Boşanmış biriyle evlenmemi istemiyorlar

Sevgilimle birbirimizi çok seviyoruz. Ama onun başından bir evlilik geçmiş. Ailem ve arkadaşlarım boşanmış biriyle ne evlenmemi ne de sevgili olmamı istiyor. Onların sözleri bende baskı oluşturdu. Ne yapmalıyım?

Güzin Abla, 25 yaşındayım ve hiç evlenmedim. Daha önce evlenip boşanmış bir adamla tanıştım ve onu çok sevdim.
Kalbim onu gördüğümde hızla çarpıyor ve onunla beraberken çok mutlu oluyorum.
Kendisi 32 yaşında ve karısıyla anlaşamadığı için anlaşmalı olarak boşandı ve çocuğu yok.
Eski eşine karşı hiçbir şey hissetmiyor çünkü zorla evlendirilmiş. O da beni seviyor, benimle evlenmek istiyor.
Ama hem ailem hem de arkadaşlarım “Boşanmış bir erkekle evlenme. Çünkü o başkasının kocasıydı ve başkasına dokunmuş.
O sana layık değil. Sen buna nasıl tahammül edemezsin” diyor.
Hatta arkadaşlarımdan biri “Boşanmış erkeklerden tiksiniyorum. Sen evlenmedin kendin gibi bekâr birini bul” da diyor.
Sizce onların bu dediklerinde bir haklılık payı var mıdır?
Onların sözlerinden sonra bende de kıskançlık oluştu.
Ya gerçekten evlendikten sonra kocama baktığımda arkadaşlarımın söyledikleri aklıma gelirse, ondan soğursam, bu yüzden mutlu olamazsam! Korkuyorum.
Bu arada sevdiğim adam da bazı şeylerden kuşkulanıyor, bendeki tereddüttün farkında...
Onun da gerildiğini hissediyorum. Lütfen, bana bir akıl verir misiniz?
Rumuz: Evlilik
Boşanmış biriyle evlenmemi istemiyorlar


YANIT

Sevgili kızım, çok ilginç bir rastlantıyla karşı karşıyayız. Sanırım senin sevdiğin adam da bana bir süre önce yazmış ve “İnsanlar artık boşanmanın da evlenmek kadar doğal olduğunu öğrenmek zorundalar” diye dert yanmıştı.
Çok ilginç ama o olduğundan hemen hemen eminim. Çünkü o da 32 yaşlarındaydı, çocuksuzdu ve ailesi tarafından zorla evlendirildiğini söylüyordu.
“Şu anda evlenmek istediğim bir kız arkadaşım var. Ancak onun ailesi ve çevresi beni bu yüzden istemediklerini söylüyor. Düşünün ki yapmış olduğum bu zoraki evlilik hayatıma nasıl da engel oluyor” diyordu. Ben de ona şunları yazmıştım:
“Bir erkek olarak bile boşanmış olmak sana bu kadar sorun getiriyorsa sen gel artık boşanmış genç bir kadının durumunu düşün!
Genelde insanlar birbirlerini seve, isteye evlenir. Bazen de bu seninki gibi ailelerin isteği doğrultusunda bir evlilik olur. Ama sonuçta evlilik sürecinde anlaşamadıklarını anlarlar. Hele senin gibi, bu evliliğin yürüyemeyeceğini görünce akıllıca davranıp çocuk da yapmamışlarsa, ayrılma yolunu daha kolaylıkla seçebilirler.
Dinimizde bile boşanma var. Allah kutsal kitabımızda geçinemeyen, mutsuz eşleri bir arada yaşamaya zorlamamış. Karşılıkla anlaşmayla ve kadına geçinebileceği bir miktar para bırakmak şartıyla, boşanmayı onaylıyor. Burada mutlaka her iki tarafın da kötü birer eş olması da şart değil.”
Şimdi sana da aynı şeyleri söyleyebilirim. Günümüzde evlilikler kadar boşanmalar da normal görülüyor... Görülmeli de.
Tüm istatistikler boşanmaların her geçen yıl arttığını gösteriyor.
Bu durumda eğer herkes senin yakınların gibi düşünseydi, hiç kimse hayatını yeniden kuramazdı.
Herkesin sözüne bakıp da sevdiğin adamı elinden kaçırmamalısın.

