Türkiye’ye nefes koçluğu sistemini getiren, sıfırdan bir meslek yaratan, standartları belirleyerek milyonlarca kişiye ilham olan, binlerce nefes koçu yetiştiren, aynı zaman bir davranış bilimcisi ve insanlara 25 senedir yaşamın tüm alanlarında nasıl ilerleneceğini öğreten, gösteren ve örnek olan Nevşah Fidan Karamehmet ile doyurucu, eğlenceli ve akılda kalıcı bir sohbet gerçekleştirdik.

13 adet çok satanlara girmiş, her biri birbirinden ilginç kitapların yazarı Nevşah F. Karamehmet, aynı zamanda başarılı bir iş kadını, profesyonel bir yatırımcı. Dünya çapında büyüyen projeleri ve şirketleri ile tanınmış bir girişimci ve yatırımcı olan Karamehmet, son yıllarda teknoloji alanında da özellikle İngiltere’de isminden söz ettirmeye başladı.

İlki Londra’da, sonra İstanbul, Bursa ve İzmir’de gerçekleştirdiği, kendi hayatından kesitleri komik bir dille tek kişilik oyunu ile anlattığı Efsane Gösteri’si sonrası Yüzde Yüz İlham Veren Sohbetler için bir araya geldik.

Çok mu iddialı buldunuz? Yaşamı bir de kendisinden dinleyin!

 

VAKTİ GELİYOR VE OLUYOR!

 

- O kadar çok işi başarı ile gerçekleştirdin ki -giriş yazımda belirttim- ve şimdi de tek kişilik oyunun ile sahnedesin…. Sahne gösterisi oldukça emek isteyen ve aslında riskli bir iş. Bu girişimi neden istedin?

KALBEN…Kalbinden konuşan kadın!

Her yiğidin harcı değildir yüreği ile konuşabilmek.

Zihnin berrak, hayatla kavgan bitmiş olacak.

Çook okuyup, çok sevmiş olacaksın,

ne yukarıdan ne aşağıdan, kalp hizasından göreceksin herkesi…

İşte o vakit KALBEN gibi yaşamı avuçlar, sözleri dökebilirsin müziğine…

Bir de özgürse ruhun, dans edebiliyorsan umursamadan sadece kendin için ve  “Bedenim dansın içinde bir hareket alanı sadece” diyebilecek kadar kalıpları aşmış isen sohbet de başka oluyor, kalbimde yer eden her kelimesi de…

Her cümlesi duvarınıza asabilecek kadar incelikli, derin! KALBEN düşünen, seven, müziğe, yazıya, gençlere aşık bir sanatçı; gençler de ona aşık! Aşk hep olsun zaten öyle değil mi?

Yüzde Yüz İlham Veren Sohbetlerde sizlere ilham olacağına yüzde yüz inandığım sanatçı KALBEN ile baş başa bırakıyorum ve her cümlenin keyfini çıkarın diyorum

Dünyayı kişisel çabalar kurtaracak. O güzel yürekler birlik olacak, çoğalacak, zincirleme herkes birbirine ilham olacak, nefes olacak, umut olacak… 6 Şubat depremi ülkece açık yaramızdır. O günlerde herkes tek yürek oldu. Her şeyde olduğu gibi zaman sisli perdesini örttü. Halen daha yaralar kanıyor. O yaralara pansuman olmak için deprem gününden beri işini, ailesini ikinci plana koyup canla başla koşturan Semir Rende, daha kurumsal ilerleyebilmek adına ‘6 Şubat Sosyal Kültür Dayanışma Yardımlaşma Derneği’ni kuruyor. Bugüne kadar 55 bini aşkın giysi, 4 bin ayakkabı gönderen dernek, sadece geçen ay 850 koli yiyecek göndererek halen daha 201 tane konteyner kentte yaşam mücadelesi veren yüzbinlerce vatandaşımıza yardım ediyor. Eğitim bursundan gıdaya, eşyadan faturaya kadar her talebi karşılamaya çalışan 6 Şubat Sosyal Kültür Dayanışma Yardımlaşma Derneği Başkanı Semir Rende’ye, dernek çalışanları, gönüllüler ve yardımseverler olarak hepimizin destek vermesi gerekiyor. Yüzde Yüz İlham Veren Sohbetler’in ilham olmasını umuyorum.

Fotoğraflar HAGGAY BAYSEL 

 

BABA PARASI İLE OKUMADIM

 

- Semir bey, Antakyalısınız ama yıllardır İzmir'de yaşıyorsunuz. İzmir hikayeniz nasıl başladı?

SEMİR RENDE: Üniversitede İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi’ne gittim. Sonra baktım benden matematikçi olmaz, ekonomiye ilgiliyim, Dokuz Eylül Üniversitesi Maliye Bölümü’ne geçtim. O zamandan beri İzmir'deyim. Hiçbir zaman baba parasıyla okuyan biri olmadım. Hep ‘hem okuyacağım hem de çalışacağım’ dedim ve kendi hayatımı kazanmaya o yaşlarda başladım. Üniversite 3. sınıftayken işletmemi kurdum. Gıda işindeyim, tiny house yapıyorum. 74 yılından beri Uzakdoğu sporlarıyla ilgileniyorum. 50 yıldır karate-do, son 15 yıldır taichi yapıyorum. Bunları felsefi içerikleriyle ele alıyorum ve bu konularla ilgili kitap yazdım.

