Eğitimde model insanımız var mı

Dikkat ederseniz hiç kimse işin ruhundan bahsetmiyor; hemen herkes polisiye (güvenlik) önlemleri ile bu işin üstesinden gelinebileceğini zannediyor.

Herkes beş adet silahla ve onlara ait şarjörlerle okula nasıl girilebildiğini sorguluyor.

Hiç kimse çocuk yaşındaki yavrularımızı, bu denli silahları kuşanmaya ve onları eğitim kurumlarına götürmeye ve oradaki öğretmen ve öğrenci arkadaşlarını hedef alıp toplu katliama tutmaya sevk eden asıl amilleri, faktörleri, sebepleri, saikleri sorgulamıyor. Bu yavrularımızın akli melekeleri yerinde yani hiçbirisi deli değil; o halde onları bu delice davranışa iten nedir? 

Eğitim ve hatta milli eğitim diyoruz, lakin yavrularımıza öğretimden başka ne verebiliyoruz?

Eğitimde en büyük eksiğimiz yavrularımızın önüne her yöneyle mükemmel model insan(lar) koyamayışımızdır. Örnek alma ailede başlar; çocuğun ilk idolü anne ya da babadır, daha sonra öğretmendir, ondan sonra da her bakımdan mükemmel, her özelliği ile hayranlık uyandıran ve uğruna ölünecek tarihi şahsiyet(ler)dir.

Sorarım size; bizler ebeveynler (anne-babalar) olarak çocuklarımıza iyi örnek olabiliyor muyuz? Lafa değil çocuğumuz bizim yaşantımıza, tavrımıza, eylemlerimize bakıp bizimle övünüp imreniyor mu yoksa bütün bunlardan utanıp, tiksiniyor mu?

Üzüm üzüme baka baka kararır; iyiliğe meyyal (elvirişli) çocuk kalbiyle şimdilik tiksinen o körpe beyin zamanla bu denli kötülüklere alışarak, değil onlardan tiksinmek onları benimseyerek yaşar hale gelir.

Ve hatta kötü örnek olmada ana babasını geride bırakır, zira kötülüğün yayılması korkunç olup boynuz kulağı geçer! Tek bir kötü örnek onlarca iyi örneği, süratle kendine benzetir ama iyi örnekler çok olsa da aralarındaki kötüyü iyi yapamazlar ya da çok zor yaparlar.

Malum ağaç yaşken eğilir.

Çocuklarımızı eğitirken onların önüne mutlaka ideal modeller koymalıyız.

Geçim gailesiyle boğuşan öğretmen, öğrencisi için model olabiliyor mu? Yani gelecekte öğretmen olmak isteyen çocuk nasıl bir öğretmen olmayı hayal ediyor? Mevcut öğretmeni çocuğun hayalindeki öğretmen midir?

Üniversiteye gelen öğrencimizin önüne koyabileceğimiz ideal insan tipi kim ya da kimlerdir?

Sadece öğretmekle bilgi yüklemekle çocuğu eğitmiş olmayız; çocuğun beden ve zihin dünyalarının yanında bir de ruh dünyası var. Ruhuna yani çocuğun kalbine ne koyabildik? Kalp yani ruhumuz hiçbir zaman boş kalmaz ya iyi şeylerle ya da kötü şeylerle doludur. Çocuklarımızın kalplerini ne ile doldurduğumuzun muhasebesini yaptık mı?

Çocuklarımıza ruhlarını ve nefislerini tanıttık mı?

Sürekli kötülük yapmak isteyen nefisten, nefsin gayrimeşru isteklerinden, ruhlarını nasıl kurtarabileceklerinin yollarını çocuklarımıza gösterebildik mi?

Kısaca çocuklarımıza övülmüş bir ahlak verebildik mi?

Aile, sokak, arkadaş, okul, fabrika, işyeri, yurt ve bütün kitle iletişim araçları hep nefse nefsin arzularına hitap ediyor. Bunlarla dolan nefisler de azgınlaşmış olarak saldırıyor.

Unutulan ve nefse esir edilen ruh(lar) ise pişmanlıkla, ağlamakla ve dövünmeyle yetiniyor.

Tıpkı bizim mahut feci olaylar karşısında dövündüğümüz gibi!