GeriKitap Sanat ‘Unutmak çiçekli’dir, ayrılık şiirli!
MENÜ
  • Yazdır
  • A
    Yazı Tipi
  • Yorumlar
    0
    • Yazdır
    • A
      Yazı Tipi

‘Unutmak çiçekli’dir, ayrılık şiirli!

‘Unutmak çiçekli’dir, ayrılık şiirli!
Seyyidhan Kömürcü
Abone Olgoogle-news

Şiiri aşk kadar ayrılığın da beslediği bir klişedir, ama öyledir. Zaten dünyanın da şiirin de bunca gamlı olmasına sebep de aşktır. Seyyidhan Kömürcü’nün, ayrılığa yazılmış şiirlerinin toplandığı yeni kitabı ‘Kendinin Ağacı’nda, bildiğimiz, yaşadığımız, okuduğumuz tüm aşk ve ayrılık söylemlerinden farklı bir konuşmayla karşılaşıyoruz.

Bir şiir kitabını sevmeye nereden başlanır? Bu da soru mu? Hayır, soru işaretiyle biten merak. Şiir yazmaya, çoğun, aşktan başlanır, okumaya da. Bir şiiri sevmeye bazen de sonundan başlanır, vedadan. Şiiri aşk kadar ayrılığın da beslediği bir klişedir, ama öyledir. Zaten dünyanın da şiirin de bunca gamlı olmasına sebep de aşktır.
Böylece aşktan ve ayrılıktan söz eden bir şiir, şairinden söz etmez yalnızca, hepimizden söz eder. Aşk ne kadar kişiselse, şiiri de o denli evrenseldir. Hele bildiğimizi sandığımız aşk o şiirde karşımıza, ilk kez rastladığımız bir biçimde çıkıyorsa. Aşk mı yalnızca, içinde yaşadığımızı sandığımız dünya da böyle çıkmamış mıydı karşımıza?
‘Dünya Lekesi’ (2012) kitabında çıktıydı ve etkisi hâlâ üstümüzde. Seyyidhan Kömürcü eski eczacılar gibi çalışan bir şair. Terkibi yoğun, yutması kolay ilaçlara benziyor şiiri. Etkisi ise uzun süreli. O ‘Dünya Lekesi’ni yazdı diye dünya değişmiyor ama, dünyanın insanlara yaptığı fenalıkları yazarken insanı da temize çıkarmıyor. Lekenin de bulaşıcı olduğunu okuduk ondan, dünyanın bulaşıcı olduğunu da.
Yeni şiir kitabı ‘Kendinin Ağacı’nı (Everest) okurken, aklımda Kömürcü’nün bulaşıcı olduğunu düşündürdüğü ‘Dünya Lekesi’ vardı. Yeni kitabı da dünyadan payını sıkı almış. Bazı şairlerin ‘düşünce şiiri’ yazdığı söylenir. Daha çok ‘entelektüel’ bir şiir ima edilir bununla. Bazı şairlerin ‘düşünce şiiri’ yazdığı da görülmez ama, Seyyidhan Kömürcü’nün sanki dünyadan şikâyet, ayrılıktan hikâyet etmekte gibi görünen şiirinin, hem ‘düşünce şiiri’ hem de ‘düşünceli şiir’ olduğunu söylemekle bu şiire olan borcumuzun küçük bir bölümünü ödeyebiliriz yalnızca.
Düşünce şiiridir. Çünkü şairler gibi kötü felsefe yapmaz, dünya üzerine, aşk üzerine, insan üzerine uzun uzun, neredeyse yıllarca düşünmenin yoğunlaştırılmış hali olarak, yaklaşık 10 yılda bir meyvesini verir bu düşünce. Demek ki ‘Kendinin Ağacı’ da böyle özel bir ağaç diyelim. Düşünceli şiirdir, neredeyse tek bir şiir, daha doğrusu tek bir derde, ayrılığa ayrılmış şiirlerin toplandığı ‘Kendinin Ağacı’nda, bildiğimiz, yaşadığımız, okuduğumuz tüm aşk ve ayrılık söylemlerinden farklı bir konuşmayla karşılaşırız.
Dünyanın derdi ağırdır, insanın derdi daha ağırdır fakat. Seyyidhan ilk kitabı ‘Hasar Ayini’nden (2003) bu yana, şiirin hem bir direnme hem de katlanma biçimi olduğuna bizi ikna eder. Sanki en yakınıyla konuşuyor gibidir. Samimidir evet ama, daha çok inandırıcı ve ikna edicidir. Belki Seyyidhan Kömürcü şiirlerinin bize bu kadar ‘iyi’ gelmesinin, sırrı demeyeyim de, nedeni, onun bunca umarsızlık, fenalık içinde bile, umut söylevine başvurması değil, bunların bir tür ‘dünya hali’, ‘insanlık hali’ olduğuna ilişkin düşüncesini bizimle paylaşmasıdır. Böylece biz şiir aracılığıyla bazı sorulara anlamlı karşılıklar oluşturmaya başlayabiliriz. Olabilir deriz örneğin. Dünyaya bakın, sandığımızdan da kötüdür, ama şiir iyidir. Ayrılık çok fena bir şeydir, ama şiir iyi ki vardır. Ve bazen dünyanın berbatlığını, ayrılığın yakıcılığını, ilk kezmiş gibi dile getirmek, bizim şiirden hareketle dünyaya, insanlara, aşka bakmamızı sağlayabilir.
Farkındayım baştan beri, faydacı bir yazı yazıyorum. Sanki şiiri bir yana koymuş, kimi ağırlık ve fazlalıklardan söz ediyorum. Kim bilir belki de iyi şiir, kendi üzerine değil, onun konu ve dert edindiği şeyler üzerine bizi konuşturan, düşündüren, yeniden baktıran şiirdir. Bu iyi, çok iyi şiire ilişkin, imgesiz bir çağrışım zenginliği içinde yüzüyor diyeyim de bir şey söylemiş olayım.
Madem fayda dedim, öyleyse okuduğumuz, izlediğimiz, dinlediğimiz şeylerden fayda görmenin ya da öyle sanmanın kime ne zararı var? İyi şair de kendi zararına iyi şeyler yazan kişidir kanımca. Buna şimdi empati diyorlar, mahviyet diyelim, diğerkamlık olsun, özgecilik de.
“dünyada çok önemli şeyler oldu/ hem ölmedim yüzükoyun/ hem alnımda yeryüzü/ ölürüm dediğim yerde ev yaptım”. Almamış gibi yapamayacağımız bir mektup yazmış Seyyidhan Kömürcü. Almamak ne kelime, aldık, başımızın üstüne koyduk. Var ol şair!

KENDİNİN AĞACI ‘Unutmak çiçekli’dir, ayrılık şiirli
Seyyidhan Kömürcü
Everest Yayınları, 2020
80 sayfa, 15 TL



False
Haber Yorumlarını Göster
Haber Yorumlarını Gizle