatlarımızı birleştirdik.
Aslında ben evlendikten sonra anladım ki benmişim tek seven.
Balayından geldiğim gün tanıştım her şeyle, döner dönmez ilk tokadımı yedim. Daha sonra eşim yanıma bile gelmedi. Bana gerekçesi de hazırdı: “Seni kadın olarak görmüyorum.”
Sonrasında bu sözü için özür diledi. Ama kırıldım bir kere, ne yaparsa yapsın.
Sebepsiz yere atılan tokat mı dersiniz, hakaret mi, aklınıza ne geliyorsa hepsini yaşamaya devam ettim. 2 defa intihara kalkıştım. Ama hep bir şekilde kendimi durdurdum.
Onu aldım karşıma, defalarca konuştum. Ama nafile, konuşmalarım sadece o güne mahsus oluyordu.
Sonra her şey devam...

Yazının Devamını Oku

Erkek arkadaşımın cimriliği beni rahatsız ediyor

Erkek arkadaşımın son zamanlarda parayla ilgili tutumu beni epey rahatsız etmeye başladı. İleride evlenmeyi düşünüyorduk fakat bu durum kafamı çok karıştırdı...

Erkek arkadaşım, çok cimri. Erkek arkadaşımla 1 yıldır beraberiz ama ilişkimiz ilerledikçe bu huyu çok daha fazla ortaya çıkmaya başladı. Aramızdaki konuşma sürekli para üzerine.
İkimiz de öğrenciyiz ve kısıtlı gelirimiz var. Ben hiçbir zaman hesabımı ödemesini ya da benim için parasıyla bir şey yapmasını beklemedim. Ama son zamanlardaki tutumu beni epey rahatsız etmeye başladı.
Sürekli bana, “Sen benden daha fazla para alıyorsun. O kahveye o kadar para verilir mi? Gösteriş için içiyorsun. Enayilik o parayı oraya harcaman. Kendine bunu niye aldın? Çok pahalıymış” gibi garip konuşmalar yapıyor.
Ailesiyle de tanıştım. Babası da tam böyle biri aslında. Babasının hesabından 20 lira çekse, hemen babası arıyor ve “Neden çektin parayı” diye soruyor. Ailem hiçbir zaman böyle davranmadığı için çok garipsiyorum bu konuyu.
Açıkçası son zamanlarda hem ailesinin hem de erkek arkadaşımın bu tutumu beni ondan uzaklaştırmaya başladı.
İleride evlenmeyi düşünüyorduk ama o bu kadar hesaplıyken, ailesi de böyleyken ilişkimizin sağlıklı olmayacağını düşünmeye başladım.
Ayrılmak istiyor muyum? Hayır çünkü bunun dışında güzel ve uyumlu bir çiftiz. Ama bu olaydan rahatsız olduğumu ona nasıl anlatabilirim bilmiyorum...

Yazının Devamını Oku

Pandemi ormandaki canları da vurdu hiç yiyecekleri kalmadı

Ormanların isimsiz kahramanı Barış’tan mesaj var. Barış, pandemiden dolayı ormandaki hayvanların mamalarının bitmek üzere olduğunu duyurdu. Ona yardım eli uzatmak bizim elimizde...

2013 yılından beri İstanbul’daki Kuzey Ormanları’nda, buralara atılmış, terk edilmiş köpek ve kedilerle yaşayan Barış isminde bir hayvansever var. Barış, ormanların derinliklerinde sahipsiz hayvanlar için barınaklar kuran, kulübeler yapan aktivist bir kardeşimiz.
Barış, yıllardır ormanlarda bulduğu, hasta ve sakat hayvanları tedaviye alıp iyileştirmeye çalışması ile ünlü aynı zamanda.
Yıllardan beri gerek orman içindeki barınaklarda, gerek otoyol kenarlarında 400 civarında köpek beslemekte. Ayrıca 200 civarında da kedi de onun desteğini alıyor.



Barış, bu canlarımızla birlikte yaşamakta, yıllardır onlarla yatıp onlarla kalkmakta...
Belki ülkemizde ormanlara atılmış binlerce cana fedakarca bakmaya koşan birçok gönüllü hayvansever var. Ama Barış, onlardan çok farklı. O gecesini gündüzünü, tüm yaşamını onlara adamış bir genç adam... Hasta olduklarında yanlarında, öldüklerinde yine yanlarında...

