Gündem Haberleri

    YİNE SABAH OLDU Yine sabah oldu. Üşenerek kalktım yataktan. Annem yine bağırdı, yemek yemeden çıkma diye. Otobüse binmek için durağa geldim. Gözlerim

    Hürriyet Haber
    02.02.2000 - 00:00 | Son Güncelleme:

    YİNE SABAH OLDU Yine sabah oldu. Üşenerek kalktım yataktan. Annem yine bağırdı, yemek yemeden çıkma diye. Otobüse binmek için durağa geldim. Gözlerim dünkü sarışını aradı. Biraz bekledikten sonra, az ötede köşede göründü. Gözlerinin ışıltısı uzaklardan farkedilebiliyordu…Akşam kendimi hazırlamıştım konuşmak için, onu görünce yine heyecanlandım konuşamadım. Bu sırada otobüs geldi. Günlük işkenceler zinciri, içeri adım atmamla başlamış oldu. IETT otobüsünde Air Conditioner olmadığı için ve kişi başına düşen koltuk sayısı 0.15 civarında olduğundan, trafiği de işin içine katacak olursak yaklaşık bir saat süren bu yolculukta, yanımdakinin gırtlağına sarılmamak için kendimi zor tuttum. Haftada bir defa yıkanmayı bile fuzuli gören bu tipler için, otobüslerin giriş kapısına, bir adet duş alma yeri, diş fırçalamak için bir adet lavabo ve tüm bunları silah zoruyla da olsa yaptıracak, tam teçhizatlı bekçiler koymak kısa vadede iyi bir çözüm gibi gözüküyor. Ya da belki konuyu AB parlamentosuna havale etmek gerekiyor… Uzunca bir süre sonra, herhangi bir cinayet olayına karışmadan otobüsten indim. Biraz yürüdükten sonra bir başka işkence merkezine geldim. Burası akşama kadar çalışmak zorunda olduğum işyeriydi. Dışardan bakıldığında son derece modern bir bina görüntüsü çizen bu işyeri, benim açımdan Bayrampaşa E tipi cezaevinden farksızdı. Nitekim binanın girişindeki güvenlik görevlileri, bu tezimi doğrularcasına çevreye şüpheli gözlerle bakıyorlardı. İçeri girmek istemesem de Yeni Dünya Düzenine ayak uydurabilmek için çalışmak zorundaydım. Teamüller gereği kapıdakilere "günaydın" dedikten sonra, alt kata inerek masama oturdum. Şirket yönetimi, Bilgi İşlemdeki elemanların fuzuli maaş aldığını düşündüğünden olsa gerek bizim departman en alt katta konuşlanmıştı. Ayrıca bizlerin boş kalmaması için, kullandıkları programa her gün bir ilave yaptırıp bir iki hafta sonra da değiştirmeleri, bu tespitimde haklı olduğumun birbaşka delilidir.Akşama kadar sürecek olan bu sıkıcı işlere başlamadan önce, ne var ne yok diye gazeteye bir bakayım dedim. Gazetenin iç sayfalarındaki bir haberde, ÖSYM'nin sınavında neredeyse bütün soruları yapmış olan bir öğrencinin, meslek lisesi çıkışlı olduğu için istediği bölüme giremediği yazılıydı. O ana kadar tüm olumsuzluklara rağmen rasyonel düşünebiliyordum, ancak YÖK'ün yıldönümüydü ve ben yirmi dört yaşına kadar öğrendiğim bütün küfürleri saydırmaya başladım.Bu sırada bir telefon geldi. Üst kattaki müdürlerden biri, programdaki yeni isteklerini bildirmek üzere beni çağırıyordu. Kağıdı kalemi toplayıp üst kata çıkmak için asansöre bindim. Asansörde giderken ister istemez aklıma asansör fantezileri geliyor. Şimdi içeri mini etekli biri gelse diyerek hayal kurarken, asansör birden yavaşladı. Kapı açıldı. Fakat içeri, bizim şirketin çay servisini yapan Bayram usta girdi. Elinde çay tepsisi ile "Eveeeet Erkan ne alıyon çay mı gahve mi " diye sordu. Ben de ona "Yok hocam yaaa bırakıyorum bu işi, insana ağız tadıyla bir hayal bile kurdurmuyorsunuz" diyerek asansörden indim. Beni çağıran müdürün yanına geldiğimde, elinde programdan çıkarttığı bir Mizan Raporu olduğunu gördüm. Mizan'ın alt tarafında, borç ve alacak toplamları yazması gereken yerde " ***** " işaretlerini görünce, "yeni bir sayı sistemi mi geliştirdiniz" diye sordu. Bu tip nümerik değerler için raporda 12 digitlik bir yer ayrılmıştı. Şirketin yaptığı aylık işlem hacmi trilyonları aştığından, Program 12 digit'in üzerinde bir rakam görürse yanlış değerlendirmeler çıkmasın diye " * " işaretini basıyordu.