Avrupa Birliği’nden işgücü manzaraları
Güncelleme Tarihi:
Geçtiğimiz günlerde Dış Ekonomik İlişkiler Kurulu’nun (DEİK) davetlisi olarak Brüksel’deydik. Türkiye-Avrupa Birliği İş Zirvesi’ni yakından takip ettim. Başta zirveye canlı yayın aracılığı ile katılan Ticaret Bakanı Ömer Bolat ve DEİK Başkanı Nail Olpak olmak üzere Türk tarafının en önemli talebi siyasi tartışmalardan, çıkmazlardan sıyrılıp ekonomi cephesinde adım atılmasıydı. Bu alanda en kritik konu ise Gümrük Birliği’nin güncellenmesiydi. AB tarafından gelen mesajları özetlersem bu konuda adım atmaya niyetleri yok. 30 yıl önce imzalanan Gümrük Birliği anlaşması günümüz koşullarında hele de ticaret savaşları yaşanırken tam anlamıyla Türkiye’nin aleyhine çalışıyor. AB’nin işine gelince üyeyiz, gelmeyince dış kapının mandalı... Yine de bu işi sürekli gündemde tutmakta, her defasında AB’li muhatapların başına kakmakta fayda var. Bu anlamda DEİK’in çabaları önemli. Güncellenmiş bir Gümrük Birliği aslında Türkiye’nin olduğu kadar AB’nin de işine yarayacak ama başta Rum Kesimi olmak üzere siyasi aktörlerin engellemeleri konuyu tıkamış durumda.
ABD ile Çin arasında yaşanan ekonomi savaşlarında seyirci konumuna düşen Avrupa Birliği eski gücünden oldukça uzakta. Avrupa’nın pek çok ülkesinde belirli sektörlerde ciddi işgücü açığı var. Örneğin mühendislik alanında, yazılım mühendisleri, elektrik–elektronik mühendisleri, makine mühendisleri otomotiv ve endüstri mühendisliği en çok arananlar listesinde başı çekiyor. Yazılım geliştiriciler, veri analistleri, siber güvenlik uzmanları, doktorlar, hemşireler, yaşlı bakım uzmanları, fizyoterapistlerle liste uzayıp gidiyor.
BOYA İÇİN 2 YIL SIRA VAR
Son dönemde Türkiye’de iş insanları mesleki eğitim konusunun tekrar ele alınması gerektiğinin altını çiziyor. Bu konuda uzun bir süredir yazılar yazılıyor. Benzer durum Avrupa Birliği için de geçerli. Avrupa’nın pek çok ülkesinde evini boyatmak isteyen insanların kendilerine sıra gelmesi için iki yıla yakın bir süreyi göze alıp sıraya girdiğini biliyoruz. Sadece boyacılar mı AB ülkelerinin de yoğun biçimde elektrikçiye, tesisatçıya, kaynakçıya, inşaat ustalarına, kamyon ve otobüs şoförlerine ihtiyacı var. Dünya vatandaşları özellikle Kuzey ve Batı Avrupa’da çok daha hızlı iş buluyor. Almanca, Hollandaca veya İskandinav dilleri bilenler ise daha büyük avantaj elde ediyor. Anlayacağınız işgücü bakımından AB kendi kendine yeter durumda değil.
Aslında takkeyi öne alıp düşünmenin zamanı geldi de geçiyor. Dünya ilginç bir dönemde. Bazı koşullarda paranın, teknolojinin yetmediği bir süreçten geçiyoruz. İnsan, çalışan hâlâ çok önemli durumda. Siyasi tartışmaların kaygısından uzaklaşılmadığı, mesleki eğitim politikalarının düzeltilmediği bir gelecekte AB’nin dışa bağımlığı da Çin’e muhtaçlığı da artarak devam edecek.