GeriAyşe ARMAN Doğru Kemal yanlış Kemal
MENÜ
  • Yazdır
  • A
    Yazı Tipi
    • Yazdır
    • A
      Yazı Tipi

Doğru Kemal yanlış Kemal

Bu kadar herkesin kahraman olmaya hevesli olduğu bir ülkede bir insanın kendini bu kadar geriye çekmesi anlaşılabilir bir şey değildi. Bu röportajı yapmamın asıl nedeni de buydu: Neden? Bu soruyu sormakta geç kaldığımı kabul ediyorum. Ama elime geçti de ben mi sormadım! Ancak yakalayabildim. Ne var ki, itiraf ediyorum, ben bu adamı çözemedim. Bakalım siz çözebilecek misiniz...

- Arı Grubu mu?
- Evet...
- Kemal Bey’i bağlar mısınız?
- Tabii. Kim arıyor?

- Ayşe Arman ben. Hürriyet’ten arıyorum. Röportaj talebinde bulunmuştum. Beni arasın demiş. ‘Sanırım özel hayat yok, karımla ilgili sorular yok’ diyecek, beni kahredecek! Siyasi bir röportaj yapmamı hayal etmiyordur değil mi? Biliyorum, bütün bunlar sekreteri olarak sizi ilgilendirmiyor ama işte benim de böyle bir sorunum var, karşımdakine hayat hikayemi anlatmadan, rahat edemiyorum. Kusura bakmayın...

- Rica ederim, hemen kendisini bağlıyorum...

*

Kim demiş röportajcılar heyecanlanmaz diye!

Bal gibi heyecanlanıyorum.

Bak, işte kalbim küt küt atıyor.

İyi bir şey mi 5 aylık hamileyken bu kadar heyacanlanmak?

Değil.

Kalbe zarar.

Bebeğe zarar.

E uzun zamandır istediğim bir röportajdı, bir türlü olmadı, normal yani heyecanlanmam...

Hadi oradan!

Sadece bu mu?

Değil!

Bir de önemsemiyor musun adamı, gözünde büyütmüyor musun, karizmasından etkilenmiyor musun?

İnkar edecek halim yok...

Evet, etkileniyorum.

Ama bir aksilik var bu işte, hissediyorum.

Bir şeyler ters gidecek...

Ne var ki korkunun ecele faydası yok.

Boru mu?

Kemal Derviş bu!

Vaz mı geçeceğim?

Delirdin mi?

Bunca zaman beklemişim, ne olursa olsun o röportaja gideceğim!

*

Aman Allah’ım neler oluyor...

20 dakika sonra telefonu kapattığımda, mutluluktan ölmek üzereyim.

Bir de suçluluktan...

Ben şartlar-şurtlar beklerken Kemal Bey benimle bir tatlı konuştu, bir uyumlu konuştu...

Vay be dedim.

Hiç de korktuğum gibi olmayacak.

Kaymaklı ekmek kadayıfı bu!

Konuşmasına bakılırsa Kemal Bey, benim onunla röportaj yapmadan pek bir mutlu olacak.

Bir de ‘Karınızla ilgili soru sormamı istemiyorsunuz değil mi?’ deyince, ‘Benim karım yok’ demez mi?

Allah Allah, Catherine yengeyle ayrıldılar mı?

Ne zaman acaba?

Bak bu büyük haber, patlatırım!

‘Arı Hareketi’nden de ayrıldım’ dedi.

Bu da neyin nesi?

Hiçbir yerde tutunamıyor bu Kemal Bey!

Ama nasıl şeker...

‘Ben ön planda olmaktan hoşlanmayan biriyim’ dedi.

Bilmez miyim?

‘Röporatajı nerede yapacağız?’ deyince beni ofise davet etti, Arı Grubu’na yani, ben de ‘Orası çok formel değil mi?’ dedim.

‘Siz konuklarınızla genelde nerede konuşuyorsunuz?’ dedi.

Muzip bir cevap verdim:

‘Benim evimde... Onların evinde... Ya da bir otel lobisinde..!’

Güldü.

‘Madem ısrar ediyorsunuz benim evimde olsun’ dedi.

Ne zaman?

Salı günü 2’de, onun evinde.

Bu röportajın parolası bu!

*

Pazartesi saat 1.

Telefon çalıyor.

Aynı insanın içine işleyen ses tonu diyor ki:

‘Röportajı tekrar ofise alabilir miyiz?’

Neden olmasın?

Demek ki, Kemal Bey rahatsız oldu.

Olabilir.

Normal.

‘Ayşe Hanım sizsiniz değil mi? Ben Kemal Köprülü...’ diyor.

Ne?

Neeeeeee?!

Köprülü mü?

Kemal Köprülü mü?

Başımdan aşağı kaynar sular dökülüyor.

O an durumu çakozluyorum.

Bir suçlunun telaşıyla hızla telefonu kapatıp, yanımdaki sevgilime dönüyorum, ‘Ben ne yaptım biliyor musun’ diyorum, ‘Yanlış Kemal’le konuştum... Yanlış Kemal’le randevulaştım...’

Aynı ofiste çalıştıkları için sekreter yanlış Kemal’i bağlamış.

Peki şimdi doğru Kemal’le röportaj yapmayı nasıl başaracağım?

Başardım.

Başarırken de, kafamı gözümü yardım.

Kendisine Kemal Köprülü’ye nasıl Kemal Derviş muamalesi yaptığımı anlattım.

Zarif adam, kibar adam....

Sadece güldü.

Bu da Kemal Derviş’in özelliklerinden biri.

Biraz mesafeli.

O mesafenin doğal sonuçlarından biri de okuyacağınız röportajın şartlı olması. Birtakım sorulara yanıt vermek istemedi.

Onlar iptal edildi.

İşte böyle efendim, bu hikaye de burada bitti!

HAMİŞ: Bu kadar tantanadan çıkan bir başka sonuç da: Yanlış Kemal’e (kızmaz umarım böyle söylediğime!), bir röportaj borcum olduğudur...

8 KİLO ALDIM

Ne yazık ki Türkiye’de düzenli spor yapamaz hale geldim. Sanıyorum, stres de yemek yediriyor. Tam 8 kilo aldım. En büyük sorunum bu. Aldığım kilolar yüzünden bel fıtığı oldum. Ama vereceğim...

20 AY KAMERALI KABUS

Türkiye’ye geldiğimde eşim ve ben 20 ay kabus yaşadık. Tabii biz de hata yaptık: Zemin katta bir daire kiraladık! Her an kameralarla burun buruna olmak şaka gibiydi. Perdeleri bile açamadık. Müthiş bir gerginlik. Bu açıdan o dönemi mutlu geçirdiğimi söyleyemeyeceğim.

Türkiye’ye 52 yaşında geldim yani ben 52 yıl kamerasız yaşadım. Arada kameralı bir 20 ay var. Allah’tan şimdi yine kamerasız yaşıyorum.

Bir gün Sedef Adası’nda bir dostumun evinde kalmak istedim. Ama en yoğun günler. Filmlerdeki gibi, resmen arabanın içinde yere yattım ve gazetecileri atlattım. Kimse farkına varmadı. Bütün gün adada tenis oynadım, yüzdüm, sonra tekar aynı şekilde eve döndüm. Bu tür numaraları da öğreniyorsunuz. Ve bir daha asla zemin katta ev tutmamaya ant içiyorsunuz.

DEVLETİN İKİ İNSANIN İLİŞKİSİNE KARIŞMASI LAİKLİĞE AYKIRI

Zina konusundaki tartışmaları kadınları korumak olarak algılayanlar var. Bence çok yanlış. İki insanın ilişkisinin içinde, şiddet olmadıkça devletin yeri yoktur. Devletin karışması son derece yanlıştır ve laikliğin temel anlayışına karşıdır. Laikliğe göre bu tür inançtan veya ahlaktan kaynaklanan sorunları insanlar kendi aralarında halleder. Tabii başkasına şiddet söz konusu olursa, orada ceza hukukunun yeri vardır. Ama yoksa insan ilişkilerinde devletin var olmasını ben doğru bulmuyorum.

KEMAL DERVİŞ’E GEÇ KALMIŞ BİR SORU

- Siz bir gün lider olacak mısınız?

- Güneş ne güzel batıyor!

