AİLEVİ SORUNLAR YAŞIYORUM

1dk okuma

Aileme hiçbir şekilde yaranamıyorum. Her şeyden beni sorumlu tutuyorlar. Bu hayatta yaşasam ne olur, yaşamasam ne olur. Son çarem intihar; başka yapabileceğim bir şey yok.

Haberin Devamı

Sevgili Güzin Abla; yaşım daha 17. 15 ve 16 yaşlarındayken yanlış arkadaşlıklar edindiğim için okulumdan oldum.

Ardından ailem üstüme gelmeye başladı. O sırada bir çocuğu sevmeye başlamıştım. Aslında o da beni seviyordu ama sonradan uzaklaştı.

Ben onu çok seviyordum, unutmam zor oldu. Sonra okuldan başka bir erkek arkadaşımla konuşmaya başladım.

O zaman sevdiğim çocuktan uzaklaştım.

Bu arkadaşım beni sevdiğini söyledi, 2 aydır çıkıyoruz.

Onunla mutluyum. Ondan önceki sevgilim beni üzüp ağlatırken şu anki sevgilim gözyaşıma kıyamıyor.

Yine de ailevi sorunlar yaşıyorum. Bu yüzden odamdan çıkmak istemiyorum. Tek başımayım, sanki hep bir yerlerde bir boşluk var.

Ailem ayrı bir sorun, hep “sen yaptın, her şey senin yüzünden” diyorlar. Ama ben bilmiyordum böyle olacağını...

Bu hayatta yaşasam ne olur, yaşamasam ne olur. Çevreme zarardan başka bir şey vermiyorum, ailemin karşısında güçlü duramıyorum.

Haberin Devamı

Artık geceleri uyku tutmuyor. Onlara yaranamıyorum. Ailem hep beni kötülüyor, her şeyden beni sorumlu tutuyor.

“Evde oturacağım, dışarı bile çıkmayacağım, her dediğinizi yapacağım” diyorum, “Sen boşuna yaşıyorsun, hayatın boş” diyorlar. “O zaman peki, gezeceğim” diyorum. “Zaten hep geziyorsun, başka bir şey yaptığın yok” diyorlar. “O halde bırakın çalışayım” diyorum. Onu da istemiyorlar.

Sence ben ne yapayım...

◊ Rumuz: İntihar

YANIT

Canım kızım, yaşın daha 17. Hayatın en güzel çağındasın ve sen ölmekten söz ediyorsun. Ailen çok yanlış bir yaklaşım içinde. Zaten ailelerin bu tutumunu anlayamıyorum.

Çocuklarını böyle davranarak hayattan kopartmak üzere olduklarının farkına varamıyorlar.

Ama siz gençler artık her açıdan ailenizin dünya görüşünü, hayat anlayışını aşmış olmalısınız.

Okulunu bırakmak zorunda kalmışsın; tamam, bir hata yapmış olmalısın. Ama bu her şeyin sonu değil.

17 yaşındaysan, lise sonda olmalısın. Yüzmüş yüzmüş kuyruğuna gelmişsin. İstersen okulunu bitirebilirsin. Ailen seni bu şekilde davranarak doğru yola çekeceklerini sanıyor.

Sana ders vereyim derken, seni umutsuzluğa ve küskünlüğe sürüklüyorlar.

Onların bu tavrına akıl erdirmek mümkün değil ama sen unutma ki bir bireysin. İstersen aileni aşabilirsin.

Haberin Devamı

Hayata karşı umudunu kaybetmek için henüz çok büyük bir şey yaşamamışsın.

Bak dünyada ne büyük acılar var, herkes korkunç bir hastalıkla mücadele ediyor.

Gencecik insanlar bile bu hastalık yüzünden hayatlarını kaybediyor.

Şimdi ölümden söz ediyorsun ama Allah korusun, hastalanıp yataklara düşersen, ölmeyi değil, bir an önce iyileşmeyi dileyeceksin Allah’tan.

Senin yaşında insan her şeyden mutluluk duyar.

Sevme, sevilme, her şeye umutla, neşeyle bakma zamanın bu senin. Hem ne güzel işte, seni seven erkek arkadaşın da varmış.

Neden onun sevgisine sığınmıyorsun?

Ailene karşı geleceğine, onlara artık akıllı bir kız olduğunu, mutlaka okulunu bitireceğini söylemelisin.

Lütfen sevgili kızım, böyle umutsuz mektuplar yazıp da beni üzme.

Senden güzel ve neşeli mektuplar bekliyorum, mutlaka nasıl olduğunu yaz bana.