Yazının Devamını Oku

Sevgilim eski eşinden kopamıyor

Sevgilim, çocukları olduğu için hâlâ eski eşiyle görüşüyor. Fakat onunla konuştuğu her şeyi de bana anlatıyor. En son eski eşi benim için “Onunla evlenirsen çocuğunu asla sana göstermem” dedi.

4 yıllık bir ilişkim var. 4 yıl önce benimle birlikteyken boşanmak üzereydi... Ve sonunda 2 yıl önce boşanabildi. Boşanmadan önce bana imam nikâhıyla evlenme teklifi etti. Ama asla kabul etmedim.
Boşanma gerçekleştiğinde ise karşımda ağladı. Sonrasındaysa benimle görüşmek istemedi. Bana “İmam nikâhını kabul etsen bile seni istemiyorum artık” dedi.
Ben de ister istemez, onu bıraktım. Ama 1 ay geçti geçmedi araya tanıdıklarını soktu ve barışmak istedi.
Diller döktü, “Çocuğum için çok üzüldüm, bu yüzden öyle davrandım” dedi. Ben de bir şekilde ikna oldum. Yeniden başladık.
Eski eşinin bana ve arkadaşıma ulaşması bitmedi, tükenmedi, sürekli bir şeyler yaptı.
Şu anda da sevgilimi mahkemeye verdi. Karşılıklı sorunları bir türlü bitmiyor. En son çocuk için iletişime giriyorlar...
Ve o sırada eski eşi, sevgilime benim için “Onunla evlenme de kiminle evlenirsen evlen. Onunla evlenirsen çocuğunu asla göstermem sana” diyor.

Yazının Devamını Oku

Eşim yüzünden kendime güvenim kalmadı

Eşimin, sosyal medyada başka bir adamla yazışmalarını yakaladım. Bu olayın üzerinden 2 yıl geçti ama hâlâ unutamıyorum. Kendime güvenim kalmadı...

Ben, 7 yıllık evli bir erkeğim. Eşim öğretmen. 2 yıl önce Sevgililer Günü’nden hemen önce eşimin, telefonumdan ve Facebook’tan okulundan bir öğretmenle yazıştığını gördüm, haliyle yıkıldım... Olay boşanmaya kadar gitti ama 2 çocuğumuz olduğu için vazgeçtim ve sabretmeye karar verdim.
Belki çok büyütülecek bir mesele değildi çünkü sadece yazıştıklarını biliyorum. Ama ne kadar anlatırsa anlatsın kafamda bir sürü cevapsız soru var ve ikna olamıyorum.
Bu konuyu eşimle defalarca konuştuk ama nafile... “Zamanla unutulur” dedim ama neredeyse 2 yıla yaklaştı, hâlâ aklıma geliyor ve hayata küsüyorum. Her gün neredeyse eşime fark ettirmeden geceleri ağlıyorum. Kendimi çok kötü hissediyorum.
Zaman zaman intihar etmeyi düşünüyorum ama sonra vazgeçiyorum.
Artık erkekliğimden bile şüphe eder duruma geldim. Bir ara eşimle aile psikoloğuna gittim ve antidepresan kullandım.
Ama hâlâ kendime güvenim, eşime olan inancım ayaklar altında. O ise sanki hiçbir şey olmamış gibi davranıyor...
O kadar özgüvene sahip ki aklım almıyor.

Yazının Devamını Oku

Sevgilim “bekârım” dedi fakat evli çıktı

Beraber olduğum adam “bekârım” dedi. Daha sonra eşiyle sarmaş dolaş fotoğraflarını gördüğümde perişan oldum. İkimizle de ilişkisini sonlandırmıyor. Ne yapacağımı bilemiyorum...