Olağanüstü bir dönemde küt diye hayatımıza girdi. Tepeden inme. Öyle kaliteleri vardı ki, büyük çoğunluğun hayran olmaması mümkün değildi. 25 yıl Amerika’da yaşamış bir insanın bu kadar mükemmel Türkçe konuşması bile yeterdi. Herkes ondan söz etti, herkes ondan bir şeyler bekledi. O, o zor günlerde hepimizin umudu oldu. Ama sonra koalisyon dağılıp, tam seçimler sırasında İsmail Cem ve Hüsamettin Özkan’la yeni bir oluşum kurmaları beklenirken CHP’ye katılması, yaşanan ilk şok oldu. Sonra da gerisi geldi. Seçimlerden sonraki dönemde hiçbir zaman fotoğrafın önüne çıkmamayı tercih etti. Bu kadar herkesin kahraman olmaya hevesli olduğu bir ülkede bir insanın kendini bu kadar geriye çekmesi pek de anlaşılabilir bir şey değildi. Bu röportajı yapmamın asıl nedeni de buydu: Neden? Bu soruyu sormakta geç kaldığımı kabul ediyorum. Ama sadece ben suçlu değilim. Elime geçti de ben mi sormadım! Ancak yakalayabildim, ancak sorabildim. Ne var ki, itiraf ediyorum, ben bu adamı çözemedim. Bakalım siz çözebilecek misiniz...

.Türkiye’ye geldiğinizde fotoğrafta en öndeki adamdınız. Şimdi ise sizi fotoğrafta görmek için zorlanıyoruz, arkalarda duruyorsunuz. Nedir bunun sebebi?

- E kriz vardı o zaman, panik vardı, faizler yüzde 5000’di, her şey belirsizdi, insanlar şaşkınlık içindeydi, yani olağanüstü günlerdi. Böyle zamanlarda insanlar birilerini fotoğrafın en önüne yerleştirmeye çok meraklı oluyor, ama anlaşılır bir şey bu, bu onları rahatlatıyor. Bugün ise olağan günlerdeyiz, böyle şeylere artık gerek yok, Allah’a şükür dememiz gerekiyor!

.Olağan günlerde arkada, olağanüstü günlerde öndesiniz öyle mi!

- Yooo, anlatmaya çalıştığım şu: Ben olağan günlerde, olağan bir biçimde yaşamaktan mutlu olan bir insanım. Fotoğrafların önünde olma derdim yok, zaten böyle bir isteğim de yok!

.Biz sizi tam olarak tanıyabildik mi?

- Bilmiyorum ki. İnsanın kendini bile tam olarak tanıyabilmesi zor. Ölüm gününe kadar hepimiz bunun için uğraşıyoruz. Bir başkasının bizi tanıması daha da zor. O kişi eşimiz bile olsa. Ve siz bana bir toplumun bir insanı tanımasından söz ediyorsunuz. Ben kendimi tam tanıyamamışken, Türkiye beni nasıl tanıyacak? Sadece şunu söyleyebilirim: Olmadığım gibi görünmeye çalışmadım hiç. Tamamen olduğum gibiyim ve son derece olağan biriyim!

TEK BAŞINA KURTARICI MURTARICI OLUNMAZ

.Siz bizim için başlangıçta bir ‘kurtarıcı’ydınız. Sonra ne oldu da, arkanıza aldığınız rüzgarı dağıttınız?

- Bir insan tek başına kurtarıcı-murtarıcı olamaz. Hele bugünkü çağda. Bir kere bu gerçekçi değil...

.İyi ama arkanızda gerçekten acayip bir rüzgar vardı, beyaz bir yelkenli gibi sessiz ve derinden ilerliyordunuz...

- Valla, o yelkenler, o rüzgarlar biraz tartışmalı! Arkasında bu rüzgarların olduğunu sanan çok insanla tanıştım ben siyasette. Başkalarının gazıyla bir şeyler yapmaya çalıştılar, hepsi de sükutu hayale uğradı. O kadar kolay iş değil o. Ciddi bir birikim ve tecrübe gerekiyor... Ben Türkiye’ye gelmemezlik etmedim, geldim, canla başla çalıştım, belli bir görevi de yerine getirdim. Müsteşarımızla, diğer bürokratlarımızla bir takım olarak, çok büyük bir felaketin daha az bir maliyetle atlatılmasına ön ayak olduk...

.Siz isteseydiniz üçlü koalisyon devam edecekti. Neden dağıttınız? Türkiye’nin önü mü tıkalıydı da böyle davrandınız?

- O koalisyonun ömrü 3 nedenle bitti: 1) Bu üç parti arasında Türkiye’nin geleceği konusunda bir görüş birliği yoktu, çok ayrı dünyaların insanlarıydılar. 2) Bülent Bey hakikaten çok yorulmuştu, o zor koalisyonu bir arada tutabilmesi mümkün değildi. 3) Ve ekonomik nedenler... O kriz döneminden sonra mutlaka güven verilmesi gerekiyordu. İnsanlar panik içinde ‘Ne zaman seçim olacak? 12 ay sonra mı 18 ay sonra mı?’ diyordu, bu tür spekülasyonlar da ekonomiye zarar veriyordu. Zaten memleketteki desteği yüzde 15’in bile altına düşmüş bir iktidarın devam edebilecek gibi sunulması yanlıştı. Kaldı ki, koalisyonu ben bitirmedim. ‘Seçim olabilir, bu dünyanın sonu değildir’ dedim. Bitiren Sayın Bahçeli’dir, ‘Seçime gidelim’ diyen o...

.Sonra Türkiye halkının büyük çoğunluğu tarafından onay gören İsmail Cem + Hüsamettin Özkan + Kemal Derviş formülünü de teptiniz. Neden? Çoğunluk bunun bir çözüm olduğuna inanıyordu. Siz neden inanmadınız?

- Ben Cumhuriyet Halk Partisi’ni dışlayan bir formülden yana hiçbir zaman olmadım. Belki de 70’li yılların Cumhuriyet Halk Partisi’nin özlemi vardı bende. Kendim için bir şey istemeden her zaman düşüncem şuydu: Yelpazenin sol tarafında herkesin bir araya gelmesi. Olamadı tabii...

.O dönem arkadaşlarını satan adam gibi algılandınız...

- Evet çünkü öyle sunuldu...

.Siz yarı yolda bırakır mısınız insanları? Böyle bir huyunuz var mıdır?

- Hayır, hayır katiyen. O dönem şöyle bir şey yaratıldı: Beni zorla YTP formülüne mahkum etmek için, ‘Yapmazsan ihanet etmiş olursun!’ tehditleri savruldu. Tabii itibar etmedim...

.İki kişinin (İsmail Cem + Hüsamettin Özkan) siyasi hayatını bitirmiş olmanın sorumluluğunu ne derece üstleniyorsunuz?

- Yok öyle bir şey. Böyle bir sorumluluk hissetmiyorum. Benim umudum İsmail Bey’le Deniz Bey’in aynı çatı altında çalışabilmeleriydi. Çok üzüldüm olamadığına...

.Hastalandıktan sonra İsmali Bey’e geçmiş olsuna gittiniz mi?

- Telefonda görüştüm birkaç kere. New York’ta tedavideyken aradım. Neticede biz kavgalı ya da kanlı bıçaklı değiliz. Ne o öyle bir insan ne de ben...

.Peki, Türk halkının o dönemdeki umutlarını boşa çıkardım diye hiç vicdan azabı duymadınız mı? Mesela siz benim güneşimdiniz, geleceğe umutla bakma sebebimdiniz! Bana bir borcunuz var diye düşünüyorum. Yoksa yok mu?

- Şunu söyleyebilirim: Türkiye’yle, sosyal demokrasiyle ve ekonomiyle ilgili konularda gece gündüz çalıştım ben... Hálá da çalışıyorum. Elimden geleni yapıyorum. Ama insanlar olmayacak şeyleri umut ediyorsa, bu onların sorunu, benim değil!

BEN ‘O ADAM’ DEĞİLİM, BEN KEMAL’İM

.Tamam ben aldım cevabımı. Siz ‘o adam’ değilsiniz!

- Değilim tabii. ‘O adam’la kimi kastettiğinizi bilmiyorum ama ben Kemal’im! Bu yaştan sonra da değişmem zor. 25 yaşında olsam neyse, ben 55 yaşındayım. Kişiliğim oluşmuş ve oturmuş durumda...

.Belki de bizim hatamız! Belki de biz size efsaneler atfedip hayaller kurduk!

- Olabilir. Belki de krizin verdiği olağanüstü hisler, panikler, abartılı bir imajın doğmasına sebep oldu...

.Ama insanın içinde bir cılız ses de şöyle demez mi: ‘Yok, aslında ben o adamım!’ Herkes kahraman olabilmek için can atarken, siz olmadığınızı kanıtlamak için kendinizi paralıyorsunuz!