Haber Yorumlarını Göster
Haber Yorumlarını Gizle
X

Babam hiç kimseyle evlenmemi istemiyor

Babam evliliğe inanmıyor ve bizim de evlenmemize karşı çıkıyor. 3 yıldır beraber olduğum sevgilim, beni istemeye gelmek istiyor ama babam asla kabul etmiyor. Ne yapacağımı bilemiyorum...

Merhaba Güzin Abla, 24 yaşındayım... Yakın zamanda şehir dışında çalışmaktan yoruldum ve memleketime, ailemin yanına döndüm. Şimdi kardeşimin dükkanında çalışıyorum.  Erkek arkadaşımı da 3 yıldır tanıyorum çok merhametli ve anlayışlı biri. Benim için her şeyi yapıyor. Onunla, şehir dışında çalışırken aynı şehirdeydik, ilişkimiz harikaydı hâlâ da öyle.

2 yıl önce evlilik telifi etti. Annem, “Askerliğini yapsın” dedi. Sevgilim askerliğini yaptı ardından babama söyledik ve büyük bir tepkiyle, “Asla olmaz, benim evlenecek kızım yok. Evlenip mutlu olan mı var? ‘Evlilik’ diye bir şey yok... Ne kızım ne de oğlum, evlenebilir” dedi.

Aslında erkek arkadaşımı değil, kimseyle evlenmemi istemiyor. Herkes araya girdi. Ama herkese aynı cevabı verip tanışmayı dahi kabul etmedi. Herkes “Böyle yaparsan kızının kaçmasına sebep olursun” dedi ama ya umurunda değil ya da böyle bir şey yapmayacağıma inanıyor.

Tam iki kez tüm cesaretimi toplayıp babamla konuştum. Bağırıp çağırıp yanımdan gitti. O günden beri konuşmuyoruz. Parçalanmış durumdayım. Bir de üstüne Covid-19 oldum ve hastaneye kaldırıldım. Bana bir “Nasılsın?” bile demedi ama halamı arayıp üzüldüğünü söylemiş.

Öyle kinlendim ki... Mesleğimi ailem seçti. İş buldum, çalıştım ve babam, “Dön, uzakta olmuyor” deyince döndüm. Oyun hamuru misali, ne isterlerse o şekle girdim.

Babamla aynı masada oturup bir kelime bile etmiyoruz. Sevgilimin ailesi, 2 yıldır beklemekten bıktı. Yuvamızı kurmak ve düğünümüzü yapmak istiyorlar.

En çok anneme üzülüyorum. Annemin evde hiçbir hükmü yok. Babam annem ne derse tersini yapmayı huy edinmiş.

Sanırım artık sevdiğim erkeğe kaçmaktan başka çarem yok. Bana akıl ver. Onu çok seviyorum, çok güveniyorum, onlar gerçekten çok iyi insanlar.

Yazının Devamını Oku

Evden ayrılmak için evlenmeliyim

Üvey babam yüzünden kendi evimde misafir gibi hissediyorum. O evden ayrılmam için de evlenmem gerek. İki kişi arasında kaldım, ne yapacağımı bilemiyorum...