Size yazacaklarım, 25 yaşında 2 çocukla terk edilip yıllarca işçi olarak çalışarak, yalnız başına mücadele veren bir kadının hikayesi... “Aşk nasıl bir şeymiş?” derken 8 yıl önce rüyalarımın prensi çıktı karşıma...
Aşkı, sevgiyi, tutkuyu, her duyguyu onda yaşadım. Bana, “bekârım” dedi ama ve eşiyle sarmaş dolaş fotoğraflarını gördüğümde perişan oldum, yatağa düştüm.
Yine de özlüyor görüşmek istiyordum, o da beni bırakmadı.
Her seferinde barıştık. Çok gözyaşı ve acılı 8 yıl yaşadım.
Karısı beni buldu, herkese söyledi. İlişkimizi bitirdi. Sonra aralarında sorunlar yaşadılar. Kadın, birkaç defa boşanma davası açıp daha sonra geri çekti. Defalarca adamı darp etti, karakola düşürdü. Adam dayanamayıp evi ayırdı, beni çağırdı.
“Bu sefer bitirecek. Artık benimle evlenecek” diye düşünüyordum. Çünkü “Kesin boşanacağım” diyordu. Bir de ne göreyim, tekrar barışmışlar, birbirlerinin koynuna girmişler. Pes ettim.
8 yıl boyunca onu unutmak için hayatıma birilerini sokmaya çalıştım. Ama herkeste onu gördüm...

Yazının Devamını Oku

Çocuklu bir kadının özel ilişkisi olmuyormuş

Boşanmış bir kadınım çok yeni bir gönül ilişkim var. Ama o kişi çocuğumu sevmiyor. Çocuklu bir kadının özel ilişkisi olmuyormuş, bunu çok iyi anladım.

Ben bir şirkette yöneticilik yapıyorum. İlk eşimden olan 12 yaşında bir kızım var, ben 4 yıldır bir başkasıyla evliyim.

Kızım da bizimle yaşıyor. Ama şimdiki eşimle kızım arasında ciddi sorunlar var. Eşim kızımı kaldıramıyor, ona katlanamıyor, yemesine, içmesine, gezmesine, ona alınan kişisel eşyalarına kadar her şeye karışıyor, kızıyor.

Kızım, sebze yemeklerini sevmiyor, onun için aperatif şeyler hazırlıyorum, makarna, patates kızartması gibi...

Onların bile lafını yapıyor. Kızımın rahat ve ne olursa olsun mutlu görünmesi, eşimi çok rahatsız ediyor. Bunu hiçbir şekilde aşamıyoruz...

Kızıma aldıklarım, yedirdiklerim bile problem haline gelmeye başladı.

Kızım da onun bu sevgisizliğinin farkında ve bu yüzden nefret ediyor eşimden. Bir yandan da onu hiç umursamıyor. Kendi odasına kapanıyor.

Ne yapacağımı bilemiyorum... Önerilerinize ihtiyacım var. Aslında boşanmayı düşünüyorum.

Ama çözülebilir bir durum var ise en azından sizden aldığım yardımla belki farklı bir adım atabilirim...

Yazının Devamını Oku

Görücü usulü evlilik yapmalı mıyım

Ailem avukat, yakışıklı ve kibar bir gençle beni görücü usulü evlendirmek istiyor. Aşka önem veren biri olarak bu evliliği yapmalı mıyım?

Ben, aşka önem veren biriyim. 22 yaşındayım ve bir defa sevgilim oldu. Bundan 4 yıl önce yani 18 yaşımdaydım. Önce tanıyıp âşık oldum sonra birliktelik yaşadım. Hatta uzun süre peşimden koştu.
En sonunda sevdim ve artık tam bir aşk yaşıyordum. Bana şiirler bestelerdi. Sürekli ilgilenirdi. Ama birlikteliğimin ne yazık ki sonu, beni aldatmasıyla bitti. Benim de aşka olan inancım bitti.
Ailem de bu durumu biliyor. Şimdi bana görücü usulü bir genç buldular.
Avukat, 24 yaşında, yakışıklı, boylu poslu ve muhafazakar biri.
Yani her kızın aradığı ne varsa onda var. Ben de beğendim. Daha âşık değilim ama konuşuyoruz.
Benim sorunum şu:
Hem onun hem de benim ailem henüz tanışalı 2 hafta olmasına rağmen nişan, düğün muhabbetleri yapmaları. Kendimi baskı altında hissediyorum.

Yazının Devamını Oku

Kız arkadaşım evlenme teklifi edecekken ayrıldı

Ailemin sorunlarıyla ilgilenmekten kız arkadaşıma yeterince vakit ayıramadım. Tam ona evlenme teklif edeceğim zaman benden ayrıldı. Ama ben onu hâlâ çok seviyorum...