- Ama ben hakikaten olağan bir insanım. Şanslıydım ki, iyi eğitim gördüm, dünyayı çok dolaştım, pek çok farklı ülkede çalıştım, deneyim kazandım.

.Şu yalan mı yani: Siz Türkiye’nin yakın tarihinde Adnan Menderes, Karaoğlan ve Özal kadar büyük şeyler beklenen bir kurtarıcıydınız. Ama siz kurtarmamayı tercih ettiniz!

- Yok yok, çok abartılı bunlar. Bu saydıklarınız çok olağanüstü insanlar. Söylüyorum ben olağan bir adamım!

.Bir gün lider olmayacağınıza kesinlikle inanıyor musunuz? ‘Ben olamam kardeşim’ deyin, ya da ‘Olurum.’ Biz de bilelim...

- Güneş ne güzel batıyor...

.Anlayamadım...

- Öyle bir iddiam yok. Fikir düzeyinde bu ülkede bazı kavramları oturtma açısından öncü olabilirsem ne álá ama ben şahsi liderlik ya da şahsi bir otorite kurma isteğinde değilim...

AMERİKAN CASUSU LAFLARINA GÜLÜYORUM

Sizin için ‘Amerikan casusu’ en çok kullanılar sıfatlardan biriydi. Kendinizi bu suçlama karşısında nasıl savunuyorsunuz?

- Savunmuyorum ki. Gülüyorum. İstanbul’daki bazı çevreler, Irak savaşı esnasında ‘Amerika’ya destek vermemiz ekonomi açısından iyi olacak. 30 milyon dolar kredi bize nasıl ilaç gibi gelir’ düşünceleri geliştirirken ben çok nettim. Tabii ki toplum olarak, özgürlük olarak Amerika’ya karşı değilim. Ama güce dayalı, tek taraflı, Birleşmiş Milletler’i de dışlayan kuvvet politikasını hiçbir zaman tasvip etmiyorum, etmem.

KADINLAR MUTLULUK KAYNAĞI

Siz ağzınızı her açtığınızda temkinli mi açarsınız?

- Keşke! Arada bir olmadık laflar kaçırıyorum... Dil çok önemli bir araç hayatımızda. Dili dikkatli kullanmak ve kendimizi iyi ifade edebilmek gerekiyor. Ne yazık ki bu her zaman mümkün olmuyor.

Normal hayatınızda da böyle misiniz?

- Nasıl?

Temkinli, ihtiyatlı ve geri durmayı seven...

- Evet düşünerek konuşmayı severim!

Zaman zaman bu yüzden sıkıcı olduğunuz fikrine kapıldığınız oluyor mu?

- İnşallah, çok da fazla düşünmüyorumdur! Ama beklettiğimi sanmıyorum insanları. Hızlı olmaya çalışıyorum.

Peki ne kadar yakışıklı ve hoş bir adam olduğunuzun farkında mısınız?

- Böyle düşünmeniz beni mutlu eder. Tabii bu sizin değerlendirmeniz...

Siz böyle değerlendirmiyor musunuz?

- Güzellik diğer insanın gözünde. Yorum yapmak bana düşmez!

Gençken olmak istediğiniz adam bu muydu?

- Bir spor şampiyonu olmak isterdim...

Tenisçi yani...

- Evet, dünya tenis şampiyonu mesela...

Kadınlarla aranız söylendiği kadar iyi mi?

- Kadınların her alanda çok önemli olduğuna inanıyorum. Hem bireysel mutluluk açısından hem de bir toplumun ileri gitmesi açısından...

‘Bana kişisel değil kamusal sorular sorun!’ diyen bir adamın bu soruya daha heyecan verici cevap vermesini beklemem salaklıktı zaten!

- Türkiye’nin çağdaş bir toplum olması ancak sizler sayesinde olabilir. Çok önemsiyorum kadınları. Her alanda. Kadınlar mutluluk kaynağı. Daha ne diyeyim?

HEM ÜLKEME BAĞLIYIM HEM DÜNYA VATANDAŞIYIM

Anne Alman... Yurtdışında bir eğitim hayatı... 25 yıl Amerika... Siz hayat boyu kendinizi melez gibi mi hissettiniz?

- Ben Türkiye’ye ve İstanbul’a çok bağlı büyüdüm. Bir asker ailesinden geliyorum. Büyükbabam ve amcalarım asker. Bir tanesi Türkiye’nin ilk havacılarından. Babam ise Türkiye’yle ilgili konularda konuşurken gözleri yaşaran biriydi. Evet annem Alman ama o da hep Türkiye’yi çok sevdi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Türkiye’ye gelmiş, üstelik Almanya’nın cehennem gibi olduğu bir dönemde. İstanbul’a gelince kendisini cennete gelmiş gibi hissettiğini söylerdi...

Sonradan Müslüman oldu mu?

- Yooo hayır. Ama bizi camiye de götüren bir annemiz vardı. Evimizde Noel de, yılbaşı da, bayramlar da kutlanırdı. Melezlik sorusunun cevabına gelince, yaşam tarzım beni dünya insanı haline getirdi ama ülkeme bağlılığım hep devam etti. Zaten bu ikisi, birbiriyle çelişen şeyler değil.
X

Kız çocuklarımızı tecavüz mağduru yapmayalım!

Biliyorsunuz, üç yıl önce gündeme getirilen “tecavüzcüye af” yasa tasarısı vardı. Bütün kadın örgütleri, sivil toplum örgütleri, gazeteciler ve halk olarak hepimiz kıyameti koparttık. Tasarı geri çekildi, yasalaşmadı. Üç yıl sonra yeniden hortladı, bu yeni yargı reformu paketi vesilesiyle. Nedir, ne değildir, TKDF Başkanı Canan Güllü’ye sordum...

Sosyal medyada bir şey dolanıyor. Arada 10 yaş fark varsa ve evlilik gerçekleşirse “tecavüzcüye af” deniyor... Nedir bu?

15 yaş ve altı “erken yaşta evlilik” yapmış kişiler hakkında -şikâyet olmasa dahi- kamu davası açılıyor biliyorsunuz. TCK’ya göre bu suç çünkü. İşte bu açılan davalarla, tutuklanan erkeklerle ilgili, çocuk istismarı hakkında açılan davanın affı sözü edilen. Bu konuyu içeren bir yasa taslağının TBMM’ye gelecek olan yargı paketinin içinde olacağı konuşuluyor ve üzerinde çalışılıyor TBMM milletvekillerince...

Bu affın şartları ne?

Dini nikâhla evlilik yapmış bu kişilerin arasında yaş farkının 10 yaş üstü olması gerekiyor ve evlilik birlikteliğinin 5 yıl devam etmiş olması isteniyor.

Peki bu ne anlama geliyor?

Çocuklarımıza tecavüz edenlere karşı işlenmiş suç için af kılıfı getirilmeye çalışılıyor... Anlamı bu! 2016’da TBMM’ye 286 kişi için verilen ve o zaman her görüşten vatandaş ve sivil toplum örgütleri tarafından reddedilen bu önergeyle, bugün 10 bin kişinin işlediği “suç”, cezasız bırakmaya çalışıyor. Felaket! Üstelik bu, çocuklar için 23 Nisan bayramını ilan etmiş bir ülkenin meclisinde konuşuluyor...

2015’te Anayasa Mahkemesi’nin “Resmi nikâh olmadan dini nikâh olmaz” diyen TCK maddesi iptal edilmişti değil mi?

Evet. Sonra 2016’da “tecavüz önergesi”yle tecavüzcüler aklanmaya çalışıldı. Şimdi ise aklamayı yasalaştırma çalışmalarına “merhamet adaleti” getirerek, duygusal sömürüyle tecavüzü aklayacak irade devrede...

Yazının Devamını Oku

Trafik kazası değil trafik cinayeti!

BAŞTAN anlaşalım...

Bu olaylar kaza filan değil, cinayet!

Trafik cinayeti... Sakın “trafik kazası” demeyin yani. Ağzınızı alıştırın. Trafik cinayeti. Trafik cinayeti. Literatüre böyle yerleşsin. İşleyen de “trafik cinayeti işlemiş bir katil” olarak. Ve bu suça insan hayatına kast etmiş, onu hayattan silmiş birine verilecek ceza verilmesi gerekiyor.

Artık yeter ya!

Binlerce insan bu ülkede yollarda öldürüldü; yaya geçitlerinde, karşıdan karşıya geçerken, otobüs duraklarında beklerken...

Günahsız insanlar zamansız bir şekilde can verdiler, hayattan silinip gittiler. Buna sebep olanlarsa özgür. Nasıl oluyor da trafikte can alanlar o ya da bu sebeple yırtabiliyor?  Akıllara ziyan bir durum.