Güzin Abla, 23 yaşında genç bir kızım. En belirgin huyum ise çok kararsız ve değişken olmak. Bu huylarımdan hoşlanmıyorum. Değiştiremiyorum da kendimi. Annem babam ayrı. Annem ikinci evliliğini yaptı. Aslında annemin eşi çok iyi biri. Artık genç bir kız olduğumdan annem ve etrafımdakiler artık evlenmem gerektiğini hissettiriyor. Bu en çok da üvey babamdan kaynaklanıyor. Kendi evimde bazen misafir gibi hissediyorum.
Sürekli vücudumu kapatacak bir şeyler giyiyor ve dikkat etmek zorunda kalıyorum. Örneğin banyo yapacaksam evde yalnızken yapmak daha rahat hissettiriyor. Bu yüzden kendi yuvamı kurmak istiyorum.
Biliyorum evlenmek için sebebim bu olmamalı ama maalesef en büyük sebebim bu. Asıl önemlisi evleneceğim insan konusunda karar verebilmek. Evlenmek herkes için zor ve önemli bir karar ama benim için çok daha zor olduğunu düşünüyorum.
Çünkü evlenir de anlaşamaz boşanırsam, bu durumda gideceğim bir baba ocağım yok. Çocuklarım da varsa, ayrıldığımda benim için yaşam daha zor olur. Buna bizzat annemin yaşadıklarından yola çıkarak söylüyorum.
Arkadaş vasıtası ile biriyle tanıştım. Çok iyi bir insan, namazında, niyazında, işi gücü yerinde, bana da çok düşkün. Fakat görünüm olarak, pek içime sinmiyor. Bu durumu göz ardı etmeye, mantığıma ayak uydurmaya çalıştım.
Bu arada akrabalarımızdan biri bana talip oldu. Görünüş olarak çok hoş biri. Yengemin kardeşi... Bana ulaşmaya çalışsa da konuşmadım çünkü hayatımda biri vardı. Yine de o aklıma girdiğinden beri sevgilimden ayrılmayı düşünüyorum çünkü hislerim bir anda yok oldu.
Bu yüzden vicdanımla birlikte, aklım da kalbim de hiç rahat değil. Sevgilim evlenmeyi düşünüyor. Fakat bu akrabamız olan kişi pek fazla görüşmediğimiz insanlar, yine de kendi kültürümden, kendi memleketimden biri. Ama hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Onu reddedersem pişman olur muyum?

Yazının Devamını Oku

Eşim beni aldatıyor mu

Eşime çok kızdığım için birkaç gün birbirimizden ayrı kaldık. Döndüğümde ise başka biriyle mesajlaşıyordu. Gittikçe bu durumu kıskandım. Eşim, kabul etmiyor ama aldatılıyor muyum?

Sevgili Güzin Abla, gururu kırılmış, eşini başka biri ile paylaşmış, kalben ihanete uğradığını hisseden, çocuklu, saygın bir mesleği olan bir kadınım. Her ne kadar iyi şeyler düşünmeye çalışsam da bir türlü öfkem, dargınlığım geçmiyor.

Geçen yaz, eşim basit bir nedenden bana kızdı ve küfretti. Bunun üzerine çok kırılıp babamların yanına gittim. Bayramı orada geçirdim.

O süreçte evliliğimizin iyileşmesi için bir psikiyatriste bile danıştım. Daha sonra eşimle barıştık. Evimize döndük.

Eşim her zamankinden iyi davranıyordu. Bir akşam kuzeninden mesaj geldi. Eşim gülerek cevap yazıyordu. Ben çok rahatsız oldum. Eşime kur yaptığını düşündüm kızın.

Eşim 27 yaşında, kız ise 19. O akşam koşuya gitti. Gece 23.30 gibi döndü. Yanıma gelmesini beklerken hâlâ o kızla konuştuğunu gördüm.

Mesajları kontrol ettiğimde her 15-20 dakikada bir mesajlaştıklarını ve kendi aralarında sohbet ettiklerini gördüm. Duygusal bir konuşma yok ama lüzumlu bir konuşma da geçmemiş aralarında.

Beynime kurt girmişti artık. Aldatılıyordum galiba. Bir ara telefonundaki mesajlarına ve fotoğraflarına baktım. Eşim yalnız başına geçirdiği köy ziyaretinde kuzenleriyle fotoğraflar çektirmiş.

Ama bir kız var ki mesaj çekenin hemen o genç kız olduğunu anladım. Her fırsatta eşime yaklaşmış, eşimin kendisini bileklerinden yakaladığı pozlar vermiş. Boşanmaya kararlıydım ama çocuklarıma kıyamadım.

Yazının Devamını Oku

Vicdan azabı çekiyorum

Çocuk yaştayken hırsızlık yapmıştım. Sonra borcumu ödedim ama hâlâ vicdan azabı çekiyorum. Bu olayı eşime ve görümceme anlattığım için de çok pişmanım.