Uzun bir süreden sonra gerçekten birini sevdim.10 aylık bir ilişkimiz oldu. Onunlayken çok mutluydum.
Kız arkadaşımla çok uyumlu olduğumuzu düşünüyordum ve çok seviyordum. Son zamanlarda ailemin sorunlarıyla ilgilenirken ona fazla zaman ayıramadım, farkındaydım.
İstediği sıklıkta buluşamıyorduk, onu her gün arayamıyordum...
Ona ayrıntı vermemiştim ama beni anladığını düşünüyordum ki bir gün moralinin bozuk olduğunu hissettim. “Neyin var” diye sordum, “Bir şeyim yok” dedi. Fakat akşam mesajlaşırken, “Senin bana davrandığın gibi davranıyorum” dedi ve sonrasında benden ayrılmak istediğini söyledi.
Oysa benden ayrılmasaydı 15 gün sonra yani 14 Şubat’ta bundan sonraki ömrünü benimle geçirmesini isteyecektim.
Mesajında “Kararlıyım” dedi ve bitirdi. Ben yine de ikinci bir şans istedim. En azından son defa yüz yüze konuşmak istedim ama o reddetti.
Üstelik beni, ona ulaşabileceğim her kanaldan engelledi. Bütün bunlar gerçekleşeli tam 2 ay olacak.

Yazının Devamını Oku

Benden yaşça büyük sevgilimden ayrıldım

Benden yaşça büyük ve evlenip boşanmış biriyle sevgiliydim. Birbirimizi çok sevmiştik. Ama ayrıldık. Kendimi boşlukta hissediyorum.

22 yaşında hem üniversite okuyan hem de çalışan bir öğrenciyim. Hayatım zorluklarla geçti. Kendimi hep güçlü görürdüm ama anladım ki güçlü olmak diye bir şey yokmuş. Sadece bazı şeylere sabretmekmiş bu güçlü olmanın anlamı.
27 yaşında evlenmiş, boşanmış bir sevgilim oldu. 3 gün önce ilişkiyi bitirdik çünkü son zamanlarda ufak şeylerden kavga ve tartışmalar yaşamaya başladık.
Daha önce de denedik ayrılmayı ama bir şekilde barıştık.
Aynı yerde farklı saatlerde çalışıyoruz. Kendisi benim gibi aile baskısına çok maruz kalan, onlardan kaçmak için genç yaşta berbat bir evliliğe razı olan ve her şeye rağmen kendisini kurtarmış bir insan.
Hâlâ da aile baskısı, geçim sıkıntısı gibi sorunlarla uğraşıyor.
Biz bu ilişkide birbirimizin eksik yönleri tamamlıyorduk.
Hiç kimseyi birbirimizi sevdiğimiz kadar sevmedik. Her şeyin fazlası zarardır, bizi bitiren de bu muydu bilmiyorum...

Yazının Devamını Oku

Ben hamileyim, eşim bekar hayatını özlüyor

Ben 6 aylık hamileyim. Eşim ise çocuk sevinci yaşamak yerine başka heyecanlar peşinde. Gençliğini yaşayamadığını evli olmasaydı neler yapabileceğini anlatıyor. Kendimi çok kötü hissediyorum.

Merhaba Güzin Abla, ben 7 aylık evli, genç bir kadınım. Şu anda da 6 aylık hamileyim.
Severek evlenip, çok isteyerek hamile kaldım. Bebeğimizi benim gibi çok isteyen bir eşe sahibim. Her şey çok yolundayken eşim son 1 aydır değişti.
Sürekli “Evlenmeseydim şunları yapardım, her günümü farklı bir kızla geçirirdim” gibi sözler söylüyor.
Bu da beni çok üzüyor.
Zaman zaman da “Mesleğe atılır atılmaz evlendim, bir genç erkek olarak bütün istediklerimi yapamadım” gibi pişmanlık sözleri duyuyorum.
İlişkimizde cinsel veya duygusal yönden hiçbir ilgiden mahrum olmamasına rağmen bana sürekli etraftaki kızların ilgisini çektiğini söylüyor.
Daha 22 yaşındayız. Birbirimizi uzun yıllardır tanıyoruz. Şimdi tam bebeğimiz olacakken, böyle birden değişmesi beni çok üzüyor. Hem beni sevip hem de şimdi başka bir hayata heveslenmesi, başka kızlara ilgi duyduğunu söylemesi de ayrı bir mesele.

Yazının Devamını Oku

Yuva yıkan kadın konumuna düşmek istemiyorum

Bana eşinden ayrıldığını söyledi. Ama onu biraz araştırınca gördüm ki 1 yıl kadar önce ikinci evliliğini yapmış.