‘TAKDİRİ İLAHİ’ YA DA ‘KADER’ DEĞİL BU! CİNAYET

İngiltere’de beni en çok çarpan yayaların üstünlüğü oldu. İnanılır gibi değil. Yaya geçinden geçerken kralsın, bütün araçlar duruyor. Durmak zorunda.

Yazının Devamını Oku

29 Ekim Cumhuriyet Bayramı hepimize kutlu olsun!

BUGÜN, o gün.

Yaşasın 29 Ekim! Yaşasın Cumhuriyet! Bugün ülkemizin doğum günü. Ata’mızı bir kez daha saygı ve minnetle anma günü. Birbirinden güzel Cumhuriyet Bayramı ve Atatürk videoları yapılmış sosyal medyada. Bayılıyorum izlemeye. Her yerde bayrağımızı görmeye de bayılıyorum. Dibine kadar, bütün ülkede, her şehirde, her semtte kutlanmalı. Yer gök Atatürk ve Türk bayrağı olmalı. Sadece Türkiye’de değil, biz de burada Londra’da kutlayacağız. Çünkü en büyük bayram, bu bayram. Yaşasın Cumhuriyet! 

ANNEMİ BİZ, BİZİ UNUTTUĞU SABAH KAYBETTİK ASLINDA...

HAYATIMIN bu döneminde yaşlanmak, yaşlılık ve çevremizdeki yaşlılara kafayı takmış durumdayım. Ben de İclal Aydın gibi, yaşlılığın bize anlatıldığından farklı olduğuna inanıyorum. Çünkü pek çok şeye tanık oluyorum. Ve hayatın ileri dönemleri beni korkutuyor. O yüzden ne zaman İclal’le bir araya gelsek, romanlar, edebiyat, ilişkiler üzerine konuşuyoruz. Ama kızı kadar, Alzheimer hastası annesini de merak ediyorum. Onun annesiyle ilgilenmesine; annesini yanına, İzmir’e, alt katına almasına, bebekler gibi bakmasına içim titriyor. Biz yeni çıkan ‘Kalbimin Can Mayası’ romanı üzerine buluştuk, pazar başlayan söyleşinin devamı bugüne kaldı.

- Yaşlılık bizim bildiğimiz gibi bir şey mi?

Değil Ayşe.

- Annenin durumu nedir? En son röportajda bebek olmuştu, şimdi nasıl?

Çok zayıfladı, küçücük kaldı. Bir emanet can bize... Annem biliyorsun Alzheimer. Annemi biz, bizi unuttuğu sabah kaybettik aslında... Bazen çok mutsuz oluyorum. Durup dururken ağlamaya başlıyorum. “İnsanın dünya üzerindeki serüveni bu kadar hüzünlü olmamalı!” diyorum. Ne kadar güzel, becerikli, bilgili bir kadındı. Nasıl silindi her şey? Annem ne yaşadığının bilincinde bile olmadan nefes alıp veriyor... Kim neden gidiyor, kim neden kalıyor anlamaya çalışıyorum. Kim kimin öğretmeni, kim ne ile görevli? Zor sorular bunlar. Biz şimdi ondan emanet kalan o cana göz kulak oluyoruz. Bazen onu yıkarken, giydirirken, “Biz ne olacağız, nasıl olacağız?” diye düşünüyorum. Çok acı bütün bunlar..

Yazının Devamını Oku

Romanlarımdaki birbirine bağlı ve düşkün aile... Çoğumuzun hasreti!

Hep sevdim onu. Yaratıcılığını, çalışkanlığını, inişlerini-çıkışlarını, gamzelerini, kızıyla ilişkisini, annesiyle ilişkisini, yazarlık macerasını, oyunculuğunu... Cesur kararlar alan, hayatı korkmadan dibine kadar yaşayan, bedeli neyse de ödeyen bir kadın İclal Aydın. Şimdilerde, yeni kitabı ’Kalbimin Can Mayası’ çıktı. İmzadan imzaya, röportajdan röportaja koşuyor. 9 yaş küçük eşinden bu yaz ayrıldı, kızı ve alzheimer’lı annesiyle İzmir’de yeni bir hayata yelken açtı. Yaşadıklarını, İzmir’deki apartman hayatını, komşuluk ilişkilerini öyle güzel anlatıyor ki... İzmir’de aradığı mutluluğu bulmuş. “80’lerin Türkiye’sinde yaşıyor gibiyim” diyor. Romanlarının bu kadar çok satmasının sırrı ise, başlıkta gizli...

Yahu senin sırrın nedir? Bir önceki kitap 220 bin mi ne sattı...

- (Gülüyor) Aslında ciltli kapak, özel basımla beraber 230 bine ulaştı!

Oha yani! İnsanlar samimiyetine mi, hikâyenin kurgusuna mı, kalemine mi, sana mı bayılıyor, nedir?

- Belki söylediklerinin hepsinden bir parça vardır, bilmiyorum. Sürükleyici ve sıcak aile hikâyeleri anlattıklarım. Her kitapta, bir sonraki için düğümler atıp bırakıyorum. Sanıyorum o çözülmeleri merak etmeleri de bir etken...

Yeni kitabın, ‘Kalbimin Can Mayası’ da çıktı. Bir yapbozun parçaları misali, büyük bir resmi tamamlayan, diğer üç romanına eklenen yeni bir parça... Güzel olanı, bu dört romanı hangi parçadan okumaya başlarsan başla, eksiklik hissetmiyorsun. Bunu özellikle mi yaptın?

- Kesinlikle! Her kitap bitiminde bir sonrakinin kurgusu, öyküsü hazır oluyor kafamda. Hatta bazen yazdığım kimi bölümleri çıkarıp “Bunu, diğer kitaba saklayayım” diyorum. Kitapların bağımsız okunması benim için çok önemli. Hangisinden başlarsan başla, bir şekilde hikâyeye girersin. Altı kitapta bitecek bu seri inşallah. Geriye iki kitap kaldı...

BİR SÜREDİR KORE DİZİLERİNE SARDIRDIM

Yazının Devamını Oku

Yoksa siz Bahar’ın ilikli kemik suyu çorbalarını içmediniz mi?

O, Bahar Şamhili Tanju. İkimiz de yıllardır medyanın içindeyiz, hiç tanışmamıştık. Kuaförde yan yana saçlarımızı kestirirken tanıştık. Benim hafif soğuk algınlığım vardı, öksürüyordum, burnumu çekiyordum. “Dur!” dedi ve mutfağa gitti, bana nefis bir çorba hazırladı. Kendi ürettiği ilikli kemik suyu çorbası. İçine zencefil, limon, zerdeçal, karabiber filan da koymuş. Nasıl nefis olmuş anlatamam.Eskinin reklamcısı, şimdinin girişimcisi, ‘Gurvita’nın yaratıcısı Bahar. Nasıl mı giriyor bu işe? Hastalanıyor. Erken yaşta kemik erimesi teşhisi konuluyor. Doktorlar ilaç tedavisinin yanında kemik suyu ve sakatat çorbalarını tüketmesini öneriyorlar. İnanılmaz faydasını görüyor, bağışıklık sistemi kuvvetleniyor, iyileşiyor. O da kendisine iyi gelen bu şeyi, insanların hizmetine sunmaya karar veriyor...

Seni tanıyalım...

Ben Bahar. İstanbul’da doğdum, büyüdüm. Çocukken televizyon reklamlarına bayılır, reklamcı olmak isterdim. İşletme okudum, sonra kendimi bir şekilde medya dünyasında buldum. Ve tüm profesyonel kariyerim boyunca, Türkiye’nin en büyük medya gruplarından birinde reklam ve pazarlamadan sorumlu genel müdür ve icra kurulu üyesi olarak çalıştım.

Şimdi peki?

Şimdi artık girişimciyim! İlikli kemik suyu ve sakatat çorbaları üretiyorum. Aslında sağlık veren sular da diyebiliriz. Müthiş bir tutkuyla yapıyorum. 50 yaşımda kendimi hiç aklımda yokken, girişimci olarak buldum. Şunu da öğrendim: İnsan “Ben girişimci olayım” diyerek girişimci olmuyormuş. Mutlaka bir derdine, ihtiyacına bulduğu çözümü hayata geçirmesiyle girişimci oluyormuş.

Senin derdin neydi?