Ülkede yaşanan enflasyon'a sonunda program bile isyan etmişti. Durumu ilgili müdüre anlattıktan sonra, aşağı kata inmek için yine asansörün yanına geldim. Asansör sürekli meşgul durumda idi. Bari merdivenleri kullanayım dedim. Bu sefer de merdiven fantezileri geldi aklıma. (Bu da nerden çıktı demeyin, az çok film seyredenler böyle bir fantezinin olduğunu bilirler.)Programda gerekli düzenlemeleri yaptıktan sonra tekrar gazeteye kaldığım yerden devam ettim. Sayfanın başındaki bir haber yine bütün devrelerimi alt üst etti. Deprem vergisine en çok bağıran rantiyeci kesim olmuş. Hiçbir yatırım yapmadan, sadece faiz gelirleriyle ülkeyi soyan, yatırım yapsa bile Marmara bölgesi dışına çivi dahi çakmayan bu tefecileri düşündükçe yine bastım küfürü. Hatta literatürde söyleyecek küfür kalmadı, yeni küfürler türetmeye başladım.Bir başka haber, MGK gölgesindeki hükümetin "trene bakarken" aldığı bir karardan bahsediyordu. Karara göre önümüzdeki yıllarda TSK için milyarlarca dolarlık silah alınması öngörülüyordu. On beş milyonu aşkın öğrencinin okumak için süründüğü bir ülkede, silah alımı yaparak ülkeyi düşmanlardan (!) koruyacağını zanneden sayın devlet büyükleri, okuyup bir şeyler üretmesi gereken gençleri, aldıkları tankların içinde 18 ay boyunca tutup düşmanın (!) gelmesini bekleyecekler.Halkın büyük bir çoğunluğunun gazete okuma alışkanlığının olmaması, gazete alanların da köşe yazarlarını takip etmemesi, her seçimden sonra bu tip siyasetçilerin, değişik kombinasyonlarla ülke yönetimine gelmelerine sebep oluyor. Ülke yönetiminde ne dolapların döndüğünden habersiz halk kitleleri, sadece maaşlara düşük zam verildiğinde meydanlarda toplanıyor. Tabi bu durumdan siyasetçiler oldukça memnun gözüküyor. Yazılı Medya ise halkın gazete okumasını sağlamak için, televizyonlara reklamlar verip, tencere tava ile tirajı artırmaya çalışıyorlar. Oysa bütün bunlara hiç gerek yok… Ffındık reklamlarında olduğu gibi, gazete okumanın cinsel gücü artırdığından bahseden reklamlar hazırlansa, bir anda Avrupa'nın en çok gazete okuyan ülkesi haline gelebiliriz. Benden söylemesi. Sonra "Gonuşan Türkiye" yerine "Uyuyan Türkiye" ile AB'ye gireriz.Yine kendi kendime vatanı kurtardıktan sonra gazeteyi bir kenara bıraktım…Yapılması gereken diğer işlere devam ettim ve akşam olduğunda eve gitmek yerine, Cumhur Babanın söylediği gibi, saat 9'da uyumamak için Taksim'deki eğlence yerlerinden birine gittim. Kapıda duran adam "Hoop hemşerim içeri girmek yasah" dedi. "Niye yasah oluyo yaw, herkez giriyor işte" dedim. Bu sefer adam ses tonunu yükselterek "Damsız girmek yasah. Git dam bul öyle gel" dedi. Bu lafın üzerine adama bir uçan tekme sallamak geldi içimden, fakat çıkacak bir kavgada yaşama şansım sıfırın altında olduğundan hemen oradan uzaklaştım. Dünyanın her yerinde bu tür eğlence yerleri, karşı cinslerin birbirleriyle tanışmaları için kurulmuştur. Ama burası Türkiye olduğu için her türlü tuhaf düşünceye alışık olmak gerekiyor.Biraz daha dolaştıktan sonra eve döndüm. Vakit hayli ilerlemişti. Kapıyı açıp içeri girdim. Annem yine "nerde kaldın" diye bağırdı. Uykum olmadığından televizyon seyretmek için ekranın karşısına geçtim. Ekrandaki siyah görüntünün üzerinde "Türk aile yapısını bozduğundan dolayı, Rtük tarafından 1 gün süreyle kapatılmıştır" yazısı vardı. Aile yapımızı kurtardıkları için sayın Rtük yetkililerine, içten gelen teşekkürlerimi sunduktan sonra yatmaya gittim. Bir an önce uyumak için gözlerimi sıkı bir şekilde kapattım. Gözlerimi açtığımda "yine" sabah olmuştu… Erkan YÜCEL - 2 Şubat 2000, Çarşamba
    Etiketler:

    EN ÇOK OKUNAN HABERLER

      Sayfa Başı