32 yaşındayım ve 7 yıllık evliyim. 15 yaşındayken bir arkadaşımın altın künyesini almıştım, bazı özel sebeplerden dolayı.
Yıllar içinde arkadaşıma künyesini aldım. O sırada çok zor durumda olduğumu ve artık borcumu ödemek istediğimi söyledim. Borcumu ödedim ve o da hakkını helal etti, “Olabilir, hepimiz hata yapabiliriz” dedi.
Görümcemle sohbet ederken geçmiş günler hakkında konuşuyorduk.
O, “Lise yıllarında köye gelip gittikçe macera olsun diye ekin çalıp satardık” dedi.
Ben de küçükken başımdan geçen künye olayını anlattım.
Ama konuşup helallik alıp borcumu verdiğimi söyledim.
O da “Ben söyleyemem. Açıkçası o, Allah’la benim aramda.

Yazının Devamını Oku

Evliliğimi nasıl kurtarırım?

4 yıldır mutlu bir evliliğim var sanıyordum. Ama beni çok seven eşim tarafından aldatılmışım. Hatta bunu beraber olduğu kadından öğrendim. Evliliğimi kurtarmak için ne yapabilirim?

4 yıldır evliyim ve 25 yaşındayım. Eşimle 17 yaşımdayken tanıştım ve 3 buçuk yıl sevgili kaldık. Birbirimizi severek evlendik, ilişkimizde de sevgisi ağır basan taraf eşimdi.
2 buçuk yaşında bir kızımız var. Kaprisli bir insanım. Eşimi de sadece bu konuda yıpratmış olabilirim.
Çok yeni öğrendim ki beni çok seven eşim, beni aldatmış. Hem de bunu bana söyleyen de beni aldattığı kadın. Bir şekilde bana ulaşıp anlattı durumu.
İlk öğrendiğim gün dünyam başıma yıkıldı sanki. Ne yapacağımı bilemedim, kimseye bir şey de söylemedim. Eşim önce çok pişman olduğunu, hayatının hatası olduğunu ve boşlukta olduğunu söyleyerek bana açıklama yaptı. Çok üstüne gittiğimi düşünmüyorum hatta hemen affettim ve sadece kendisini kontrol altına aldım.
Bu durumu öğreneli 1 aydan fazla oldu. Bir süre iyi gibiydik. Ama eşimin telefonunu karıştırırken beni aldattığı kadınla mesajlaşmalarını yakaladım.
Şu an bana çok soğuk davranıyor. Telefonunun şifresini değiştirdi, sorsam da asla söylemiyor ve hatta “Ayrılsak da umurumda değil” diyor.
Ben yine de sırf evliliğimi kurtarmak için kendisine çok iyi yaklaşıyorum ama ne yapacağımı da bilmiyorum. Çünkü yuvamın yıkılmasını istemiyorum. Lütfen, bana akıl verir misiniz? Artık çok bunaldım bu süreçte ve yıprandım. Çünkü çok yalanlar ve çok yeminler duydum...

Yazının Devamını Oku

Ailemden hiç sevgi görmedim

Çocukluğumdan beri kız çocuk olduğum için ailemden hiç sevgi görmedim. Hep dalga geçilen ve dışlanan bir çocuk oldum. Şu an 16 yaşındayım ve hayata tutunmaya çalışıyorum.

Küçüklüğümden beri hep ezilen, sevilmeyen bir çocuk oldum. Ailem kız çocuk olduğum için başıboş bir şekilde beni bırakırdı.
7 yaşında psikolojim bozulmaya başladı. Sürekli ağlıyordum. İlkokul hocam anne babamı yanına çağırıp “Bu çocuğu acilen psikiyatriste götürün” dedi.
Bu olaydan sonra ailem psikolojimle alay edip “Yetti. Senden bir şey olmaz, bir de milletin çocuğuna bak da feyz al” dedi. Çocukluğum böyle ithamlarla ve hakaretlerle geçti. Durumum iyiye gidiyordu, ta ki 12-13 yaşımda ergenliğe girene kadar.
Doğal olarak kilo almaya başladım. Başta anne babam olmak üzere çevrem ağza alınmayacak laflar söyledi ve çok büyük bir çöküşe girdim.
Anneme yalvardım “Beni psikiyatriste götür” diye ama beni sadece azarladı. Ben de kendi köşemde ağladım.
Birden 16 yaşındaki ablam evlendi hem de istemediği biriyle. Ben bu olaya çok ağladım, “Anne yapmayın etmeyin, o daha çocuk” diye kafa tuttum ama nafile.
Çok düşündüm, anne ve babam neden, niye ablamla beni sevmiyordu?