Dört yıl önce erken yaşta kemik erimesi teşhisi konuldu bana. Doktorlarım ilaç tedavisinin yanında kemik ve bağ dokuyu güçlendirmek için kolajen, jelatin ve aminoasit zengini kemik suyu ve sakatat çorbalarını mutlaka tüketmemi önerdiler. Sürekli olarak kullandım ve inanılmaz faydasını gördüm. Gerçekten de bağışıklık sistemim kuvvetlendi. Dayanıklılığım arttı. Kendimi çok daha enerjik hissettim. Bunun yanında sağlıklı kilo verdim. Cildimde gözle görülür bir fark oluştu. Ama bir sorun vardı.

Nedir o?

Yazının Devamını Oku

THE BODRUM CUP

İşte budur!

Yılın ‘Bodrum zamanı’ budur!

Bu mevsimde Bodrum’u ve Bodrum ruhunu yaşamayan ne demek istediğimi anlayamaz, hissedemez.

İki gündür buradayım, o kadar sevdim ki gidesim yok.

Burada kalasım, kök salasım var.

Tek kelimeyle şa-ha-neee...

*

Yazın farklı bir Bodrum yaşıyoruz biz.

Hep derlerdi de anlamazdım.

Yazının Devamını Oku

Emine Bulut davasından çıkan kararı alkışlıyoruz!

BİLİYORSUNUZ, Emine Bulut davasında karar verildi.

İşte budur!!!

Kararı alkışlıyoruz.

Bu kararı verenleri de bütün yüreğimizle kutluyoruz. Hatta yanımızda olsalar, yemin ederim, boyunların atlayıp yanaklarından öpeceğim! Öyle mutlu oldum. Aslında olması gereken oldu, ama genellikle olması gereken olmadığı için bu kararla çok mutlu olduk.

TCK madde 82/1-a ve b bendinden ‘tasarlama ve canavarca hisle öldürme’den ceza verilmedi. Sadece 81. maddeye göre ceza kuruldu. Yani ‘haksız tahrik’ ve ‘takdiri indirim’ uygulanmadı.

Cani MÜEBBET hapis aldı!

Evet, o bir can aldı, günahsız bir kadının canını aldı, onu feci bir şekilde öldürdü.

Ama KENDİSİ DE YAŞARKEN ÖLECEK!

Son nefesini verinceye karar yaptığı şeyin bedelini çekecek, çeksin. Tabii ki hiçbir şey

Yazının Devamını Oku

İbrahim Çolak Sadece cimnastikte değil efendilikte de şampiyon!

Onlar iki kardeş. Cimnastik sporuna tutkuyla bağlı iki kardeş. İsmail ve Yılmaz Göktekin. İsmail Göktekin ayrıca milli cimnastikçi. Şu anda da federasyonda görevli. Dünya şampiyonumuz İbrahim Çolak’ı eğiten, yetiştiren onlar. İzmir’de Şavkar Cimnastik Kulubü efsane bir külüp. Aile kulübü gibi. İşte orada, kendileri gibi cimnastiğe gönül veren gençlerle harikalar yaratıyorlar.

İbrahim’in başarısında abi-kardeş inanılmaz emeğiniz var. Kaç sene oldu İbrahim Çolak’la bu yolculuğa çıkalı?

19! 2000’de tanıştık ve bu uzun ve zorlu yolculuğa çıktık. Müthiş bir sporcu ve yolculuk arkadaşıdır İbrahim. Antrenörü olmak ikimize de gurur veriyor...

Gerçekten onun ilkokula bile gitmeden önceki kısa pantolonlu halini hatırlıyor musunuz?

(Gülüyor) Elbette! Bize geldiğinde henüz 5 yaşında bir çocuktu. Ama yaşıtlarına göre inanılmaz güçlü bir çocuktu. Biz bütün minikleri bir testten geçiririz, cimnastiğin hangi dalına daha uygun olduklarını anlamak için. İbrahim’den şınav çekmesini istedik. Ve abimle ağzımız açık kaldı...

Gerçekten o bücür haliyle 40 şınav mı çekti?

Evet! Makine gibiydi, sürekli şınav çekiyordu. O yaşta bir çocuğun yapması gereken şınav, en fazla 10 olmalıydı. Oysa İbrahim 40 tane çekti, durdurmasak devam edecekti...

Onun gelecek vaat eden bir sporcu olacağını nasıl anladınız? Sadece çok güçlü olması mı?

Cimnastiğe gelen bütün çocuklar sağlık için spora başlarlar, sonrasında kontrol antrenmanlarımızda onları kuvvet ve esneklik testine sokarız. İbrahim geldiğinin ilk haftasında dikkatimizi çekti. Hızlı, kuvvetli, kararlı ve çok istekli bir çocuktu. Abim Yılmaz’la onu ilk gördüğümüzde, “Yaşasın! Gelecek vaat eden bir sporcu adayı” dedik, yanılmamışız...

Yazının Devamını Oku

Dünya jimnastik şampiyonumuz İbrahim Çolak: Jimnastik yapmasaydım mahallemden dışarı çıkamazdım!

Müthiş bir şey başardı. Hepimizi mest etti. Dünya çapında gururlandırdı. 24 yaşında pırıl pırıl bir genç. Mütevazı, sevimli, yakışıklı... Geçen hafta Dünya Artistik Jimnastik Şampiyonası’nda halka dalında altın madalya alan İbrahim Çolak’tan söz ediyorum. Beş yaşından itibaren bir adanmışlık onunki. Ve deli bir gibi emek. Röportajda da okuyacaksınız, 19 yıldır bu ana hazırlanıyor. Hiçbir başarı kolay elde edilmiyor yani. Tesadüf mesadüf yok. Üstelik tatil yapma hakkı da yok. Bir hafta sonra Olimpiyatlara hazırlanmaya başlayacak. Salı günü, onu beş yaşından bu yana çalıştıran antrenörlerle tanışacaksınız. Bu başarı onların da başarısı. Tebrik ediyorum.

Fotoğraflar: Emre YUNUSOĞLU
◊ Müthiş bir başarı elde ettin! Dünya Şampiyonu oldun. Gururumuzsun, genç sporculara rol modelsin. Neler hissediyorsun?

- Çok mutluyum. Kelimelerle ifade edilemeyecek kadar. Biraz şaşkınım da. Rüyada gibiyim sanki. Sporculuk kariyerimdeki üç hedef madalyadan biriydi, gerçekleşti.

Öbür ikisi ne peki?

- Biri Avrupa Şampiyonası’nda madalyaydı, 2018’de kazandım. Geriye Olimpiyatlar kaldı. İnşallah orada da madalya alacağım.

Fizik kurallarına aykırı hareketler yapıyoruz

İnsan Dünya Şampiyonu olduğunda nasıl bir duygu seline kapılıyor? Dans etmek mi istedin? Koşup antrenörüne sarılmak mı? Kız arkadaşını aramak mı? Sosyal medyaya post atmak mı?

- (Gülüyor) Ben ağlarım diye düşünüyordum ama ağlamadım. Sadece İstiklal Marşı okunurken biraz gözlerim doldu. İçimden hep “Şükürler olsun, emeğimin karşılığını aldım!” diyordum. Gerçekten çok çalıştım. Zaten başka türlü bu başarı elde edilemiyor. Tam 19 yıl bu 90 saniye için çalıştım! Sonuç açıklandıktan sonra bir fotoğrafım var; kollarım yanda açık, bağırıyorum. İşte orada bir mutluluk patlaması yaşıyorum. Türkiye ekibinden ilk gördüğüm kişiye koşup sarıldım. Aslında antrenörümü arıyordum, meğer tam arkamdaymış, sonra ona sarıldım. Çünkü tek başına elde ettiğim bir başarı değil bu, birlikte yaptık ne yaptıysak. Bende inanılmaz emeği var.

Yazının Devamını Oku

Jimnastik yapmasaydım mahallemden dışarı çıkamazdım!

Müthiş bir şey başardı. Hepimizi mest etti. Dünya çapında gururlandırdı. 24 yaşında pırıl pırıl bir genç. Mütevazı, sevimli, yakışıklı... Geçen hafta Dünya Artistik Jimnastik Şampiyonası’nda halka dalında altın madalya alan İbrahim Çolak’tan söz ediyorum. Beş yaşından itibaren bir adanmışlık onunki. Ve deli bir gibi emek. Röportajda da okuyacaksınız, 19 yıldır bu ana hazırlanıyor. Hiçbir başarı kolay elde edilmiyor yani. Tesadüf mesadüf yok. Üstelik tatil yapma hakkı da yok. Bir hafta sonra Olimpiyatlara hazırlanmaya başlayacak. Salı günü, onu beş yaşından bu yana çalıştıran antrenörlerle tanışacaksınız. Bu başarı onların da başarısı. Tebrik ediyorum.