Güzin Ablacığım, derdimi kimseye anlatamıyorum, “yuva yıkan kadın” konumuna düşerim diye...
Ben 41 yaşında, yurtdışında yaşayan, eşinden 7 yıl önce uyuşturucu ve kumar bağımlılığı yüzünden ayrılmış bir kadınım.
Bu ağır sürecin getirdiği yalnızlık duygusuyla, 2016’nın sonbaharında yaşadığım yerde biriyle tanıştım.
Bana eşinden ayrıldığını söyledi. Ama onu biraz araştırınca gördüm ki 1 yıl kadar önce ikinci evliliğini yapmış. Evli olduğunu öğrendikten sonra ondan sürekli kaçtım. Evimin önünde sabahladı, içkili kapıma geldi.
Bir türlü peşimi bırakamadı. Bir yerden sonra ben de dayanamayıp onu kabul ediyordum. 2 sene önce eşi beni öğrenmiş. Sevdiğim adam, ilişkimizi ona benim söylediğimi düşünerek “Şimdi senin yüzünden ona katlanıyorum, her şeyi ayarlamıştım, sen bozdun” dedi ve sessizce gitti.
Sonuçta ben de onu her yerden engelledim.
Ama yine de bana ulaştı. Yeniden bir araya geldik...

Yazının Devamını Oku

Her gün babamdan dayak yiyorum

Ben, 19 yaşında bir genç kızım ve her gün ailemden dayak yiyorum. Öyle günler oluyor hepsinden aynı anda şiddet görüyorum. Yaşadığım her şeyi yazmak istiyorum ama kelimeler yetmez, gerçekten hiç iyi değilim.

Dicle Üniversitesi Türkçe Öğretmenliği Bölümü, 1. sınıf öğrencisiyim. Daha 14 yaşındayken babam “Kızımı istemiyorum” diye beni karakola ve kimsesizler yurduna bile götürmeye kalktı.
Beni kimse sevmiyor. Polise gidemiyorum, herkes kötü gözle bakacak, ailesizlik ileriki hayatımı etkileyecek. Kaldı ki kayıtlarıma sığınma evinde kalmış biri olarak geçsin istemem. 2 kez saçımı eğri büğrü kesip bacağıma bıçak batırdılar.
12’nci sınıftayken, okulda dövdü. Daha neler yaşamadım ki...
Üniversite sınavında ilk 13 bine girdim ve Türkçe öğretmenliği kazandım. Yeteneklerimi engelledi, ortaokulda sesim için yarışmaya sokmaya kalkan öğretmenlerime izin vermedi.
Bir sevgilim oldu, onunla da iki ay önce bitti. Kimseyi de istemiyorum, sadece ailem tarafından sevilmek, okumak, mesleğimi almak istiyorum.
Bana, “Çık git” diyorlar. Annem de bana vuruyor... Gidecek yerim yok, biliyorum. Kaç kez attı beni evden... Kaza orucumu tuttum, akşam yemeği yiyecektim fakat eve gelince beni yine dövdü.
Ben de korkmadığımı söyledim, yumurtalıklarıma tekme attı. Nefes alamıyorum. Annemin de babamın da sevgisini tadamadım.

Yazının Devamını Oku

Ben bu kadar yükü taşıyamıyorum

Kızıma hissettirmeden yürütmek zorunda olduğum ve kağıt üzerinde kalan bir evliliğim var. Diğer taraftan da hayatıma giren ama sonunu kestiremediğim bir insan... Ben bu kadar yükü taşıyamıyorum.

11 yıllık evliyim ve 7 yaşında bir kızım var. Eşimle anlaşamıyoruz ve 2 yıldır da ev arkadaşı gibi yaşıyoruz.

Buna sadece kızım için katlanıyorum. Eşimle de konuştuk, kızımızın yanında hiçbir şey belli etmiyoruz. Konuştuğum pedagoglar boşanma sürecinin çocuğu daha az etkilemesi için birkaç sene daha beklemem gerektiğini söyledi. Ama ben artık daha fazla dayanamıyorum. 38 yaşındayım ve arkama dönüp baktığımda kızım hariç hayatımda beni mutlu eden bir şey yok.

Hayattan soğudum, hiçbir şeyden zevk almıyorum ve bu şekilde yaşamanın da gereksiz olduğunu düşünmeye başladım.

