Eşimin güvenini kaybettim

Eşimle kaçarak evlendik. Hatta sosyal medyada bir hafta konuştuktan sonra birlikte kaçtık. O zaman mantıklı düşündüğüm bir süreçte değildim. Babamın bir sözünden etkilendim: “Bu evde öyle kafana buyruk yaşamak yok. Evlenip çıkıp gittikten sonra ne yaparsan yap, karışmam” demişti. Eşimin bana karışmayacağını düşündüm.
Nikâhımız ve düğünümüz olana kadar geçen 40 gün boyunca kendimi özgür bir insan gibi hissettim. Ancak evlendikten sonra her şey değişti. Normalde giydiğim şeyler sorun oldu. Ailemin bize gelmesi ya da benim onlara gitmem bile problem hâline geldi.
Kendi ailesi her hafta bize gelirdi. Ben ailesini severdim. Ailem de onu çok severdi ama eşimin arkamdan konuşup ailemin yüzüne gülmesi beni sinirlendiriyordu.
Zaman geçtikçe birbirine hakaret eden, küfreden iki insana dönüştük. Ben hatalarımı kabul eden biriydim ama o hiçbir zaman hatasını kabul etmezdi.
Ben soğumaya başladım... Giyinmekten, süslenmekten çekinir oldum. 19 yaşında evlendim, eşim 28 yaşındaydı. Eşimin yalanlarını yakaladım, kumar oynamıştı.
Ben onun için tüm çevremi, arkadaşlarımı silmişken o bunu yapmaya cesaret edemedi. Evlendiğimizde bana uyuşturucuyu bıraktığını söylemişti ama meğer gizlice devam etmiş.
Ben de zamanla saldırganlaşmaya başladım. En son işe girmek istedim, göndermek istemedi. Bunun üzerine eşimin işyerine girdim. Meğer eski sevgilisi de orada çalışıyormuş ve eşime hesap sormuş.
Güzin Hanım, o dönem alkol kullanan biriydim. Eşim bana bunu itiraf ettiğinde ikimiz de alkollüydük. Ben kadına soracağımı söylediğimde, bana namusum üzerinden küfretmeye başladı. Ben de öfkeyle oradan ayrıldım. Arkadaş olarak gördüğüm ama beni sevdiğini bildiğim bir genci aradım.
O geldi ve beni arabasıyla aldı. Yolda bana “Ne yapacaksın” diye sordu. Ben de “Yoruldum, galiba boşanacağım” dedim. O da “Boşan, biz evleniriz” dedi. Ben bunu umursamadım.
Meğer kendi evinin önüne gelmişiz. “Bari içeri gireyim, lavaboya da girmiş olurum” diye düşündüm. Sonra beni zorladı. Ben de yanağından öptüm ve kalkmak istedim.
Kalmam için ısrar etti. Ben de “Boşandıktan sonra” dedim. “Daha boşanmadan ihanet etmiş olurum” dedim. Belki “Aldatmaya niyet etmişsin” diyeceksiniz ama o an sadece oradan kurtulmak için söyledim. Yaptığım şey sadakatsizlik mi, aldatmak mı, ihanet mi?
Doğacak çocuğum için “Annesi bu” denmesinden ve eşimin ailesinin bunu öğrenmesinden korkuyorum. Kendimi affedemiyorum. Ben eşimi aldatmış sayılır mıyım? Eşim de “Çocuk olmasaydı senden boşanırdım” dedi. ◊ Rumuz: Yardıma ihtiyacım var

YANIT

Sevgili kızım, bütün bu yazdıkların, son derece yanlış bir evlilik yapmış olduğunu gösteriyor. Aile baskısından kurtulmak isteyen pek çok genç kız, senin gibi önüne çıkan ilk kişiyle evleniyor ve hayatı kararıyor. Senin durumunda ise, bir haftalık bir sosyal medya tanışıklığından sonra evlenmek çok sıra dışı bir durum.
Ancak bunun tüm olumsuz sonuçlarını yine sen yaşıyorsun. Üstelik boşanmayı düşünürken bir yandan da çocuk sahibi olmaya karar vermişsin.
Sonuç olarak, o gencin evine gitmen ve kısa bir süre de olsa orada kalman doğru bir davranış değil.
Ancak bu durum abartılacak kadar büyük bir mesele de değil.
Eğer doğruyu söylüyorsan, aranızda ciddi bir şey yaşanmamış.
Bu nedenle kendini suçlamamalısın.
Hatanı fark etmişsin ve bir daha tekrarlamamaya karar vermişsin.
Doğru olan da bu.