Müthiş bir başarı elde ettin! Dünya Şampiyonu oldun. Gururumuzsun, genç sporculara rol modelsin. Neler hissediyorsun?

- Çok mutluyum. Kelimelerle ifade edilemeyecek kadar. Biraz şaşkınım da. Rüyada gibiyim sanki. Sporculuk kariyerimdeki üç hedef madalyadan biriydi, gerçekleşti.

Öbür ikisi ne peki?

- Biri Avrupa Şampiyonası’nda madalyaydı, 2018’de kazandım. Geriye Olimpiyatlar kaldı. İnşallah orada da madalya alacağım.

FİZİK KURALLARINA AYKIRI HAREKETLER YAPIYORUZ

İnsan Dünya Şampiyonu olduğunda nasıl bir duygu seline kapılıyor? Dans etmek mi istedin? Koşup antrenörüne sarılmak mı? Kız arkadaşını aramak mı? Sosyal medyaya post atmak mı?

- (Gülüyor) Ben ağlarım diye düşünüyordum ama ağlamadım. Sadece İstiklal Marşı okunurken biraz gözlerim doldu. İçimden hep “Şükürler olsun, emeğimin karşılığını aldım!” diyordum. Gerçekten çok çalıştım. Zaten başka türlü bu başarı elde edilemiyor. Tam 19 yıl bu 90 saniye için çalıştım! Sonuç açıklandıktan sonra bir fotoğrafım var; kollarım yanda açık, bağırıyorum. İşte orada bir mutluluk patlaması yaşıyorum. Türkiye ekibinden ilk gördüğüm kişiye koşup sarıldım. Aslında antrenörümü arıyordum, meğer tam arkamdaymış, sonra ona sarıldım. Çünkü tek başına elde ettiğim bir başarı değil bu, birlikte yaptık ne yaptıysak. Bende inanılmaz emeği var.

Yazının Devamını Oku

‘Fame’ müzikali aralıkta İstanbul’a geliyoooo

Her hafta bir müzikal izliyoruz Alya’yla. Bizimki ‘Londra Anlaşması’! Herkes buraya Ankara Anlaşması’yla geliyor ya, bizim de kendi aramızda yaptığımız böyle bir anlaşma var. İkimiz de müzikal izlemeyi çok seviyoruz. Hatta birazdan Fame müzikaline giriyoruz.Evet, popüler kültürün efsaneleri arasında yer alan o meşhur müzikalden söz ediyorum. Biz West End’de izleyeceğiz. Siz ise 10-15 Aralık tarihleri arasında Zorlu PSM’de.Sadece 8 performans için İstanbul’a geliyorlar. 75. yılını kutlayan Yapı Kredi ana sponsorluğunda Türk izleyicisiyle buluşacaklar. Ben 80’lerin ikonu olan bu müzikali izlemek için heyecanlıyım. Alya, “Artık yeter yazdığın, hadi içeri girip izleyelim!” diyor. Ben gidiyorum. Sizi bu müzikalle ilgili bilgi aldığım, Piu Entertainment’tan Cemil Demirok’la baş başa bırakıyorum. İzlenimleri sonra paylaşırım.

Fame’i kim getiriyor?

Piu Entertainment olarak biz! Çok da heyecanlıyız. Güzel bir iş. Türk izleyicisi de sevecek diye düşünüyoruz. Gerçekten keyif alacakları bir müzikal. Ana sponsorumuz Yapı Kredi. 75. yıl etkinlikleri kapsamında, 80’lerin ikonu bu müzikali İstanbul’a taşıyoruz.

Kaç kişilik bir ekip geliyor?

46.

Birebir aynı cast mı?

Evet, evet. West End’de şimdi sizin izleyeceğiniz cast’ın aynısı. Sadece Mika Paris yerine Josie Benson İstanbul’da sahneye çıkacak. Tek değişiklik bu.

OSCARLI KÜLT MÜZİKAL AYAĞIMIZA GELİYOR

Yazının Devamını Oku

İngiliz kraliyet ailesine beşik Pınar’dan

Yürünmeyen yollarda yürüyen girişimci kadınları yazmaya çalışıyorum denk düştükçe. Çünkü başarılarıyla hepimize ilham verdiklerine inanıyorum. Pınar Yar Gövsa onlardan biri. New York ve Milano’da eğitim almış bir tasarımcı. ‘LilGaea’ onun markası. Çocuklara ödüllü tasarımlar üretiyorlar. Pınar aynı zamanda üç kız çocuğu annesi. İngiltere kraliyet ailesinin son bebeği doğduğunda ‘Our Royal Baby’ isimli bir kitap hazırlandı. Bu kitaba girebilen tek Türk markası ve tek tasarımcı Pınar oldu. Birkaç hafta önce de Junior Design Awards’ta ‘en iyi beşik’ ödülünü aldı. Yakaladım, sordum...

- Heyyyoooo! Pınar seni tebrik ediyorum. 3 çocuk annesi bir mobilya tasarımcısısın. Veeeee çocuklara ödüllü tasarımlar yapıyorsun. Junior Design Awards’ta daha yeni “en iyi beşik kategorisi”nde ödül aldın! İngiliz firmaları arasında ödül alan tek Türk firmasının. Neler hissediyorsun?

Haber geldiğinde havalara uçtum! “İşte budur!” dedim. En şahanesi de İngiltere’de, dünya markaları arasında Türkiye’yi temsil etmek ve ödüle layık görülmek...

- Onaylanmış gibi hissediyor musun?

Kesinlikle! Doğru yolda olduğumun kanıtı oldu.

- İngiliz kraliyet ailesinin senin tasarımını seçmesi ne anlama geliyor? Senden daha iyi beşik yapan yok mu dünyada?

Tabii ki vardır, olmaz mı? Aynı soruyu ben de onlara sordum, “Neden ben?” diye. Çok araştırdıklarını, ürünlerimi özgün bulduklarını, tasarladığım tüm odaların iyi bir aile yaşantısına örnek teşkil ettiğini söylediler. 30 yıllık kraliyet muhabiri Robert Jobson, her şeyimizi araştırmıştı. Pek gururlandım.

Yazının Devamını Oku

Babası Tuğba’ya şiddet uygulamaya devam etsin mi istiyorsunuz?

Geçen hafta da yazdım. Sosyal medyaya yansımasaydı kimsenin ruhu bile duymayacaktı. Babası tarafından şiddete uğrayan Tuğba’dan söz ediyorum. Çığlıkları hâlâ hepimizin kulağında. Bu hep böyle oluyor. Önce mağduriyet haberi/görüntüleri ortaya çıkıyor, herkes destek veriyor. Derken bir başka görüntü ortaya atılıyor ve bu sefer de arkasından küfür kıyamet...Tuğba’nın Hayko Cepkin’in konserine giderken bir fotoğrafını yayınlayıp kıza “satanist” dediler, “Uyuşturucu kullanıyor” dediler. Ben de açtım, avukatı Turgay Özcan’a sordum...

O görüntüler karşısında hepimiz dehşete düştük. Bir baba, kızına resmen girişiyordu, inanılmaz bir şiddet uyguluyordu. O kızın adı Tuğba’ydı. Sizin de müvekkiliniz... 

Evet.

Tuğba nerede, ne durumda şu anda?

Haluk Levent’in, Ahbap grubunun ve belediyenin katkılarıyla ona tutulan evde yaşıyor. Yüzde 87 engelli annesiyle birlikte. Tuğba gece gündüz ona bakıyor. Hakkında çıkan yalan yanlış haberlere çok üzüldü tabii. Ama güçlü bir kız.

Nasıl bir hikâye onunki? 19 yaşında gencecik bir kızdan söz ediyoruz değil mi?

Evet, omuzlarında çok ağır bir sorumluluk var. Biz aslında bir çocuktan söz ediyoruz. 19 nedir ki? Annesi 11 ay önce beyin kanaması geçiriyor. Tuğba o sırada çalışıyor, işinden ayrılmak zorunda kalıyor ve önce hastanede annesine bakıyor. Annesinin her türlü ihtiyacını o karşılıyor. Annesini yediriyor, içiriyor, altını temizliyor... Hem hastabakıcısı hem hemşiresi hem de her şeyi. Bizzat tanık olduğum bazı şeyler var. Annesiyle ifadesi alınırken birlikteydim. 25 dakika filan sürdü, bana 25 saat gibi geldi. Normal ağızdan beslenemiyor, aldığı her şeyi geri çıkarıyor. Sürekli birinin yardımına ihtiyaç duyuyor. Otururken, yürürken, konuşurken, beslenirken, hareket ederken... Gece gündüz birinin onunla ilgilenmesi gerekiyor. Bütün o yük, 19 yaşındaki o kızın omuzlarında.

