GeriHayat 'Tazminat değil bacaklarımı istiyorum'
Paylaş
  • Yazdır
  • A
    Yazı Tipi
  • Yorumlar
    9
    • Yazdır
    • A
      Yazı Tipi

'Tazminat değil bacaklarımı istiyorum'

'Tazminat değil bacaklarımı istiyorum'

Bora Acar Zöngür... Hepimiz onu geçen günlerde paylaştığı video ile tanıdık. Üç dakikalık bir çığlık kısa zamanda kocaman bir isyana dönüştü. Başak sarısı saçlı, deniz gözlü, pamuk kalpli, inanılmaz yakışıklı bir balet Bora. Henüz 25’inde. Geçirdiği bir kaza nedeniyle bir yıldır tekerlekli sandalyede... Bora’nın çığlığına kulak verelim...

Aynur TARTAN

* Nasıl başladı hikâyeniz?
1990’da İzmir’de doğdum. Sekiz yaşında ‘Tebessümler Diyarı’ adlı operayı izledikten sonra anneme “Sahnede dans eden abiler gibi olmak istiyorum” dedim. Konservatuvar sınavları, üniversite derken İzmir Devlet Opera ve Balesi’nden sözleşme teklifi aldım. 2013’te kadro sınavını kazandım. Ancak sadece iki yıl kadrolu devlet sanatçısı olarak dans edebildim. 31 Ağustos 2014 sabahı bütün hayatım değişti.



* O sabaha geri dönersek...
Antalya’da turnemiz vardı. Aslında Devlet Opera ve Balesi uzun mesafe yolculuklarda havayoluyla ulaşım sağlar. Bazı aksaklıklar oldu ve otobüsle gittik. Çok başarılı bir temsil gerçekleştirdik. Beni otobüs tutar. Bu yüzden İzmir’e, ücretini kendim karşılayarak, uçakla dönmeye karar verdim. Ve bir arkadaşımdan beni merkeze bırakmasını istedim. Yolda kırmızı ışık ihlali yapan bir otobüsle çarpıştık. Kaza sırasında bilincim açıktı. Keşke kapansaydı. Kaza anını, metalin birbirine çarpma sesini, çektiğim acıyı çok net hatırlıyorum. Omurgam kırıldı, belden aşağıdaki bütün his ve hareketimi kaybettim. Ve o anda aklıma gelen ilk şey bir daha bale yapamayacak oluşumdu. Artık omurilik felçlisiyim. İzmir’de özel bir fizik tedavi merkezinde tedavim devam ediyor. Ve bu ömür boyu devam etmek zorunda. Masrafları devlet karşılıyor. Ama bu yalnızca bir yıl sürecek. Ondan sonra kendi olanaklarımla devam edeceğim. His ve harekette ilerleme yok ama umut her zaman var.

Tazminat değil bacaklarımı istiyorum


HÂLÂ ÂŞIK OLABİLİYORUM

* Tekerlekli sandalyeyi ilk gördüğün anda ne hissettin?
Uzun süre yatalak olduğum için oturur pozisyona geçmek bile çok zor oldu. “Ben bunu hak etmiyorum!” diye isyan ettim. Hastanenin en üst katındaki kafeteryasına çıktım. Oradan kendimi aşağı atabilirim diye düşündüm. Ama iyi ki o an tırabzanlara tutunamadım çünkü bugün hayata tutunmayı başardım. Her şeye rağmen beynim çalışıyor, görebiliyorum, ellerim tutuyor, sohbet ediyorum ve halen âşık olabiliyorum.

* Hayatında biri var mı?
Bir dönem vardı. Ama artık yok! Onun da kendine göre haklı sebepleri vardı elbette. Bir kadından çok karşı cinsin bedeninde hissedemeyeceğim bir aşka sahiptim ben. O aşk sanatımdı, mesleğimdi... Yaz günü arkadaşlarım tatildeyken kan ve nem kokan stüdyolarda çalışmaktan zevk alırdım.