Bu kadar sene eşime haksızlık etmemek için hayatıma başka kimseyi almadım. Son 1 aydır biri var. O da evli ve benimle aynı yaşta çocuğu var. Malum o da eşiyle sıkıntılı zamanlar geçiriyor.

Ara sıra birbirimizle dertleşirken nasıl olduğunu anlamadan hayatıma girdi. Hâlâ yanlış bir şey yapıp aldatan erkek olmadım.

Fakat karşımdaki kişinin de ilgi ve sevgi gibi eşinde görmediği eksiklerini benimle tamamlıyormuş olmasından endişeleniyorum.

Evet, bazen ileriye dönük programlar yapıyoruz. Gün geliyor benimle çok iyi oluyor, gün geliyor sanki başka biri olup çıkıyor. Bu konuyu kimseyle konuşamıyorum.

Bir taraftan kızıma hissettirmeden yürütmek zorunda olduğum kağıt üzerinde kalan bir evlilik, diğer tarafta hayatıma giren ama sonunu kestiremediğim bir insan var. Ben bu kadar yükü taşıyamıyorum.

Yazının Devamını Oku

İnsanın anne babası bile evlatlarını kandırabilir mi?

Ablam ve ben, evleninceye kadar maaşımızı babamıza verdik. Fakat onlar tüm yatırımı erkek çocuklarına yaptı. Hatta miras kaçırarak, üzerlerindeki her şeyi erkek kardeşimize devretti. Bundan da hiç pişman olmadılar...

Merhaba Güzin Abla, ben 3 çocuğu olan bir ailenin ortanca kızıyım. Ablam ve erkek kardeşim var. Ablam hemşire, 4 yıl boyunca evleninceye kadar maaşını babamıza verdi. Ben de öğretmenim, 9 yıl boyunca yani evleninceye kadar maaşımın büyük bir kısmını babamıza verdim.
Babam bizden bu paraları alırken, “Hepiniz adına yatırım yapıyorum” diyerek evler aldı.
Erkek kardeşim okumadı, babam işte bu parayla ona iş kurdu. Daha sonra babam üzerindeki her şeyi erkek kardeşime satış yoluyla devretti. Kısacası miras kaçırdı.
Ben de şimdi hakkımız olanı alamamanın, kandırılmanın büyük bir kırgınlığını ve üzüntüsünü yaşıyorum.
Üstelik, anne ve babamızın bu duruma hiç üzülmemesi, “Zaten biz oğlumuza yatırım yapıyorduk” diye cevap vermeleri biz iki kız kardeşi yeteri kadar yaralıyor. Anne ve babamız hastalandıklarında, doğal olarak bizden yardım alıyorlar. Fakat ben, anne ve babamı gördükçe öfke duyuyorum ve çok sinirleniyorum. Çünkü onların hiç pişmanlıkları yok.
Bazen yüzlerini görmek dahi istemiyorum. “Sonuçta onlar benim ailem” diyorum, yardımlarına koşuyorum. Sonra büyük bir pişmanlık duyuyorum. Sevgimizi, saygımızı hak etmeyen bir anne ve babamız var.
Sözün özü yaşadığımız toplumda kadın çalışsa da çalışmasa da hep eziliyor sömürülüyor. Hatta bizim durumumuzdaki gibi zaman zaman onları sömüren en yakınları olabiliyor.

Yazının Devamını Oku

Boşanma süresince zulme uğrayan bir erkeğim

Eşim benden ayrılmaya karar verdi. Ardından boşanma sürecini başlatıp tedbir nafakasıyla maaşıma haciz koydurdu. Bu durum erkeklerin yaşım hakkını elinden alıyor.

Merhaba Güzin Abla, kadını önceleyen topyekûn bakış erkeklerin yaşam hakkını elinden alıyor.

Müsaade ederseniz kısaca hikayemi sizinle paylaşıyorum.

Eşimle 1.5 yıl evli kaldık.

Çocuğumuz yok.

Eşim üniversite mezunudur. Ben de kamu kurumunda çalışmaktayım.

Eşim çalışmıyor. 28 yaşındayım, o da 26 yaşında.

Bu kısa bilgiden sonra size boşanma sürecimi anlatmaya çalışacağım.

Eşim evi terk etti. Terk ettiği gün 6284 sayılı kanun müsaade ettiği için darp raporu (beyan esaslı geçici rapor) alarak hakkımda evden uzaklaştırma talebinde bulundu.

Yazının Devamını Oku