GeriHürriyet Pazar NBA’deki ‘İlk Cedi’...Gururumuz Cedi Osman
MENÜ
  • Yazdır
  • A
    Yazı Tipi
  • Yorumlar
    0
    • Yazdır
    • A
      Yazı Tipi

NBA’deki ‘İlk Cedi’...Gururumuz Cedi Osman

NBA’deki ‘İlk Cedi’...Gururumuz  Cedi  Osman

Golden State Warriors’ın kupayı kaldırmasıyla tamamlanan NBA’de, sezonun basketbolumuz için ayrı bir önemi vardı. Hidayet Türkoğlu ve Mehmet Okur’un ardından üçüncü kez Türk asıllı bir oyuncu final oynadı. Üstelik NBA’deki ilk senesinde. Dokuz yıl Anadolu Efes forması giydikten sonra, geçen yıl Cleveland Cavaliers’e transfer olan Cedi Osman’ın ‘ilk’leri bununla da sınırlı değil. Sezonu beklenenin üzerinde bir performans, ilgi, popülarite ve ‘yaşayan efsane’ LeBron James’in yakın dostluğuyla tamamladı. ‘The First Cedi’ Osman’ı Cleveland’da ziyaret ettik ve bir yıldızın doğuşuna yerinde tanıklık ettik..

Son dört yıl NBA finaline çıkan ve birinde şampiyon olan Cleveland Cavaliers’a geçen sezon dahil olan bir ‘Çaylak’ birdenbire popülerleşti. Peki taraftar, daha adını bile doğru düzgün telaffuz edemediği bu ‘çaylak’ yabancıyı neden bu kadar çok sevdi? NBA basınının ortaya attığı bir soru bu. ‘Kral’ James LeBron ondan “Adamım benim” diye bahsediyor, attığı kritik üçler sonrası ilk onun yanına gidiyor, göğüsler havada çarpışıyor, dostlukları her maç sonrası biraz daha pekişiyor.
Cedi, 1995 doğumlu. Henüz 23 yaşında. Z kuşağı. Etrafı ve sosyal medyası başdöndürücü bir hayran kitlesiyle dolu. Kendisiyle buluştuğumuzda fark ettik ki lise çağındaki kız grupları, üniversiteli çocuklar, emekli çiftler; her yaştan Cleveland’lı adım başı bizi durduruyor, fotoğraf ricasında bulunuyor. El sıkışından takımla ilgili kurduğu cümlelere, sanki bin yıldır buralı. Final maçlarında oyunda olduğu dakikaların sayılı olmasını ise ‘çaylak sezonu’na bağlıyor, tecrübe olarak görüp cebine atıyor, önüne bakıyor.