Tazminat değil bacaklarımı istiyorum


* Kazadan sonra en büyük destekçin kim oldu?
Annem. Sizin aracılığınızla ona teşekkür etmek istiyorum. İlk bir ay ne ben ona yardım edebildim ne de o bana yardım edebildi. İkimiz de dağılmıştık. Annem hastane bahçesinde, parklarda yatıyordu. Bir gece otelde kalmak istediğini söyledi. Sabah özlediğim annem geri gelmişti. Saçlarını boyamış, makyaj yapmış... Hemşireye “Acar’ın altını iki yaşına kadar hep ben temizledim. Bugün de ben temizleyeceğim” dedi. “Acar, hadi gel, tekrar büyüteyim seni” dedi, oturduk, ağlaştık.

TÜRKİYE’DE ENGELLİ DOSTU MİMARİ YOK

* Sokakta, sosyal hayatta, işte engeller ne durumda?
Engelsizlerin koyduğu engeller var. Tekerlekli sandalyeyle sokağa çıktığım ilk gün operadan ağabeylerim, ablalarım yanımdaydı. Hatırladığımda gözlerim doluyor. Ufacık bir takılmamda omuzlarına aldılar beni. Kullandığım tekerlekli sandalyeyi, arabamı satarak 18 bin liraya aldım. Diğer engellileri düşündükçe kahroluyorum. Çünkü ben balet olduğum için vücudumda belli bir kas kütlesi var. Olanaklarım var, arabam uygun. Buna rağmen yerlere kapaklandığım oluyor. Engelli rampalarına park eden araçlar, kaldırımlara konan masalar, engelliler için düşünülen asansörlerin engelsizler tarafından kullanılması... Türkiye’de engelli dostu mimari yok. Sosyal hayatta da çok sıkıntı yaşıyorum. Eskiden gittiğim yerlere gidemiyorum. Ya ulaşım imkânsız ya da onlar ayakta eğleniyorken benim tekerlekli sandalyede oturmam ezik hissettiriyor. Avukatlar dava açarsam yüklü tazminat alacağımı söylüyorlar. Dünyanın en yüklü tazminatının bile anlamı yok! Ben bacaklarımı istiyorum!

Tazminat değil bacaklarımı istiyorum


* Üç dakikalık videonun çığlığa dönüşebileceğini tahmin ediyor muydun?
Çok öfkeli olduğum bir andı. Sokaktan eve girmem 35 dakikayı buldu. Çünkü engelli rampasının önüne bir araç park etmişti, ben de eve ulaşamıyordum.
Bir günü tekerlekli sandalye üstünde geçirsinler

* Video dışında başka girişimlerin oldu mu?
‘Adım Adım’ diye bir filmde Asuman Dabak, Haldun Dormen gibi isimlerle oynadım. Ana cast’ı beş engelli kişiden oluşuyor. Ocakta galası yapılacak. Böyle her projeye varım!

* Kent yöneticileri ne yapmalılar?
Bir günü gözleri bağlı geçirsinler, tekerlekli sandalyeyle dolaşsınlar, kulaklarına kapatıp sokaklarda yürüsünler istiyorum. Bugün neler yaşadığımı gördünüz. Arnavutkaldırımları, yürüyüş yollarına öşenen taşlar, rampaların önüne açılan su olukları, yanlış park eden araçlar bizim için ölüm!

* Hayat sana bir limon verdi... Ve sen koca bir sürahi limonata yaptın. Tarifi nedir?
Sanattan asla kopmadım. Spora yöneldim, okçuluk yapıyorum, fitness salonuna gidiyorum. İzmir Devlet Opera ve Balesi’nden arayarak Basın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü’nde masamın hazır olduğunu söylediler. Yedi aydır orada çalışıyorum, perde arkasında da olsa arkadaşlarıma yardım edince mutlu oluyorum. 


Yorumları Göster
Yorumları Gizle