"Ayşe Aral" hakkında bilgiler ve tüm köşe yazıları Hürriyet Yazarlar sayfasında. "Ayşe Aral" yazısı yayınlandığında hemen haberiniz olması için Hürriyet'i takip edin.
Ayşe Aral

Şehitlerimiz

Bir bayram gününe bu başlık hiç yakışmadı ancak gencecik canlara da ölüm hiç yakışmıyor zaten.

Haberleri izleyemez olduk, şehit ve gazi haberleri duymamak için. Ancak bu da çözüm değil haliyle. İçimiz kan ağlıyor.
Şehitlerimize rahmet, ailelerine sabır diliyorum Allah’tan. İnşallah bu son olsun.
Aşağıdaki yazıyı bu haberi almadan önce yazmıştım, iyi ki de erken yazmışım yoksa elim kaleme asla gitmezdi bu acının üzerine.

………

Evet, buyurun benim

Bazen bir şey için “hayır değil” demek, aksini iddia etmek, kanıtlamak için debelenmek fayda etmiyor ve de insanı çok yoruyor.
Baktınız olmuyor; “Evet, benim. Evet, bu benim. Evet, ben böyleyim” deyip huzura ereceksiniz, aksini söylemeniz nasıl olsa anlamsız ve manasız.

Ben geçen hafta dedim ve kurtuldum.
Hatta bir kuş kadar hafifledim; “Oh be” dedim, “huzur buymuş, bugüne kadar acaba aklım ne edermiş?”

Olay şu; bizim ailenin delisi benmişim.
Bu ailenin en çarpık elemanı benmişim.
Ben bu ailenin huzurunu bozanı, ne zaman, ne yapacağı belli olmayanı, yani dengesizin tekiymişim.
Artık benden korkar olmuşlarmış, sürekli olarak ne zaman ne edeceğim, ne iş çevireceğim diye korkulu bir şekilde bekler dururlarmış.
Onları yoruyormuşum, takibim çok zormuş.
Yaptıklarım ve yapacaklarım onlar için ağır yük teşkil etmekteymiş.
Annem rahat uyuyamazmış, kardeşim oğluyla bile bu kadar ilgilenmiyormuş, kızım bana analık yapmaktan yorulmuşmuş…

Bir an dedim ki “yuh be Ayşe, sen neymişsin!”
Hâlbuki ben de bu dörtlü içinde en normal kendimi görmekteyim.
Eğlenceliyim, insan severim, yalanım dolanım yoktur ve evet, hafif çatlağımdır.
Bizimkiler ise aman ya Rabbim soğukturlar, her şeyleri zamanlıdır, normallikten içimi şişirirler.
Asla hata yapmazlar, falan filan, yani adamı bayarlar.

Ama baktım ne desem olmayacak, beni ciddi klinik bir vaka olarak görmekteler; “Tamam len” dedim, “tamam. Var mı? Evet, ben deliyim. Evet, benim ne zaman, ne yapacağım belli olmaz. Evet, uçuğum. Evet, dediğiniz her şey buyurun benim.”dedim, kurtuldum. Şimdi artık bana laf sokamaz oldular.

“Hatta” dedim, “bakın, artık yaşım ilerledikçe daha da delirebilirim. Mesela yarın sabah evlenebilirim.”
Annem yere düşüyordu; “yoksa biri mi var?” dedi.
Kardeşim; “abla, ne olur yapma” dedi.
Kızım konuşmaya bile tenezzül etmedi.
“Hayırdır, niye şaşırdınız, ben deli değil miyim?” dedim, sustular.
Ben durumu legalleştirdim, kurtuldum, şimdi ayağım kaysa deliliğe vuruyorum.
Siz de “Oh be evet, benim” deyip kurtulun.


Not: sizin “evet, buyurun benim” deyip kurtulduğunuz şeyler varsa yazsanıza.

 

X

YAZARIN DİĞER YAZILARI