 

Girdiği her rolün hakkını veren, oynadığı her projeye değer katan müthiş bir oyuncu olan Levent Ülgen ile tadı damağımda kalan bir sohbet gerçekleştirdim. Çok güldük, ağladık… 25 yıl tiyatroya sadık kalan Ülgen, son yıllarda oyunculuğunu televizyonda da konuşturuyor. “Rolün küçüğü, büyüğü vardır ama çok önemli bir şey daha var: Oyuncunun da küçüğü, büyüğü vardır. Küçük oyuncu büyük bir rolü mahveder, büyük bir oyuncu küçücük bir rolü kral eder…” diyen ve mesleğini profesyonelliği ile zirveye çıkaran ender sanatçılardan. Yüzde Yüz İlham Veren Sohbetler’de Levent Ülgen ile sanatçı duyarlılığında ve derinliğinde gerçekleştirdiğimiz röportajımızdan aynı keyfi ve ilhamı sizlerin de alması dileğiyle, keyifli okumalar…

BİZİM DÖNEMDE TELEVİZYON

TİYATRO YAPAMAYANALARIN YERİYDİ…

 

- Yıllarca ‘televizyona çıkmam’ dediniz, televizyona çıktınız ve çok da başarılısınız… ‘Komedi yapmam’ dediniz, komedide seyirci sizi çok beğendi… Her yapmam dediğinizle sınanıyor musunuz acaba?

LEVENT ÜLGEN: Demek ki atalarımız doğru söylemiş... Televizyon bizim dönem oyuncuları için tiyatronun altında, yani tiyatroyu yapamayanların yapabileceği, çok da önemsenmeyen bir işmiş gibi algılanırdı. Tabii ki yapanları asla küçümsemem onları tenzih ediyorum… Ben tiyatroya Ankara Halk Tiyatrosu’nda Erkan Yücel'in yanında başladım. Oradan Ankara Sanat Tiyatrosu’na geçtim. ODTÜ Oyuncuları’nda ilk adımımı attım. ODTÜ Tiyatro Kulübü’ne gittiğimde hemen oynarım diye düşündüm ama ilk bir hafta orada okunanları, konuşulanları anlayamadım ve dedim ki ben bir yıl kendimi eğiteyim. Dolayısıyla bizim hocalarımızdan aldığımız eğitimler, konuşulanlar okunanlar yanında televizyon hafif kalıyordu. ‘Sinema bir sanat ama televizyon ne’ diye görürdük. Şu anda bana çok komik, çok hamasi gelen ‘Biz işimizi sahnede yaparız’ gibi bir sloganı kabullenmiştik. Daha sonra diziler başladı. Ankara'da bizim dizi yapmak gibi çok şansımız yoktu, zaten dizi de çok yoktu. O yüzden ben tiyatroya çok ağırlık verdim. Üniversitede fiziği okuduktan sonra tiyatro yapmaya karar verdim ve konservatuara gittim. Konservatuarda bizim seslendirme bile yapmamız yasaktı.

 

Meselesi olan, yolundan hiç şaşmadan idealleri için hayatını mesleği olan gazeteciliğe, sanata ve STK’lara adayan, vatan sevdalısı, işini aşkla yapan ve bence alanında ismini altın harflerle yazdırmış olan duayen gazeteci-yazar Zeynep Oral ile bir araya geldik. Yüzde Yüz İlham Veren Sohbetler’de ‘bir şey olmak için değil, bir şey yapmak için çalıştığını’ söyleyen Zeynep Oral’ın her cümlesi ders niteliğinde… İlham alacağınızı umarak sohbetimizle sizi baş başa bırakıyorum.

 

EĞER ÇEVREM MUTLU DEĞİLSE BEN DE MUTLU OLAMAM

 

- Zeynep hanım, yıllardır kaleminizle, sözünüzle anlatıyorsunuz. Günümüzde pek de önemsenmeyen bir kavram belki ama sizin davanız nedir?

ZEYNEP ORAL: Çok geniş ve kapsamlı bir soru... Şimdi benim davam şu: Bir hayatımız var ve bu hayatla ne yaptığımız seçimlerimize bağlı, bu hayat ile ne yapacağımız bize ait. Ben bu ülkede yaşıyorum. Bu ülkenin insanıyım. Bu ülke benim! Bu sorumluluğu içimde hissediyorum. Bu ülkeden ben sorumluyum. Her iyi şeyden sorumluyum ama her yanlıştan, her kötülükten de sorumluyum. O yüzden doğruları ve güzelliği çoğaltmayı görev belledim. Çocuk yaşlarımdan beri böyle hissettim. Mutlu olmak için çevremi mutlu kılmak zorundayım. Ancak o zaman mutlu olabiliyorum. Çevrem mutlu değilse ben de mutlu olamam.