NBA’deki ‘İlk Cedi’...Gururumuz  Cedi  Osman


 NBA dünyasına dair en çok ne şaşırttı seni? İçine girdikçe ‘Dışarıdan hiç de böyle gözükmüyordu’ dediğin durumları merak ediyorum...
Spora, sporcuya ve bir basketbol takımına olan bağlılıkları, duydukları sevgi ve en önemlisi saygı hayranlık uyandırıcı. Kulübün sporcusuna yaklaşımı da aynı şekilde... Çok farklı. En önemli fark, akşam arkadaşlarınla yemeğe çıkmak istediğinde kulüpten izin alman gerekmemesi. Geçenlerde burada konusu açıldı, takım arkadaşlarıma anlattım. Ağızları açık kaldı. “Ne demek kulübünden dışarı çıkmak ya da restorana gitmek için izin almak? Profesyonel sporcusun. Bundan daha saçma bir şey olabilir mi?” dediler, anlam veremediler...
Türkiye’de neden böyle sence? İyi niyetli, farkında olmadan aşırı korumacı ‘baba’ figürüne mi yoksa güven probleminden kaynaklanan zorunlu bir otorite sendromuna mı daha yakın?
Sana o alanı ve sorumluluğu veriyor her şeyden önce. Bir kere, seni ‘olgun’ kabul ediyor. Sana, kendi sorumluluğunu üstlenebilen, ne zaman ne yapması gerektiğini bilen, olgun bir birey olarak yaklaşıyor. O hafta önemli bir maçın varsa ne zaman ne yapman kendin için sen zaten biliyorsun. Zaten, alt tarafı akşam bir arkadaşınla çıkıp yemek yiyeceksin. Ne var bunda...
Nereden geliyor bu fark?
Sırf Türk takımlarına mahsus bir durum değil bu. Avrupa’nın genelinde kurallar biraz daha katı olabiliyor. Burada da her şey kurallar üzerine kurulu ve kimse sana parmak sallayarak ‘kurallara uy’ diye otoriterlik taslamıyor. Uymazsan zaten senin zararına.
m Geride bıraktığın sezona bakalım. Senin açından ‘en’leri konuşalım: En büyük kazanımların, en unutamayacağın anların...
Bu yılın bana en büyük katkısı ve hediyesi, LeBron (James) ile birlikte geçirdiğim zamanlar oldu kesinlikle.
Tanışma anınızı hatırlıyor musun?
Sokakta tanıştık. LeBron takım için sezon öncesi bir hazırlık kampı organize etmişti Santa Barbara’da. Maksadı, kaptan olarak takımı sezona hazırlamaktı. İlk günüm; kaldığımız yere yerleştim, sokağa çıktım, tek başıma yürüyorum anacaddede. LeBron’u gördüm, yanında takımdan iki kişi daha ve etrafında korumalar... Karşıdan karşıya geçiyorlardı. Beni gördü, tanıdı, bana doğru yürüdü. “Selam Cedi, aramıza hoş geldin” dedi, sarıldı. Adımı, simamı önceden biliyor olması hoşuma gitti tabii. Başlarda muhabbetimiz sadece arada selamlaşmaktan ibaretti. Zaman içinde maçlar dışında da görüşen, dışarıda buluşan, birlikte vakit geçiren bir dostluğa dönüştü. Dörtlü bir gruba dönüştü kendiliğinden. Maç için gittiğimiz her şehirde akşam birlikte yemeğe çıkmaya başladık.
LeBron da senden sürekli “Adamım o benim” diye bahsediyor. Şöyle de bir tespiti var: “Henüz farkında değil, baskete duyduğu aşkla oynuyor. Hatalar yapacak, ki bu çok normal. Saf bir tutkuyla topun peşinden koşması, takıma her zaman ihtiyaç duyduğu enerjiyi ve ruhu yayacak.”
NBA’deki ‘İlk Cedi’...Gururumuz  Cedi  Osman

Kendisi de basketbola âşık çünkü. Enerjisi fazlasıyla yüksek biri. İnanması da zor, anlatması da. İdmana genelde ilk gelen o olur. Vücuduna ve sağlığına o kadar dikkat eder ki disiplini ister istemez etkiler etrafındakileri. Her antrenman öncesi heyecanı yüzünden okunur.
Özel hayatında medyaya yansıyan kimliğinden farklı biri mi sence?
Dışarıdan asıl karakterine dair yalnızca ufak bir ipucu elde edebilirsiniz. Yakından tanıyınca, birlikte fazla vakit geçirince anlayabilirsiniz büyüklüğünü. Gustosu yüksek, ince zevkleri olan biri. Şarabı çok sever, şaraptan anlar. Her şeyden haberdar. Hayata, yaşama, her şeye meraklı. Futbolu bile yakından takip ediyor ki, NBA oyuncuları arasında nadir görülen bir özelliktir bu. Zaten, Liverpool takımında belli bir pay sahibi, yatırım da yapıyor. Sürekli kitap okuyor, derin ve uzun sohbet etmeyi çok seviyor. Avrupa kültürünü, toplumsal -dinamikleri öğrenmeye çalışıyor. Müzik, basketboldan sonraki en büyük ilgisi. Hatta tutkusu. Sayesinde rap savaşlarını çözdüm. Sürekli liste gönderir, dinlemem gereken şarkıları paylaşır. Bir akşam, sayesinde, Andy Garcia ve oğlu, LeBron ve ben hep beraber yemek yedik. Bütün gece ‘The Godfather’ hakkında konuştular, hem de sahne sahne...
Anadolu Efes’den farklı bir uğurlama beklerdim
Peki Justin Timberlake’le de Le Bron vasıtasıyla mı tanıştın?
NBA’deki ‘İlk Cedi’...Gururumuz  Cedi  Osman