Yazının Devamını Oku

Çok çaresiz hissediyorum

Erkek arkadaşımla aramız çok iyiyken bir anda benden ayrıldı. Yaşadığımız ilişki sonrası “Seni asla bırakmayacağım” dedi ama bıraktı. Çok çaresiz hissediyorum kendimi.

Merhaba Güzin Abla, Diyarbakır’da yaşıyorum. Erkek arkadaşım dün gece beni terk etti, hem de hiçbir sebep yokken. Bana, “Seni seviyorum. Seni asla bırakmayacağım” diyordu. Bir akşam mesajlaşıyorduk. Zamanla sesi soğuk gelmeye başladı ve “Benimle niye böyle soğuk soğuk konuşuyorsun, neden benden uzaklaşıyorsun?” diye sordum.
O da “Bilmiyorum öyle bir şey yok ama eskisi gibi değilim. Bilmem belki de senden soğudum artık, sevgim bitti sana karşı” yanıtını verdi.
Buna inanmak istemedim, inanamadım.
Ellerim titremeye başladı, çok ağladım. Güzin Abla, ben de bazı hatalar yaptım ama sonra özür dilemeyi de bildim.
Hep affetti, barıştık. Her şey yine güzel gitti.
Başlarda daha iyiydik ama bu son 3 hafta içinde bir şeyler olduğunu fark ettim.
Onun eskisi gibi olmasını hâlâ bekliyorum. Çünkü beni sevdiğine inanıyorum.

Yazının Devamını Oku

Geçmişim yüzünden beni istemiyor

3 aylık erkek arkadaşımla ayrıldık ama onu unutamıyorum. Benimle hâlâ görüşmeye ve konuşmaya devam ediyor. Bir yandan da “Geçmişin yüzünden olmaz, bunu kaldıramam” diyor. Ondan vazgeçmeli miyim?

19 yaşındayım ve 3 aylık bir ilişkim oldu. Çok kısa bir ilişki ama bazen çok küçük bir anı seviyorsun. O an, yaşadığın tüm anların toplamından daha uzunmuş gibi hissediyorsun... Ben de öyle sevdim.
Sevdiğim kişi 1 yıl öncesinde sosyal medyadan bana mesaj atmıştı, kısa süre konuşmuş sonra da mesajlarına cevap vermemiştim. O da yazmadı zaten. Bundan 3 ay öncesinde tesadüfen karşılaştık ve o gün beni aradı. Normal arkadaş gibi konuştuk, buluştuk.
Ne olduysa her şey o buluşmada oldu. 5-6 saat vakit geçirdik ve beni eve bırakacağı zaman, “Seni bırakmak istemiyorum” dedi. Ailesinin yanına götürdü ve onlara “Sevgilim” diye tanıştırdı. Ama o an aramızda hiçbir şey yoktu. Ben “sevgili değiliz” dedim ve öyle dedim diye de ağladı.
Âşıktı bana, bunu yansıtıyordu. 1 ay sonra, “İmkansız bir aşk bizimki” dedi ve bitirdi. Geçmişi mi sorun etti acaba? Çünkü geçmişte hiç yapmamam gereken hataları yapmıştım ve ilişkinin başında da bunları söylemiştim, “Sorun edeceksen hiç başlamayalım” diye. Ama her şeyi bile isteye kabul etti. Eski sevgilisiyle arkadaş olarak konuşmaya başlamış, öğrendim. Kıza yazdım, “Arkadaşız” dedi. Bunu öğrenince onu engelledim her yerden.
Sonra yine bir şekilde beni aradı, konuşmaya başladık.
O sürekli arıyordu, saatlerce sesli veya görüntülü konuşuyorduk. Kıskanıyordu, başkalarıyla konuşmamdan korkuyordu. Bir buluşmamızda dayanamayıp ağladım. “Beni eskisi kadar sevmiyor musun artık” dedi. Ben yeniden ümitlenmeye başladım ama yine tartıştık. Ara ara konuştuk ama o eski sevgilisiyle olmaya devam ettiğini söyledi.
Kız bana mesaj attı, “Beni seviyor, biz evleneceğiz, onun peşini bırak” diye. Ben de onu aradım, bağırıp çağırdım ve yüzüme kapattı. Gece yarısı yanıma geldi ama “Gerçekten onu seviyor musun?” diye sorduğumda “Peşimi bırakacaksan evet” dedi.

