• GÜNDEM
  • DÜNYA
  • EKONOMİ
  • SPOR ARENA
  • VİDEO
  • SEYAHAT
  • KELEBEK
  • YAZARLAR
  • SON DAKİKA
  • Vay be bir sene oldu

    Bundan tam bir sene önce, “Özlüyorum” şarkısını yazmışım.

    Nasıl oldu biz de anlamadık / birden evlerimize kapandık / dünyayı bir virüs mü ne sarmış / öldürürmüş hiç şakası yokmuş.
    özlüyorum arkadaşlarımı / annemi babamı özlüyorum / sokaktan geçen yabancılara / omuzumla çarpmayı özlüyorum.
    nereye kadar bu karantina / sen biliyor musun Valentina? / çiçekler açıyorlar dışarda / baharın da hiç haberi yokmuş
    geçecek bu günler de geçecek / her şey gibi anısı kalacak / herkesin bir yanı güçlenecek / herkesin bir yanı solacak...
    Özlüyorum...

    Nasıl oldu anlamadan, özleyerek, İtalyan Valentina’yla aynı şeyleri yaşayarak tam bir sene geçmiş.
    Şimdi yine habersiz, bahçemde açtı erik ağacı ve ötüyor kuşları.
    “Vay be” diyelim bir isterseniz, ne dersiniz?
    Hayatımızın bir senesi, bir şeyden köşe bucak kaçarak, arada bir rahatlayıp sonra tekrar katılaşarak geçti.
    Veda ettiklerimiz oldu. Çocuklar parkları, beraber koşup oynamayı ve okulu unuttular.
    Bizim de hayatımız değişti çok.
    Evde kalmak, evden çalışmak, evden okula gitmek, sevgiliyle ayrı düşmek, upuzun ev yalnızlıkları, birleşip komün hayatına geçelim bari planları, haberler, ekmek mayalamak, tarifler paylaşmak, yoga, meditasyon, doğa yürüyüşleri, dizi, film, belgesel, sosyal medyada live’lar, herkesin akşam 9’da orada birisiyle sohbet ettiği, arkası kitaplık olan odalar, bulunan aşıların, ilaçların umudu, şuydu buydu derken bir bahar, bir yaz, bir kış ve bir sonbahar geçti. Biz her çeşit maddi, manevi çözüm peşindeyken virüs de boş durmadı.
    Onun da yapacağı mutasyonlar vardı.
    Şu dünyada bir toz bile aynı yerde durmazken, o mu değişmesindi?
    Dünya bir çamaşır makinesiydi, giren oradan oraya sallanır dururdu.
    Sonra zamanı gelince de kururdu. O da dünyanın bir ferdi olarak, kendini değiştirip durdu mecbur.
    Şimdi dönüp de bir bakınca, bununla yaşamaya alıştığımı fark ediyorum.
    Okumak için bol zaman vardı.
    Kedilerin alınlarında ve ayaklarında da bıyıkları olduğunu öğrendim mesela.
    Şarkılar yazdım birkaç tane. Bol şiir okudum.
    Uzun uzun yürüdüm ormanlarda, uzun uzun düşündüm sahillerde.
    Bahçelerde arkadaşlarımı gördüm, pek sarılmadan çok yaklaşmadan.
    Doğum günleri kutlandı ekranlardan.
    Ateş yakıp etrafında dans ettik yılbaşında.
    Ay tepeden dik dik bakıyordu.
    Belki de, “Tuhaf şu insanlar, başlarına gelene bak ve onlar hâlâ şarkı söyleyip dans ediyorlar” diyordu.
    Bu mart, geçen marta benzemiyor tam olarak.
    İnsanlık aşıyı buldu. İlacı bulmak üzere. Yaz hepimizin umudu.
    Bu baharı da verdik belki tamam ama bir yılı daha vermeyiz umarım.
    İnsana, sabrına, aklına, çalışkanlığına, dayanıklılığına ve adapte olma gücüne hayran oldum bu sene.
    Bravo insana.

    Diğer Yeni Yazılar

    BUNLARI DA BEĞENEBİLİRSİNİZ

    Sevdiğiniz bir meyve karakteriniz hakkında size neler söyler?
    Konforlu bir uyku için yatak seçiminde dikkat edilmesi gerekenler
    Çengelköy’de mahalle kültürünü yaşatan yepyeni bir proje
    Ve o an geldi! Dünyayı kasıp kavuran lezzet İstanbul’da!
    Kitaplığınız her an yanınızda: 4 adımda sesli kitap dünyasını keşfedin!

    Yazarın Diğer Yazıları

    1. Korkuya karşı sedasyon
    2. ALS hastalarının ağız sağlığı
    3. Dilinizi fırçalayın
    4. Dişler neden sararır
    5. İmplant dişlerin bakımı
    6. Diş çekimi sonrası alınacak önlemler
    7. Bunamanın çaresi dişleri fırçalamak
    8. DİŞ DOSTU GIDA PEYNİR
    9. DİŞ ÇÜRÜĞÜ KALBE VURABİLİR
    10. GEÇMİŞTEN GÜNÜMÜZE DİŞ HEKİMLİĞİ