‘Eksiklik’ hissi...

Hadi! Şapkamızı önümüze koyalım ve düşünelim... Merak etmeyin zor şeyler değil. Hayatın... Ve hatta hayatınızın içinden şeyler. Takıntıya dönüşen alışkanlıklar, yoksa korkular mı demeliyim, bilemedim. Siz daha iyi bilirsiniz elbette... Ancak öncelikle kendinize itiraf etmeniz gerekiyor. Açıkça... Dürüstçe... Ve tüm çıplaklığıyla. Bunu yapar mısınız bilmiyorum ama yapabilmenin çok basit bir yöntemi var. Hepiniz bu yöntemi bilirsiniz aslında... Nereden mi bileceksiniz? İzlediğiniz polisiye filmlerdeki sorgu odaları mesela... Yoo düşündüğünüz gibi değil... Sadece mizansen olarak kendinize karşı biraz daha dürüst olmanız için yaratılmış bir atmosfer sadece. Stand-up yapanlar gibi yani... Sahne boş. Sadece bir tek sandalye, bir de o sandalyenin altına sinmiş, ışıkla gölge arasında titreyen o tanımlanamaz “takıntı.” Ne dersiniz... İyi olmaz mı? Sizin kendinizle rahat ve açıkça konuşabilmeniz için uygun bir ortam...  “...Evet, sahne boş... İzleyici yok. Sadece siz, sandalyeniz ve zihninizin en kuytu köşesinden gelip karşınıza dikilen o takıntı. Heidegger burada olsa, “Kendi varlığının içine fırlatılmışsın, şimdi o sandalyede neden oturduğunu açıkla” derdi belki de. Hadi! maskeleri kulis masasına bırakın. Şimdiye kadar o “takıntı” dediğiniz şeyi, hani başkalarına ‘bir hobi’ ya da ‘bir titizlik’ diye pazarladığınız o şeyi, bu kez çıplaklığıyla görün. Bir sabah kahvesini içerken aynı fincanı aramaktan tutun da yıllardır içinizde büyüttüğünüz o bitmek bilmeyen “eksiklik” hissine kadar...

SANATIN GÜNEŞLENEN  PLATFORMU ‘BODRUM’

GÜNEŞ ve sanat bir araya gelince akla ilk gelenlerin başında “anmadan geçemeyeceğim” sanat güneşimiz “Zeki Müren” ve adıyla özdeşleşen “Bodrum” geliyor akla. Benim Bodrum’da yaşadığım yıllarda çoğunlukla sanat ve sanatçı ön plandaydı Bodrum’da. Kendini özgürce ifade etmek isteyen sanatçılar, onları anlayabilecek kitleyi Bodrum ve civarında bulurdu. Bunun için kasaba veya köylerine yerleşen sanatçılar, Bodrum’u adeta bir açık hava sanat galerisine dönüştürmüşlerdi. Şimdilerde pahalı, lüks villalar, lüks tatil otelleri ile anılan Bodrum koyları, sanat ve sanatçıdan uzaklaşmışa benziyor. Neyse ki bizim sanata duyarlı Ankaralılar, Platform A ile dünyanın en iyi 15 kumsalı arasında gösterilen Karaincir Kumsalı’ndaki La Mer Beach “Taş Ev” ile birlikte bu işe el attılar. Eski bir Rum evinden sanat galerisine dönüştürülen Taş Ev’de 10 Temmuz Cuma günü saat 18.00’de açılışı yapılacak karma resim ve heykel sergisinin yanılmıyorsam 3 veya 4’üncüsünü açıyorlar. Sergiye resim ve heykelin güzide 84 sanatçısının eserleri katılıyor. Bodrum’daysanız gitmelisiniz... Değilseniz de hayıflanmalısınız.

ATEŞ ABİ TRİO, ALAÇATI VE ‘TAKE FIVE’

ATEŞ Tezer’i 30 yıldan fazladır tanıyorum... Şaka programlarının revaçta olduğu 90’larda Hıncal Uluç ve Merve İldeniz ikilisinin sunduğu “Şaka Yaptık” programının yönetmeniydi. Bildiğim ilk triosu. Sonra inanılmaz konserleri ile Park Orman sahnesini keşfetti. Ablası Alev Tezer ve eski eşi sevgili Füsun vardı bu da bildiğim ikinci triosu. Türkiye’nin en iyi caz davulcusu Ateş Abi’nin Uğur Güneş ve Mahmut Yalay’la birlikte kurduğu caz triosunu caz severler yakından biliyor olmalı. 4’üncü triosunu, Çeşme Ovacık’taki evinde kurduğu “Leaven Ovacık” pizza dükkânında, kadim dostum DJ U.F.U.K ve fırın ustası @gunayartisanbaker ile pizza pişirmek için kurmuştu. Ateş Abi’nin son ve 5’inci triosunu Alaçatı’nın dar sokaklarında bulunan “Take Five” isimli caz barda buldum. Ateş Abi bir yandan davul çalıyor... Ardından bagetleri bırakıp mutfağa “Deglaze” yapmaya... Nar ekşili, sumaklı dil tava ile karides Scampi Crostini pişiriyor. Burada da triosu var... Mutfakta Sıla Büyüka... Barda da Ankaralı hemşehrimiz, Take Five caz barın kurucusu Sinan Üstünkal var. Alaçatı’nın en uygun fiyatlı dine mekânı diyebilirim. Lezzetine kefilim... Çak bir beşlik diyeceksiniz.