 

- Yurt dışında okuyorsunuz. Fransızcanız olmadığı halde tek başınıza Fransızcayı öğreniyorsunuz ve aslında gazeteciliği sonradan okumuş olmanıza rağmen odağınız sanat öyle değil mi? Gazetecilik aslında buna bir vesile oluyor gibi…

Hayat verdiği her karakter ile izleyicinin kalbinde sıcak yer bulan, yılların usta oyuncusu GÜVEN KIRAÇ ile içten, tadı damağımda kalan bir sohbet gerçekleştirdim.

Fotoğraf: Aykut Uslutekin

Yıllarca itina ile inşa ettiği ismi gibi seyircisine de ve eminim içinde yer aldığı ekibine de “güven” veren duayen sanatçıyla klişe sohbetlerin dışında, sorgulayan, analiz eden röportajımızdan keyif alacağınıza inanıyorum.

Yüzde Yüz İlham Veren Sohbetlerde mesleğinin 40. yılında olan Güven Kıraç ile sizleri baş başa bırakıyorum.

 

İŞİMİZ GÜVEN KIRAÇ’I UNUTTURMAK

*Güven Bey insanların sizi hiç çaba sarf etmeseniz de sevmesi gibi bir durum var bunu neye bağlıyorsunuz?

GÜVEN KIRAÇ-

“Sanat, sanat için mi, halk için mi?” Bu sorunun cevabını Erkan Can’da buldum diyebilirim: Bence de sanat halk için… İnsanı bu kadar iyi gözlemleyen bir tiyatrocunun oyunculuğu da o derece kuvvetli oluyor. Bursa’ya uzak bir ilçede mutlu geçen bir çocukluk… Öğretmen bir baba ve ‘abilerim’ dediği yol arkadaşları… Erken yaşta devlet tiyatrosuyla tanışma ile bugüne kadar süren oyunculuk kariyerinin 50. yılında, Yüzde Yüz İlham Veren Sohbetler’de sizi Erkan Can usta ile baş başa bırakıyorum… Umarım siz de benim gibi keyif alırsınız… Sizler için bir araya geldik.

 

DERDİ DERT EDİNMEYİ ABİLERİMİZDEN ALDIK!

 

- Sizin jenerasyon oyuncuların hep bir meselesi oluyor. Sizin var mı bir davanız, meseleniz?

ERKAN CAN: Var tabii ki… Biz bu derdi dert edinmeyi bizim bir kuşak önceki abilerimizden aldık, babamızdan aldık. İdealler var. O idealler hiç bitmedi. Hala daha devam ediyor. Onlardan hiç taviz vermedik.

 

- Dertlerin savuşturulduğu dönemde hala daha bunun endişesini taşıyor olabilmek çok kıymetli…

Maneviyatta dış odaklı hale gelen kitlelerin aksine içsel yolculuğu ile milyonlara ilham olan 21. yüzyılın sufisi olarak görülen Hakan Mengüç ile bir araya geldik. Bugüne kadar dokuz kitabı 14 farklı lisanda basıldı, böylece “En kısa sürede en çok dile çevrilen Türk yazarı” oldu. Mengüç aslında bir neyzen ve bu enstrümanla iç sesini yansıtarak insanı anlatıyor. “Sen yola çık, yol sana görünür” ilkesiyle durmuyor ve Girne Amerikan Üniversitesi Sufi Akademisi’ni kuruyor. Yüzde Yüz İlham Veren Sohbetlerde bu hafta Hakan Mengüç ile ruhunuza konacak bir kuş tüyü ferahlığında ve huzurunda bir sohbete ortak olacaksınız.

 

YAŞITLARIM OYNARKEN, BEN DÜŞÜNÜRDÜM!

 

- Hakan bey, çok erken yaşlarda ney üflemeye başlıyorsunuz ve beraberinde sufizme, tasavvufa olan ilginiz başlıyor. Nasıl bir çocukluğunuz vardı? Ney üfleyebilecek kadar sabırlı ve iç dünyası dingin bir çocuk muydunuz? Yaşıtlarınızdan kendinizi farklı hisseder miydiniz?

HAKAN MENGÜÇ: Çocukluğumda her zaman biraz farklı olduğumu hissederdim. Yaşıtlarım oyun oynarken, ben çoğu zaman bir köşede oturur, izler ve düşünürdüm. Dünyayı, insanları, olayları anlamaya çalışırdım. İçsel bir yolculuk içindeydim belki de. Ney üflemek sabır gerektirir, evet ama benim içimde bu sabır doğuştan vardı diyemem. Ney, bana sabrı öğretti. O nefesi vermek, o sesi çıkarabilmek için sabrı ve teslimiyeti öğrendim. Ney, sadece bir enstrüman değil, aynı zamanda bir öğretmendi benim için. İlk başta zorlandım, ama sonra anladım ki ney üflemek, sadece fiziksel bir eylem değil, bir ruh hali. Neyin sesi, benim iç sesimdi aslında.