Yazının Devamını Oku

Ailem her şeyime karışıyor

Ailemin yoğun baskısı altındayım. Neredeyse her şeyi merak edip ardından “Kızma oğlum, seni düşündüğümüzden” diyorlar. Buna artık dayanamıyorum.

21 yaşında mimarlık okuyan bir gencim. Eğitimim benim için çok zor geçiyor. Başarısız olduğum her an sanki bir kılıç darbesi yiyorum. Bunlar yetmiyormuş gibi ailemin birçok konuda baskısı beni tüketiyor.
“Neden onunla konuştun, neden ona gittin, neden gitmedin, dışarı mı çıkıyorsun, nereye gidiyorsun? Şunu yap, bunu yapma, oraya gitme”... Gerçekten her şeyime karışıyorlar. Ardından “Kızma oğlum seni düşündüğümüz için” diyorlar. Arkadaşlarım ve toplumdaki samimiyetsizlikten de inanılmaz şekilde bıktım. Hayatım o kadar rutin, o kadar sıradan ki gerçekten çıldırmak üzereyim.
Üniversite hazırlıkta giyimine, sporuna her şeyine dikkat eden ben, şimdi hiçbir şeyi umursamıyorum.
Dış görünüş olarak kendimi beğenen ben, şimdilerde kendimden nefret ediyorum. Üstümde hissettiğim yoğun bir baskı var.
Beni çok seven ama sürekli kontrol eden ve baskılayan bir anne ile babaya sahibim. Babam ne zaman telefonla biriyle konuşsam “Kız arkadaşın mı, sevgilin mi” diye soruyor. Benden bu tür bir beklentisi var. Bu başarısızlık beni üzüyor.
Bu baskı ve stresle değil kız arkadaş bulmak, doğru düzgün biriyle konuşmuyorum bile.
Üstelik bu kız arkadaş sorusunu çevremdeki herkes ama herkes soruyor.

Yazının Devamını Oku

Aramızdaki kültür farkı sorun olur mu?

Sevgilim evlenmemizde aramızdaki kültür farkının sorun olacağını söylüyor. Sırf ben istiyorum diye evlenmeye razı olan biriyle sizce yapabilir miyim?

27 yaşında, çevrem tarafından beğenilen ve küçük bir şehre memur olarak atanan eğitimli ve İstanbullu genç bir kızım. Burada doğup büyümüş, yakışıklı bir memurla tanıştım. Beni 2 yılda etkiledi... Arkadaş olduk. Birlikteyken çok eğleniyor ve gülüyoruz. Çok düşünceli biri.
Burada başka bir arkadaş edinmedim, onu dünyamın merkezine koymuşum.
2 yıl içinde bol ayrılıklar da yaşadık. Bunların sebebi “Evlilik istemiyorum, evlilik bana göre değil” diyen günümüz erkek söylemleriydi.
Ama ısrar ettim, her seferinde tekrar barıştık. En uzun ayrılığımız olan 2 aylık süreçte beni sevdiğini anlayıp evlenmek istediğini söyledi. Çok sinirli birisi. Sinirlendiğinde bağıra bağıra kavga edebilen, “Acaba kırar mıyım?” diye düşünmeyen de... Ama şiddet problemi yok, bunu da belirtmek isterim.
Fakat psikolojik olarak yıprandığım zamanlar oluyor. Kilo problemim olmasa da selülitlerime, çatlaklarıma takıntılı.
Sürekli beni tartıya çıkartıyor, kilo almışsam tartışıyoruz.
Birlikte spora gidiyoruz. Beni teşvik etmek için de her şeyi yapar. Kendi memleketime gittiğimde kız arkadaşımın evinde kalmamı istemez, markete bile çıksam ona haber vermek zorundayım.

