Şansım yaver gitti... Kimse arkamdan ‘vah, tüh’ demedi
Güncelleme Tarihi:
Hep yaşadığımız mağduriyetleri anlatıyorum ama bu kez güzel bir günden bahsedeceğim. Tüm şehri dolaştım ama hiç ayrımcılıkla karşılaşmadım. Görmüyorum diye kimse arkamdan “Cık cık” sesleri çıkarmadı.
Bütün gün İstanbul’u gezdim. An itibariyle hava çok sıcak. Gerçekten sıcakla mücadele körlükle mücadeleden daha zor. Ama tam istediğim gibi bir gezi oldu. Aslında amacımız gezmek de değildi. İşlerimin her biri İstanbul’un başka yerlerinde olunca geziyor gibi oluyor insan. Çok eğlenceliydi. Bazı yerleri kızımla dolaştım, bazılarını da tek başıma gezdim.
Daha önceki haftalarda hep bahsettim. Sosyal medyadan başımıza gelen olumsuzlukları ve hissiyatımızı anlatıyoruz. Buradan da yazıyorum. Tepkilerimiz bazen işe yarıyor.
Engelli arkadaşlarımın bazıları otobüse binemiyor, kimi lunaparka alınmıyor, kimi AVM’ye giremiyor. Ya da girip işini halledemiyor. Oysa bunları çözmek gayet mümkün. Söylediklerimiz yeterli derecede dinlenmeyince çözüm de olmuyor. Bazen sert üsluplara ve gereksiz hareketlere maruz kalıyoruz. Üzücü tabii ki bunlar. Fakat konuyu doğru yerden alınca, yani dinleyince gerçekten bir mağduriyet olduğunu görebilirsiniz. Bunun asıl nedeni de kesinlikle bizim engelli olmamız değil. Düzen doğru kurulamayınca sadece biz değil, sizler de mağduriyet yaşayabiliyorsunuz. Çünkü o manzarayı kimse öyle görmek istemiyor. Biz de öyle yaşamak istemiyoruz.
İstanbul’u gezerken bugün bir güzellik oldu. Büyük oranda şansım yaver gitti. Hiç ayrımcılıkla karşılaşmadım. Kimse arkamdan “Cık cık” sesleri çıkarmadı. Kimse “Vah, tüh” demedi. En azından ben duymadım. Otobüslere, metrolara bindim, AVM’lere girdim; herkes bana çok normal yaklaştı. Ne aşırı derecede ilgili ne de tamamen ilgisizlerdi, her şey tam kararındaydı. Kızımla yedik, içtik, sohbet ettik, alışveriş yaptık, resmi birkaç kurumda işimizi hallettik. Gerçekten hâlâ inanamıyorum, hiçbir ayrımcılıkla karşılaşmadan eve döndüm.
Tek sorun yine kaldırımlardaki düzensizlikti. Onu da bugünün şerefine biraz görmezden gelebilirim diye düşündüm. İnsani faktörleri normale çekince sokaklar bile daha düzgün gibi geliyor. Gerçekten keyif aldığım gün sayısı azalmış, bunu da anlamış oldum. Evden çıkmayı bazen istemiyorum, bugün tam tersini hissediyorum.
Yollarda yürürken hayatından geçtiğim insanlara çok teşekkür etmek isterdim ama etmeyeceğim çünkü normal olan buydu. Normali o kadar özlemişim ki bunu yaşayınca bir ödül almışım gibi hissettim. Normale alışmak istiyorum, bu sizlerin sayesinde mümkün olabilir. Basit şeylerden bahsediyorum aslında. Kısa, normal bir iletişim istiyoruz, bugün olduğu gibi. Ne çok fazla ilgili ne de aşırı ilgisiz. Çok sevdiğiniz bir yemeğin tam kıvamında olması gibi.
İstanbul’u böyle çok sevdim. Ne çok mükemmel ne de vasatın altında; tam tadında. Sizin de hayal ettiğiniz gibi olsun, tabii bizim de o tam tadındaki günlerin içinde olmamız şartıyla. Her sese iyi pazarlar. Başka bir İstanbul tadımında görüşmek üzere...