Başarılı ilişkilerin anahtarı: Dinlemek

◊ “İnanılmaz derecede absürt” ve “acı verici şekilde gerçek” arasında gidip gelirken, doğru ritmi birlikte nasıl yakaladınız?

- Olivia Colman: Senaristimiz Tony McNamara her şeyi öylesine dahiyane bir şekilde yazmış ki, tek yapmamız gereken oynamaktı...

◊ İş dışında hayatınızda mizah ne kadar önemli? Yüzünüzü neler güldürür?

- Olivia Colman: Evde ailemle birbirimizi komik bulduğumuz anlar benim için en güzeli. Eşim Ed’le (Sinclair) gelecek yıl 25’inci evlilik yıldönümümüz olacak. O düştüğünde bundan komiği yok! Ve Ed’in bir teorisi var; birbirinin canı yandığında gülen çiftler uzun ömürlü olurmuş. Birbirini komik bulmak önemli. Dün metrodaydık, o kart okutma aletini kullanmak zorundaydık. Ed en küçük çocuğumuz için ödeme yaptı, onu geçirdi. Sonra beni de geçirdi. Kendisi geçmek istediğinde “Aman Tanrım, umarım sıkışıp kalır” dedim ve öyle oldu. O kadar komikti ki. Çok güldüm.

◊ Filmde evli bir çifti oynuyorsunuz. Başta sevgi doluyken, sonra birbirinden nefret eder hale geliyorlar. Aranızdaki “kimyasızlığı” nasıl inşa ettiniz?

- Benedict Cumberbatch: Tony McNamara o kısmın ağır yükünü çok zekice üstlenmişti. Olivia ile birbirimizi uzun süredir tanıyoruz. Bu rollerin bizim için yazılmış olması, işin bir kısmını kendiliğinden halletti. Olivia çok iyi bir oyuncu. Kurmaca bir çift olarak çok eğlendiğimiz anlar oldu ama işin içine acımasızlık girince “Vay, bu gerçekten sertmiş!” dedim. Ama önemli olan işin içine dalıp keyfini çıkarmak.

◊ Bu projeyi kabul etmenizde, senaryonun Tony McNamara tarafından yazılmış olmasının ne kadar etkisi vardı?

- Olivia Colman: Çok önemliydi. Aslında biz projeye zaten “evet” demiştik, çünkü en başından itibaren içindeydik. Tony de en başından beri projedeydi. Yani her şey en başta belli olmuş gibiydi. O yazdı, biz okuduk ve “Ah, bu harika!” dedik.

- Benedict Cumberbatch: Ve yapmak için sabırsızlandık. Tony çok iş birlikçi birisi. Kendi fikirlerimizi söyleyebilmek ve bazı şeyleri tartışmaya açabilmek... Tony bunlara gerçekten çok açıktı.

İŞİN ÖZÜNDE MESELE İKİ İNSAN

◊ Filmde evlilik hayatının tasviri inanılmaz derecede gerçekçi. Senaryoda, evli çiftler arasındaki ilişkilere dair en çok hangi noktalarla bağ kurdunuz?

- Benedict Cumberbatch: Umarım seyirci sinema salonundan şunu düşünerek çıkar: “Aman Tanrım, biz o kadar kötü değiliz değil mi?” ya da “Hiçbir zaman öyle olmayalım!” Çünkü filmde dengeyi doğru kurmakla ilgili inanılmaz gözlemsel gerçeklikler var ve çiftler arasındaki dinamikler değiştiğinde bununla nasıl başa çıkılacağına dair noktalar var. Keza modern dünyada evliliğe dair noktalar da. İlişkiyi benzersiz kılan şey aslında nedir? Toplumsal baskılar ya da kapitalizm olabilir mi? Evet, olabilir. Bu konular üzerine de uzun uzun konuşabiliriz ama burada zamanımız yetmez. Ama işin özünde mesele iki insandır.

- Olivia Colman: Evet, iki insan. Cinsiyetleri, yaşları ya da başka bir şey fark etmez. İki insan. Birbirine nazik davranmak, bazen susup sadece dinlemek gerekir.

- Benedict Cumberbatch: Gerçekten dinlemek. Başarılı ilişkilerin anahtarı.

◊ Olivia, “The Favourite”ın büyük başarısından sonra “The Roses”da yeniden Tony McNamara’nın senaryosuyla çalışıyorsun. Ve yine o keskin, alaycı mizahı görüyoruz. Onun yazım tarzında seni en çok ne çekiyor?