‘SATANİST O... UYUŞTURUCU KULLANIYOR’ DİYE İĞRENÇ İFTİRALAR ATTILAR!

Yazının Devamını Oku

Şule Çet soruşturmasında bence eksikler var

PROFESÖR Sevil Atasoy çok yönlü bir hoca.

Bir sürü işin altından kalkıyor. Bu arada Birleşmiş Milletler Uluslararası Uyuşturucu Kontrol Kurulu üyesi. Dünyanın çeşitli coğrafyalarında tecrübelerini paylaşıyor. Yeni çıkan kitabı ‘Çürük Elmalar ve Masum Mahkûmlar’ vesilesiyle buluştuk.

Pazar başlayan röportaj bugün de devam ediyor...

- Suçu aydınlatma konusunda biz ülke olarak ne vaziyetteyiz?

Her ülkenin polis teşkilatının yıldızlaşan soruşturmaları var. Ama herkes her suçu aydınlatamaz. Türkiye’nin de yıldızlaşan soruşturmaları var. Mucizeler kimi zaman otopsi salonunda, kimi zaman olay yerinde, kimi zaman da laboratuvarda yaşanır. Ayakkabıya takılıp kalmış bir cam parçası, kurbanın saçları arasındaki bir yaprak bile soruşturmayı başarıya götürebilir. İntihar süsü verilen cinayetleri, kaza sanılan intiharları, hatta cinayet sanılan intiharları... Kısacası, bazen fail tarafından sahnelenen, bazen olay yerini inceleyenlerin düştüğü tuzaklar ya da onaylama önyargısıyla hareket ettiği durumlarla karşılaşılabilir. Burada mesele, “olay yeri incelemesi”nin iyi yapılması...

- Bir türlü sonuçlanamayan Şule Çet davasında sizce sorun ne?

Bence soruşturmada eksikler var.

- Filmlerin, romanların ya da sosyal medyanın suç oranını arttırdığı, suça teşvik ettiğini iddiası için ne diyeceksiniz?

Suçu arttırdığını kesin olarak kanıtlayan bilimsel bir araştırma bulunmuyor. Ama bunların intiharı özendirdiği muhakkak! Romalı din bilgini Tertullianus, “Şu oyunları izlemeyin, toplumu şiddete ve kan dökmeye yöneltiyor!” demişti. Sözünü ettiği gladyatör dövüşleriydi. Demek ki 1800 yıldır aynı şey söyleniyor.

Yazının Devamını Oku

Profesör Sevil Atasoy, yeni kitabı ve televizyon programıyla huzurlarınızda... Dikkat! Mutfaktan katil çıkabilir! Canı isterse sizi baştan çıkarır, isterse başka bir âleme yolcu eder!

O, Profesör Sevil Atasoy. Adli tıp konusunda uzman. Hocaların hocası... Saygın, bilgili, donanımlı. Ve ölümüne çalışkan. Uykusunda bile çalışıyor! Düşünün bu (‘Çürük Elmalar ve Masum Mahkûmlar’) dokuzuncu kitabı. Aynı anda üniversitede bölüm kuruyor, ders veriyor, televizyon programı yapıyor ve işiyle ilgili dünyayı geziyor. Çünkü ülkeler onun uzmanlığına ihtiyaç duyuyor ve davet ediyor. Birleşmiş Milletler Uluslararası Uyuşturucu Kontrol Kurulu üyesi. Dünyada, Türkiye’den çok daha meşhur yani. Ben hep çok sevdim. Çünkü analitik, net, açık ve direkt. Dan dan dan, ne düşünüyorsa söylüyor. Yakaladım, sordum.

Fotoğraflar: Emre YUNUSOĞLU

Sizdeki enerji kimsede yok! Bir taraftan dünyanın dört bir yanına yaptığınız mesleki seyahatler, bir taraftan üniversitede hocalık, bir taraftan yeni kitap, bir taraftan da TLC’deki yeni program... Pek çok program yaptınız bugüne kadar, yakında başlayacak bu programın diğerlerinden farkı ne?

- ABD’de çözümü yıllar, hatta on yıllar almış, gazetelerde defalarca manşet olmuş, TV programlarında tartışılmış, kimi yakın zamanda sonuca ulaşmış, kimi hâlâ tartışılan vakalarla ilgili bir program bu. Cinayetler, intiharlar, kazalar... Her bir bölümün içine girerek yorum yapmamı istediler.

Delil avcısı, haksız mahkûmiyetleri önler

Sizi nasıl buldular?

- Sanırım dünyada, Türkiye’de olduğumdan daha meşhurum! Hele Amerikan ve Avrupa kriminalcileri arasında... Birçoğunu şahsen tanırım. 1980’lerden başlayarak profesyonel derneklere de üyeyim.

Siz, bir ‘delil avcısı’sınız. Bu tam olarak ne demek?

- ‘Delil Avcısı’, “Ben yaptım!”, “Ben gördüm” ya da “O yaptı” diyenlere itibar etmeyen, yani gördüğüne, duyduğuna inanmayan; bir suçu mutlaka delillendirmeye çalışan, haksız mahkûmiyetlerin ancak böyle önlenebileceğine inananları tanımlayan bir kavram. 2005-2010 arasındaki Hürriyet Pazar ekinde yazdığım sayfanın da adıydı bu. Kanat Atkaya’yla Ertuğrul Özkök’ün birlikte buldukları bir isim.

Yazının Devamını Oku

Olmaz olsun böyle babalar!

ALIN size bir iğrenç vaka daha!

Sosyal medyaya yansımasaydı, kimsenin ruhu bile duymayacaktı...

Babası tarafından şiddete uğrayan Tuğba...

“Yardım edin!” çığlıkları hâlâ hepimizin kulağında.

Bu babası kızın ya... Öz babası!

Var mı dünya üzerinde böyle bir adilik!

Resmen işkence ediyor kıza...

Ve biz bu görüntülere tesadüfen ulaşabildik. Engelli -belki de engelli dememek gerekiyor, yüzde 87- ve özel durumda olan annesi tarafından çekilen bu görüntülere...

Bunun üzerine Aile ve Sosyal Çalışma Bakanlığı,

Yazının Devamını Oku

Cinsellik eğitimi aslında ‘Bedenin senindir!’ eğitimi... Seksolog Rayka Kumru’dan kapsamlı cinsellik eğitimi kitabı: ‘Hoş Geldim'

RAYKA Kumru, yaptı yine yapacağını!

O şahane bir seksolog, danışman ve eğitmen. İnsan “seksolog” lafını duyunca önce bir “Bu ne ya!” oluyor di mi? Ben olmuştum. Karşımda inanılmaz donanımlı birini görünce de şaşırmıştım. Sıkı bir eğitimi var. Önce The University of British Columbia’da sosyoloji ve cinsellik bilimlerinde lisans eğitimi, ardından Curtin Üniversitesi’nde seksoloji yüksek lisansı ve İstanbul Bilgi Üniversitesi’nde pazarlama iletişimi yüksek lisansı. tabukamu.com ve reglhikayeleri.com web sitelerinin de kurucusu. Dünyayı takip eden, açık beyinli biri. Avrupa Seksoloji Federasyonu Genç Komitesi üyesi ve araştırmacısı, Dünya Cinsel Sağlık Derneği, Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği ve Amerikan Cinsel Eğitmenler, Danışmanlar ve Terapistler derneklerinin de üyesi.

Çok faydalı bir kitaba imza attı. Çocukları olduğu kadar yetişkinleri de aydınlatacak bir kitap: ‘Hoş Geldim’. Sadece bilgilendirici değil, eğlenceli de...

Ben Alya’dan biliyorum, sorduğu milyonlarca soru arasında en üst sıralarda yer alan soru, “Ben dünyaya nasıl geldim?”di. Ben hiç “Yavrum, seni leylekler getirdi!” demedim. Ama zorlandım, çünkü çok ayrıntıya girmek de istemedim. O zaman tabii Rayka’nın kitabı da yoktu. ‘Hoş Geldim’, benim gibi bocalamak istemeyen ebeveynlerin hayatını kolaylaştıracaktır. Rayka’yı yakaladım, sordum...

- Nerden çıktı bu kitap? Hangi amaca hizmet etmek için yazıldı?