Yazının Devamını Oku

Aldatıldığımı söyleyemedim

Eşim beni aldatınca 22 yıllık evliliğim sona erdi. Şimdi yeni biriyle birlikteyim. Ama ona aldatıldığımı söyleyemedim. Bu durum beni rahatsız ediyor.

Merhaba Güzin abla, 22 yıllık evliliğim maalesef karımın sadakatsizliği yüzünden bitti.
Ona olan sonsuz güvenimi kötüye kullanıp uzun süre bunu yapmış. Sonunda tesadüfen yakaladım.
Ve boşandık. Bir tane çocuğumuz var, velayeti bende. Bu olayı ben, eski eşim ve onun ailesi haricinde kimse duymadı. Çünkü çocuğumuzun duyup da üzülmesini istemedik.
Boşanmamızın üzerinden 1.5 yıl geçti. Bir süredir seviyeli bir ilişkim var.
Birlikte olduğum kişinin de başından mutsuz bir evlilik geçmiş.
Birbirimizi çok önceden bir arkadaş grubu vesilesiyle uzaktan da olsa tanıyorduk. Sonra tesadüfen bir yerde karşılaştık. Başta arkadaşlık derken aramızdaki ilişki bir süre sonra flörte dönüştü. İlişkimiz ciddi bir aşamaya doğru ilerliyor.
Çok iyi anlaşıyoruz. Ona boşanmamın sebebini ilişkimizin başında, “Kültür farkı nedeniyle anlaşamamak” olarak açıkladım.

Yazının Devamını Oku

Eşim benimle konuşmuyor

Üniversitede eskiden hoşlandığım kadınla okul buluşmasında görüştük. 20 yıllık eşim okul toplantısında o kadının da olduğunu gizlediğim için benimle konuşmuyor. Ne yapacağım?

46 yaşındayım ve evliliğimde 20’nci yılıma giriyorum.
Çok mutlu, görenin kıskandığı bir evliliğim var. Eşim son dönemde bir olaydan ötürü tatsızlık çıkarıyor. Üniversite arkadaşlarımla erkeklerden oluşan bir WhatsApp grubumuz vardı. 4-5 yıl sonra kızlar da eklenmeye başlandı.
Bir arkadaşım yıllar önce hiç sohbetimizin olmadığı ancak arkadaşlık teklif ettiğim ve teklifimi kabul etmeyen bir kızı da gruba ekleyeceğini söyledi.
Ben de “Yok benimle ilgili bir şey deme, benim de olduğumu bilirse girmez gruba” dedim.
Eşime de evlendiğimiz ilk yıllarda, üniversite anılarımızı konuşurken bunu anlatmıştım, gülüp geçmiştik...
Sonrasında kız gruba katılmayı kabul etti. Ben de hiçbir şey olmamış gibi konuşmayı sürdürdüm.
Ne bir his, ne bir hoşlanma... Hiçbir şey yoktu içimde. O da evli ve iki çocuk sahibi bir kadın.

Yazının Devamını Oku

Babamla sorun yaşıyoruz

Babam bize çok kötü davranıyor. Çok bencil bir insan. Evden kaçmak istiyorum ama kardeşlerimi bırakıp gidemiyorum. Çok çaresizim.

Merhaba abla, size bir şey danışmak istiyorum. Ben ve kardeşlerim babamla sorun yaşıyoruz. Çünkü babam çok bencil ve huysuz bir insan. Her gün bizimle kavga ediyor. Bu yüzden hiç anlaşamıyoruz.
4 sene önce annemi kaybettik. Babam bize, bana ve kardeşlerime psikolojik şiddet uyguluyor.
Annem varken anneme de aynı şekilde davranırdı. Annem hep onun yüzünden ağlar, bazen de intihar etmek isterdi.
Detay vermemi isterseniz şöyle anlatayım.
Babam bizi evde istemiyor. Hep karanlıkta oturuyoruz. Işıkları açmamıza kızıyor, televizyon izletmiyor, banyo yapınca hep tartışıyor.
23 yaşındayım ve bu yaşıma kadar bana maddi ve manevi hiç yardım etmedi. Kardeşlerime de aynı şekilde... Sadece okula gittiğimizde günde 2 lira verirdi, şu an onu bile vermiyor.
O çok sorumsuz bir insan ve fazlasıyla bencil. Biz 7 kardeşiz. Ablam ve abim evli. Onlar kurtardılar kendilerini...