- Olivia Colman: Benzer bir mizah anlayışımız var. Tony inanılmaz derecede zeki biri. Başka insanların cesaret edemeyeceği şeyleri yazabiliyor. Hem iddialı hem de iğneleyici kaleme alıyor, sonra da üzerine hafif bir gülümseme konduruyor. Ve siz “Bir dakika, bu gerçekten oldu mu? Bunu gerçekten yazdı mı?” diye düşünüyorsunuz. O 1 milyon kişide bir çıkanlardan.

◊ Yönetmen Jay Roach komedi zamanlaması söz konusu olduğunda aranızda adeta altıncı his olduğunu söyledi. Dostluğunuzun bir sahneyi en iyi şekilde ortaya çıkarmaya katkısı ne kadar büyük?

- Benedict Cumberbatch: Bence çok büyük. Çünkü uzun soluklu bir dostluğun ilk unsuru birbirini tanımak, bu da güven doğurur. Böylece en başından zaten büyük bir engeli ortadan kaldırmış oluyorsunuz ki bu harika bir şey. Bu sayede de daha hızlı ilerliyorsunuz. Aramızda kısaltma ya da şifreli dil olduğunda Olivia’nın duygusal sezgisinden her seferinde çok etkileniyordum. Onu tanıyorum ama yine de çalışma tarzındaki her şey o kadar nüanslı ve komik ki bu sizin de çıtanızı yükseltiyor.

ÖNCEKİ FİLM SADECE ÇIKIŞ NOKTASIYDI

◊ “The Roses” modern klasik olarak görülen bir yapımın; “The War of the Roses”ın yeniden çevrimi. Önceki filmin oyuncuları Kathleen Turner ve Michael Douglas’ın performanslarından ne kadar faydalandınız? Daha önce oynanmış karakterlere yaklaşımınız nasıl oldu?

- Olivia Colman: Ben bunu tam olarak bir yeniden yapım olarak görmüyorum.

- Benedict Cumberbatch: Daha çok ilham alınmış bir iş.

- Olivia Colman: Sanat zaten böyledir. Sanat, sanattan ilham alır. Tamamen orijinal bir şey bulmak neredeyse imkânsız.

- Benedict Cumberbatch: Bizim için önceki film sadece çıkış noktasıydı. Biz Amerika’da yaşayan iki Britanyalıyız. Bu farklı bir damar. Bir de karakterlerin oynanışı açısından bakıldığında, bileşenler tamamen farklı.

Hatırladığım kadarıyla Michael’ın karakteri romantik biri olarak başlıyor ve zamanla sertleşip karısından utanır hale geliyordu. Theo’da böyle bir şey yok. Bu, yeni bir dinamik yüzünden birbirinden uzaklaşan iki insanın hikâyesi. Çok ama çok farklı karakterler. Dolayısıyla onlardan bir şey alamazdık. Ama onlar kendi içinde ikonik. Bizimki de kendi başına bir şey. Ve umarım iki film de kendi başına var olabilir ve fazla karşılaştırılmaz. Ama tabii, insanların bunu yapması çok doğal, çünkü bizim çıkış noktamız oydu ve filmin adı da aynı. Ama bu iki film aynı şeyin çok farklı türleri.

AMAN TANRIM BU ÇOK GERÇEK OLACAK! 

◊ Bir çiftin parçalanışını, duygusal çözülüşünü sahici bir şekilde canlandırmak sizin için nasıl bir deneyimdi?

- Olivia Colman: Biz sadece hayal gücümüzü kullandık. Çekimlerin çoğu kronolojik olarak yapıldı, bu da bize çok yardımcı oldu.

Hikâyeyi oynarken, en baştaki genç hâllerimizi canlandırırken yaşadığımız keyifli anıları hatırlıyoruz. Ve sonra karşınızda bir zamanlar delice sevdiğiniz birine bakıp, ilişkinin çözülüşünü hayal ediyorsunuz. Bu hissin nasıl olacağını düşünüyorsunuz.

Benedict’in karşısında oynamak çok özeldi. Gözlerinin içine baktığınızda, o duyguyu anında hissediyorsunuz. Gözleri doluyor ve siz de “Aman Tanrım, bu çok gerçek olacak” diyorsunuz. Oynamak kolaylaşıyor ama aynı zamanda zorlaşıyor da, çünkü karşınızdaki insanın gözlerinde gerçek acıyı görebiliyorsunuz.

Rol yapıyoruz ama o duyguyu gerçek bir yerden getirmek zorundasınız. Bu yüzden böyle anında tepki verebilen, o kadar güçlü bir oyuncuyla karşılıklı oynamak gerçekten çok güzel.