Yok, Jeff Green sayesinde. “Konsere gidiyorum, gelmek ister misin?” diye sormuştu. Birlikte konsere gittik. İkisi yakın arkadaş. Konser bitiminde yanına gittik Justin’in. Tanıştık, fotoğraf çektirdik. LeBron’un en yakın arkadaşlarından.
Maça kendini mantalite olarak nasıl hazırlarsın? Kafanda sürekli tekrar ettiğin cümleler var mıdır?
Genelde değişmez: Çok da fazla düşünme. Aşırı konsantrasyon her zaman işe yaramayabilir. Tadını çıkarmaya bak. Buraya ‘hazır’ geldin. Ne yapman ve nasıl oynaman gerektiğini gayet iyi biliyorsun. Zaten buraya geleceğimi önceden sezmiştim. Anadolu Efes’teyken EuroLeague’de 3-4 sene oynamış olmanın avantajı büyük. EuroLeague, NBA’den sonra dünyanın en önemli ikinci ligi.
13 yaşından 22’sine kadar formasını giydin Anadolu Efes’in. Ayrılık faslı nasıl geçti? Arkandan atılan bir “Yolun açık olsun” tweet’i var, onu biliyorum...
Sadece o kadar. 9 yıl boyunca bütün emeğimi, varımı yoğumu verdiğim bir kulüp orası. Her maçımızda elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım. Beni sanki 2-3 aylığına kontrat imzalamış ve sezon sonunda ülkesine dönme vakti gelmiş yabancı bir oyuncu gibi uğurlamaları üzdü açıkçası.
 Sence neden?
Bilmiyorum. Aklıma da bir sebep gelmiyor. Buraya Türkiye’yi temsil etmeye geldim, aynı zamanda 9 yıl formasını giydiğim Anadolu Efes’i de... Onlardan daha farklı bir ‘Hoşça kal’ mesajı ve uğurlama beklerdim. Bu saatten sonra çok da önemi yok tabii. Artık Cleveland’ın sporcusuyum. Benim takımım artık burası. Yine de Türkiye’deyken maçlarına gittim. Bilmiyorum, belki de o mesajdan sonra gitmemem gerekiyordu. Ama orası benim evim. Beni ben yapan bir yer orası. Taraftarıyla ayrı bir bağım vardı sonuçta.
Senden önce NBA’de final oynayan Hidayet Türkoğlu ya da Mehmet Okur’la aran nasıl mesela?
Hidayet Abi’yle değil de Mehmet Abi’yle sürekli konuşuyoruz. İlk kez geçen sene, turnuva esnasında, Las Vegas’ta tanıştık. Sürekli mesaj atar ve desteğini esirgemez. Türk olduğumu duyan mutlaka soruyor: “Hedo nasıl? Memo nasıl? Şimdi ne yapıyorlar?”

Bosna’nın yeri hep başka
Başarında ailenin rolü büyük olmalı...
Annem de babam da basket oynamış zamanında. Biraz da aileden geliyor bu sevgi. Sonra abim Caner başladı. Başta biraz basketbol dışına çıktım, başka sporlar denedim. O zaman yaş 5, bilemedin 6... Karate yaptım. Baktım olmuyor, baskete ağırlık verdim. 13 yaşına kadar Bosna’daydım. Hep çok sevdim Bosna’yı.
 En çok nesini seviyordun Bosna’daki hayatının?
Arkadaşlıkları... Oradaki dostluk başkaydı. Bir an önce okula gideyim arkadaşlarıma kavuşayım isterdim. Sınav olduğu günlerdeyse, hasta numarasına yatar, okulu ekerdim tabii.
Ya İstanbul’daki ilk gün?
Çok büyük geldi, ölçeğim şaştı. Geç varmıştık o gün İstanbul’a. Gece yarısıydı. Ne olduğunu, tam da anlamamıştım. Ertesi sabah, kalkar kalmaz, Efes kulübüne gittik, idmanlara katıldık. 2-3 gün böyle geçmişti. Çok da ‘hayallerim gerçek oluyordu’ durumunda değildim. Böyle bir hayalim yoktu.
Çocukluk hayalin neydi?
Pilot olmak, uçmak isterdim hep küçükken. Belki oradan yürürdüm. İlk NBA hayalini çok sonra kurmuşumdur.

Akademisi açılıyor
Cedi aldığını geri vermenin, eğitmenin, paylaşmanın önemine inanıyor. Bu yüzden, ilkini bu yaz, 2 - 8 Temmuz tarihleri arasında, Koza World Of Sports'ta, gerçekleştirecek 'Cedi Osman Academy Basketbol Kampı'nın aklında yeri başka. Genç sporculara birebir deneyimini aktaracağı kampta, takım ruhu felsefesinden sosyal medya kullanımına hem saha içi hem saha dışı alanlarda konular işlenecek. Kampın antrenör kadrosunda Galatasaray Basketbol Altyapı Sorumlusu Hakan Serbest, Tofaş'tan Erhan Toker, U15 Erkek Takım antrenörlerinden Hüseyin Tuncer ve Erman Erel de var.

 

 

False
Haber Yorumlarını Göster
Haber Yorumlarını Gizle