Yazının Devamını Oku

Kızım Yonca’ya ithafen

Sevgili okurlarım, bir yandan koronavirüs salgını, her akşam paylaşılan tabloda gördüğümüz vefat sayıları, bir yandan da bu kış geçirdiğim kalp krizi bana ciddi ciddi ölümü düşündürmeye başladı.

Çünkü daha önce de söz ettiğim gibi, insanın yaşamı birkaç dakikaya bağlıymış, öğrenmiş oldum.
Paranın pulun, şık giysilerin, takıların, bu birkaç dakika içinde yok olup gideceğin için maalesef bir öneminin kalmayacağını anlıyor insan.
Oysa yaşıma rağmen ben pek öyle ölüme kafasını takan biri değildim. Hani derler ya, “Öleceğini bileceksin ama ölmeyecekmiş gibi yaşayacaksın” diye, işte öyle bir şey... Ancak bu art arda gelen hayati tehditler, ister istemez sıklıkla ölümü düşündürüyor.
Ve o zaman biraz çevrene bakıyorsun, “Aman Allah’ım, neler biriktirmişiz evimizde.
Ne gereksiz, ne aşırı, hiç ihtiyaç olmayan, saçma sapan ve belki de hiç kullanmayacağımız eşyalar” diyorsun.
Bir anda yok olup, çekip gittiğinde bunların arkanda kalacağını, ailene ve yakınlarına nasıl da yük olacağını düşünüyorsun...
O eşyalar üstüne üstüne gelmeye başlıyor. Bunlardan bir an önce kurtulman gerektiğini anlıyorsun.

Yazının Devamını Oku

Eski sevgilime dönmeli miyim?

Eski sevgilimle nişanlanacakken ayrıldık. Sonra başkasıyla nişanlandı. 3 ay sonra ayrıldıklarını ve benimle yeniden görüşmek istediğini söyledi.

Merhaba Güzin Abla, çok samimi arkadaşımla sevgili olmaya karar verdik. 4 yılllık ilişkimiz oldu ve evlenmeye karar verdik. Aileler tanıştı, tam yüzük takmak üzereydik ki ilişkimiz bitti. Çünkü artık kıskançlığına dayanamadım.
“Eteğini kapat” demesinden, bulunduğumuz mekanda insanları takip etmelerinden, “o adam sana baktı” diye hırpalamalarından sıkıldım ve bitirme kararı aldım.
Ama ben bu adamı deli gibi sevmiştim. Bu ilişkinin bitmemesi için yalvaran aynı adamdı.
Aradan belirli bir süre geçince, bu sefer ben yalvardım ama olmadı. Artık aileler bile evlenmemizi istemedi.
Her şeye rağmen, biz birbirimizden vazgeçemedik. Ne kadar adı olmasa da sesimizi duyduğumuzda, birbirimizi gördüğümüzde dünyalar bizim oluyordu.
Bir ara annesi beni arayıp evlerine davet etti. Umutla gittim. Annesi ve ablası çok ağladı, birleşmemizi istedi. Meğer, oğlunun hayatında biri varmış, bunu bana söylemediler...
Ben de hiçbir şeyden habersiz, “yeniden birleşelim” diye uğraşıyorum. Bu görüşmenin üzerinden 2 hafta geçti geçmedi, nişanlandığını duydum ve dünyam başıma yıkıldı. Onu aradım, “Bunu nasıl yaparsın” diye. Bana mutlu olduğunu, o kişiyi sevdiğini söyledi. Hayatım zindan oldu.

Yazının Devamını Oku