Ayrılık acısı

Sevgili Güzin Abla, 25 yaşında, aklı serserilikte olmayan, düzen kurup yüzük takmaya kadar gidecek bir ilişki uman çiçeği burnunda genç bir hanım mühendisim. 1 hafta önce 2.5 aylık ilişkim bitti. ‘Bu kadarcık süren bir ilişki için neden üzülüyorsun’ demeyin lütfen. Biz kısa sürede çok şey paylaştık ve kendisini hâlâ çok seviyorum.
Kendisi hâlâ öğrenci, ben de öyle böyle çalışıyorum. Bu yüzden hiçbir zaman bir şeyleri ödemesine izin vermedim, ona verdiğim, ısmarladığım her şey helali hoş olsun. Ondan maddi hiçbir beklentim olmadı.
Askerî okulda olduğu için her türlü iletişim kopukluğunu sineye çektim, bir kez şikâyet etmedim. Ayrılmayı isteyen oydu ve ne kadar ağlayıp yalvarsam da vazgeçiremedim. Aslında çok uyumlu olabilecek insanlardık, ancak o beni anlayamadı, ben de ona karşı sükûnetimi koruyamadım ve en nihayetinde tartışamadan kaçan her erkek gibi o da pat diye verdi bu kararı.
Kendisi benden 2 yaş küçüktü, bu yüzden bazı şeylere karşı benim kadar anlayış ve merhamet gösteremeyeceğini tahmin ediyordum. Ancak kendi içimde kendimle olan çatışmalarım hâlâ sürdüğü için çevremle de tartışmaya son veremiyorum. Ama çok değiştim, ona dair görmediğim şeyleri gördüm, ayrılık acısı bana çok şeyi fark ettirdi.
Kendisine bunu anlatma şansım olmadı, ayrılır ayrılmaz her yerden engelledi beni, bir daha da bakmadı yüzüme. Babasını çok severim, çok iyi, çok bilge bir insan.
Oğlunun ayrılmak istemesine karşın benimle çok nazik konuştu -bende numarası olan tek yakını olarak başka kime soracağımı bilemedim, ne olursun yargılama- o da bana “kalbimi ferah tutmamı ve zamanın her şeyi iyileştirebileceğini” söyledi.
Kendimi umutla onu beklemekten alıkoyamıyorum, çok özlüyorum. Bir kere bile arkasından kötü konuşmadım. Hiçbir arkadaşımın da konuşmasına izin vermedim.
Ne yapmalıyım, ne düşünmeliyim?
Çok kararlıydı giderken, bir anda taş kesilip “Ben üzgünüm ama pişman değilim kararımdan” diyerek çekti gitti.
Beni kaybetmek istemeseydi hâlâ her yerden engellenmiş olmazdım diye düşünüyorum. Bilmiyorum, siz ne düşünüyorsunuz?
◊ Rumuz: Geri dönmesini istiyorum

YANIT

Doğrusunu istersen, bu yazdıklarından sonra senin gönlünü ferahlatacak bir şeyler düşünemedim, sevgili kızım. Aranızda tam olarak neler geçti yazmamışsın ama tartışmalarınız sırasında “ona karşı sükûnetimi koruyamadım ve en nihayetinde tartışamadan kaçan her erkek gibi o da pat diye çekip gitti” diyorsun.
Bu tartışmalar çok sıklıkla mı tekrarlıyordu? Bağırıp çağırıyor muydun, onu aşağılayacak bir şeyler mi söylüyordun?
Şu “her şeyi ben ödüyordum” sözlerin beni düşündürdü. Belki de farkında olmadan onu küçümser bir tavır mı takındın? Ona maddi açıdan yardım edip, ondan sonra da bunu ona hissettirdin mi?
Bu şekilde bir erkek olarak karşında ezildi mi... Bana bunları yazman bile bu konuda bir üstünlük takındığını, ona hiçbir şey ödetmeyerek ona bir şekilde tepeden bakmış olabileceğini hissettirdi.
Erkekler bu konularda çok hassastır. Sen ona hiç para ödetmeyerek iyilik yaptığını düşünmüşsün ama o bu durumdan ezilmiş olabilir.
Gururu kırılmış olabilir.
Bu durumda, eğer bu söylediklerimde biraz olsun gerçek payı olduğunu düşünüyorsan, ilişkilerinde bir daha asla bu şekilde davranmamayı öğrenmiş olursun.
Bu genç adam sana geri döner mi? Sanmıyorum. O “sükûnetini koruyamadığın” anlarda ona neler söylediğini bir kez daha gözünün önüne getir istersen...