"Güzin Abla" hakkında bilgiler ve tüm köşe yazıları Hürriyet Yazarlar sayfasında. "Güzin Abla" yazısı yayınlandığında hemen haberiniz olması için Hürriyet'i takip edin.
Güzin Abla

Yürek yakan son darbe: Artık bu evden gidin!

Bir annenin evlatlarına, “Artık bu evden gidin” diyebilmesine aklım ermiyor.

Gerçi aklımın ermediği çok şey oluyor bu dünyada. Ama işte karşımdaki çok kırgın, çok yıpranmış ve çaresiz kalmış gencecik insan beni uykusuz bırakıyor. Belli ki bugüne kadar pek çok şey yaşamış, katlanmış ve ayakta kalmayı başarmış ama bu son darbe onu ezip geçmiş.
20 yaşında bir gencecik kız, nereye gider, ne yapar, kime sığınır? Annesi ona “git” diyorsa, kime güvenir?
Yine de ağabeyiyle birlikte çalışıp kendilerine küçük bir ev tutabileceklerini, annelerinin isteğini yerine getirebileceklerini düşünüyorum.
Her şeye rağmen, “Size bunca zaman baktım, artık herkes kendi yoluna” demek isteyen bu annenin, bir an gelip pişman olacağını umuyorum.
Yine de bu tür darbeler, başta çok yıkıcı olsa da, insanın kendi ayakları üzerinde durabilmesine çok yardımcı olabilir. Pollyanna’cılık oynayıp, “her işte bir hayır vardır” düşüncesine sığınalım yine...

Hayallerimi, umutlarımı yitirdim

Sevgili Güzin Abla, derdimi sana yazıyorum, çünkü hiç kimse kalmadı hayatımda. Yapayalnızım...
Daha 20 yaşındayım ama hayatın içinde kayboldum. Hayallerimi, umutlarımı, her şeyimi yitirdim. Birinin elimi tutmasına ihtiyacım var.
Ben henüz 11 yaşındayken annemle babam ayrıldı. Yıllarca hep kavga vardı hayatımızda. Ağabeyimle bana annem baktı. Ama o da şimdi bize “Artık gidin bu evden” diyor.
Ben çalışıyorum, kimseye zararım yok. Bir görsen beni, içim ağlasa bile yüzüm gülüyor. Kimseye anlatmıyorum kendimi.
 
DOYASIYA BAĞIRMAK AĞLAMAK iSTiYORUM

Lisedeyken çok başarılı bir öğrenciydim. Okulumu da ikincilikle bitirdim. Üniversite hayallerim vardı ama olmadı, gidemedim... Sonra tüm hayallerimi, hepsini attım bir kenara.
Bu dünyada yapayalnızım. Arkadaşlarım var güya. Ama hiç dostum yok. Herkes o kadar kötü ki, kimseye anlatamıyorum derdimi. Yşyerinde de dışlanıyorum hep ama susuyorum, hiçbir şey diyemiyorum.
Hiç erkek arkadaşım da olmadı benim. Öyle çirkin bir kız değilim ama olmadı işte... Çevremdekilere bakıyorum da kimileri sevgilileri yüzünden ağlıyor. Ben ise hep ailem için gözyaşı döküyorum.
Çok aptalca geliyor bana sevgili yüzünden ağlamak. Belki de ben garip biriyim, kim bilir.
İçimden hiç kimsenin olmadığı, sessiz sedasız bir yere gidip doyasıya bağırmak, ağlamak geliyor.

NEREYE GİDECEĞİMİ BİLMİYORUM

Birilerinin beni yönlendirmesine, elimi tutmasına, beni koruyup kollamasına ihtiyacım var. Ne teyzem, ne halam, ne amcam ne de dayım var benim.
Bir ailemiz yok bizim. Var aslında ama ortada yoklar. Bir annem, bir de ağabeyim var. Birlikte tutunmaya çalışıyoruz hayata. Ama şimdi o da yok olabilir. Çünkü annem bize “gidin” diyor...
?imdi nereye gideceğim Güzin Abla? Ne yapacağım? Gerçekten bilmiyorum... Bana yardım edin, bir ışık yakın bana...
Ben hiç kalp kırmadım... Hiç kimseye zarar vermedim. Hep iyiydim ben... Ama şimdi kayboldum, bir boşluğa düştüm...
Sana yazamadığım daha neler var, bir bilsen... Gördüğüm, duyduğum, beni yaralayan ama kimselere anlatamadığım neler var, bir bilsen abla...
Rumuz: Kibele

X