Çocukların en sık sorduğu, ebeveynlerde da en çok panik yaratan soru: “Ben nereden geldim?”. Bu sorunun temelinde varoluşçu bir yaklaşım olsa da ebeveynler tamamen cinsellikten ibaret olduğunu ve çocuklarının yaşlarına uygun olmayan bir şey merak ettiğini düşünebiliyor. Yalan söylemekle kafa karıştırıcı bilgi vermek arasında gidip gelebiliyor. İşte bu kitabı, bu süreçte çocukların “Ben nereden geldim?” sorusunu cevaplamak isteyen tüm anne-babalar ve yetişkinler için hazırladık.

Piyasadakilerden farkı ne?

Hem dili hem de çizimleri farklı. Kitap, “Ben nereden geldim?” sorusunun cevabı arayan, kendine bugüne kadar anlatılan hikâyeleri sorgulayan bir çocuğun ağzından yazıldı.

- N’apıyor bu çocuk?

Yazının Devamını Oku

Haklılar, sesim bir süre sonra kulak tırmalıyor. Ameliyat gerekiyor NODÜL VARMIŞ

ON parmağında on marifet bir kadın Gupse Özay. Hem yazıyor, hem yönetiyor hem de oynuyor. Yakında yeni filmi ‘Eltiler Savaşı’ vizyona girecek. Çocuklar için de bir karakter yarattı, iki yeni çocuk kitabı yazdı. Konuşacak çok şey vardı, pazar başlayan röportaj bugün de devam ediyor...

‘Deliha’ları çok sevdim ben. Sen o seriyle erkek komedi dünyasına kafa mı tuttun?

Deliha’nın ilk filmi çok yadırgandı başta. Afişte tek başına bir kadın karakter o kadar az ki! Türkiye’de de dünyada da. Erkeğin kadın komedisine bilet alması zor. Hâlâ da zor. Bütün dünya kadınları olarak bu önyargıyı kırmaya çalışıyoruz. O yüzden, erkek komedi dünyasına değil de seyircinin önyargısına kafa tuttum diyelim. 

Seni Recep İvedik mizahı yapmakla eleştirdiler, buna vereceğin cevap nedir?

Şahan’ın çok üstüne gidiyorlar, gittiler. Komedinin amacı güldürmek. Ve mizahın farklı çeşitleri var. Biri İngiliz komedisi sever, diğeri Amerikan. Biri diyalogdan hoşlanır, diğeri beden komedisinden. Benim o noktada eleştirildiğim için üzüldüğüm şey şuydu: Başka bir filmi taklit etmişim gibi lanse edildi. Oysa kendi küçüklüğümde de olduğu gibi, erkekler tarafından kabul görmek veya kendini savunmak ve korumak amacıyla hafif erkeksi hale girmek zorunda kalmış, sevimli ama kaba saba bir kız çocuğu hikâyesiydi o. Yeri gelmişken kendimi de eleştireyim...

Evet, dinliyorum...

İlk filmde cinsiyetçi birkaç şakam vardı. Uyardılar. O yüzden sonraki filmde hepsini yok ettim! Çünkü haklılardı. Artık Deliha’yı kıyafet alışverişi, kuaför, makyaj ve zayıflama çabaları olan “müzikli bir güzelleştirme fırtınası” içinde göremeyecekler. 

‘ELTİLERİN SAVAŞI’ GELİYOR

Yazının Devamını Oku

Şuh ve biri ölmüş gibi bakıp aynı anda seksi olması gereken bir poz veremem ben!

Fırlama, matrak, enerjik ama... En önemli özelliği bence zeki, meraklı ve gözlemci olması. Ve çok üretken. Gupse Özay’ı ‘Yalan Dünya’ ile tanıdık, sonra ‘Deliha’lar geldi. Hem yazdı hem oynadı hem yönetti. Kilolar alıp verdi. Kim ne derse desin, çok iyi işlere imza attı. Ülkenin en beğenilen erkek oyuncularından biriyle beraber. Şimdi de iki yaratıcı çocuk kitabı yazdı. Hoş fikirler var içinde: Komşunun ev terliği, sokak terliği olmak istiyor, asık suratlı birinin bıyığı, adamdan kurtulmak istiyor. Yarattığı Jüpi karakteriyle çocukların ilgisini fena halde çekecek gibi. Pek çok soru sordum, buraya bu kadarı sığdı. Devamı salıya...

Sen benim için bu ülkedeki en yetenekli kadınlardan birisin. Yazıyorsun, çiziyorsun, düşünüyorsun, gerçekleştiriyorsun... Hayal ettiğin rol için manyak kilolar alıp sağlığını tehlikeye atıyorsun. Senaryoyu yazıyor, oynuyor, bir de üstüne filmi yönetiyorsun...

- Çok teşekkür ederim. İnsanın hayran olduğu bir kadından övgü duyması çok güzel.

ÜRETMEK TÜM KADINLARA ÇOK YAKIŞIYOR

Şimdi de çok farklı iki çocuk kitabı yazdın. Harbi yaratıcı kitaplar. Bütün bunları niye yapıyorsun?

- Ya ben boş duramıyorum, üretmeyi seviyorum. Denemeyi seviyorum, denemekten de korkmuyorum. Neyi sevip neye dokunmam gerektiğini iyi biliyorum galiba. İlkokulda tahtaya çıkıp kendi yazdığım skeçleri oynayıp bütün sınıfı güldürürdüm. Bayramlarda da evde yapardım. Yani özünde insanları güldürmeyi ve ortamı yumuşatmayı seviyorum. Bu da seçtiğim alanlarda proje üretmemi sağlıyor. Üretmek insana iyi geliyor.

Sence insanlar seni anlıyorlar mı? Çabanı, kendini ne kadar paraladığını...

- Anlayan da oluyor, gıcık olan da! Ben anlayıp ilham alsınlar istiyorum. Özellikle kadınlar. Çünkü durmadan üretmek ve çabalamak hepimize çok yakışıyor.

Yazının Devamını Oku

Dezavantajlı gruplara can suyu veren sosyal girişim: ‘JOON’

Bugün o gün. Yürünmemiş yollardan yürüyen kadınları yazdığım gün. Onlar 4 kadın. ‘Tasarım’ı bir araç olarak kullanarak dezavantajlı grupların yaratıcı ve üretken hayatlar sürmesini sağlamak için ‘Joon’u kurdular. Ben Duygu Vatan’la röportaj yaptım. Ama Azra, İrem ve Cansu da var. Onlar sosyal girişimci. Temel amaçları kâr elde etmek değil, sosyal fayda yaratmak. Göç, çalışma hayatındaki cinsiyet ayrımcılığı, engelli bireylerin karşılaştığı fırsat eşitsizliği gibi sorunlara değiniyorlar. Bu koşulları kabul etmeyen ve herkes için eşit bir dünya yaratmaya çalışan koleksiyonlar yapıyorlar. Bence müthişler! Çok gençler, çok ileri görüşlüler, ben inanıyorum ki ülkemiz böyle gençler sayesinde ilerleyecek...

Seni tanıyalım...

Ben Duygu. 26 yaşındayım. ODTÜ İşletme mezunuyum. Okurken bölüme bir türlü ısınamadım, kendimi çok ait hissetmiyordum. Yaratıcılığıma engel olan, zihnimi baskılayan bir tarafı vardı. Bir şirketin hayallerinin peşinde koşturmak tüm topluma, en çok da kendime haksızlık etmek gibi geliyordu. Ben insana dokunan bir iş yapmak istiyordum. Yan dal olarak ürün tasarımı okumaya karar verdim. Bir ürünün tasarımı süreci insanlığa dair o kadar çok şey söylüyordu ki. Ben de hayatımın direksiyonunu buraya kırdım, yüksek lisansımı da gene bu bölümde, sosyal inovasyon için tasarım alanında geçtiğimiz ay tamamladım. Eşzamanlı olarak da hayatıma Azra ve “Joon” girdi.

‘Joon’ neyin nesidir? Kimin sesidir?

“Joon”, eşitsizlikleri ortadan kaldıran bir dünya yaratmak isteyen ve tüm gücünü kuvvetini buna vakfetmeye hazır iki kadının hayali aslında. Benim ve Azra’nın. Sonra İrem ve Cansu da eklendi bize. Dezavantajlı üreticilerin ekonomik olarak güçlenmelerini sağlayan, bunu da bunu tasarımın sihirli değneğiyle gerçekleştiren bir köprü kurmaya çalışıyoruz...

‘Joon’un anlamı ne? Uydurduğunuz bir kelime mi, bir anlamı var mı?

Farsça “Can, yaşam” demek.

Yanlış anlamıyorum dimi? Siz dezavantajlı grupların -kadınlar, engelliler ve mülteciler gibi- üretmesi için çabalıyorsunuz... Neden?

Yazının Devamını Oku