"Güzin Abla" hakkında bilgiler ve tüm köşe yazıları Hürriyet Yazarlar sayfasında. "Güzin Abla" yazısı yayınlandığında hemen haberiniz olması için Hürriyet'i takip edin.
Güzin Abla

Her şeye rağmen hayata sımsıkı tutunmayı başardım

Gencecik bir kızım bu benim. Henüz 17 yaşında. Yüreği sevgi dolu, umut dolu. Onda yarının “Güzin Abla”sı olma potansiyelini hissettim. Yaşadığı tüm sıkıntılara rağmen onları aşmaya çalışıyor ve bir yandan da okurlarıma cesaret veriyor.

Hayat zaten zor, siz daha da zorlaştırmayın

Sevgili Güzin Ablacığım, seni çok sevdiğimi söyleyerek söze başlamak istiyorum. Her ergen gibi “Güzin Abla” geyiğini ben de yapmışımdır zamanında. Ama gördüm ki herkes senin o güzel, gerçekçi düşüncelerine ihtiyaç duyabiliyormuş...
Ben 17 yaşındayım, lise öğrencisiyim. Sorunlu bir ailem ve başaralı olmam gereken bir sürü sınavım var...
Babam uzun yıllardır alkol bağımlısı. Anneme eskiden çok şiddet uyguluyordu. Babam anneme kızdığında, hakaret ettiğinde ne ağabeyimin ne de benim elimden bir şey geliyordu.
Annem evden kaç kere kaçtı... Dedem, anneannem, teyzelerim, dayılarım hep annemin yanındaydı, ne olursa olsun ona hiçbir zaman sırtlarını dönmediler. Ama nedense her seferinde annem babama geri döndü, sanki her şey düzelecekmiş gibi.
Her seferinde ilk bir hafta iyi gidiyordu, sonrası yine kavga, yine şiddet... Babamın yumrukları, küfürleri havada uçuşuyordu.
Geceleri korkudan ağlaya ağlaya uyuduğum zamanları bilirim. Annemin ağladığını duyunca, uyumuş gibi yapardım. Çünkü yanıma geldiğinde ona söyleyecek hiçbir şey bulamıyordum.

ANNEM VE AĞABEYİM YANIMDA, DAHA NE OLSUN

Biz çok dua ettik “Allah’ım bizi bu adamın elinden kurtar” diye. Çok umutluyduk, bir gün her şeyin düzeleceğine inanıyorduk.
Şimdilerde her şey mükemmel olmasa da babam eskiye göre daha iyi. Anneme şiddet uygulamıyor, çok sorun çıkarmıyor, istediği yalnızca bizim okumamız.
Artık tek sorunu alkol ve işsizlik...
İçtiği zaman çok sapıtıyor, resmen deliriyor, çok korkuyorum o zaman ondan. Bu kötü alışkanlıktan hiçbir zaman kurtulamayacak biliyorum.
Açıkçası babama çok acıyorum...
Bir de sınavlarım var tabii. Kendime ayıracak bir saatim bile yok. Ev, dershane, etüt... Resmen sistemin kölesi olduk, sanırım öyle öleceğiz.
Güzin Ablacığım, ben tüm bu zorluklara rağmen hayata sımsıkı tutunmuş genç bir kızım. Hayatınızda benim kadar gülmeyi seven çok az kişi görmüşsünüzdür. Çünkü ağabeyim, annem hâlâ hayatta ve yanımda, daha ne olsun!

“ÇEVREM NE DER?”  DİYE DÜŞÜNMEYİN

Buradan herkese seslenmek istiyorum; yalnızlığını gidermek için evli kişilerle birlikte olanlara, aşığım diye kendini kandırıp internetten tanıştığı kişilerle görüşenlere, şiddet gören kadınlara, kuması olan kadınlara, hayatın cilvesini yaşayan herkese...
İnanın mutlaka seveceğiniz, sizi sevecek biri çıkacaktır karşınıza. Yalnızlığınızı yanlış insanlarla doldurmaya çalışmayın.
Şiddet gördüğünüz kişiyi hayatınızda tutmak zorunda değilsiniz. Başta Mor Çatı olmak üzere kadınları korumaya yönelik bir sürü sivil toplum kuruluşları var. Onlar sizi ellerinden geldiğince koruyacaktır.
Onlardan yardım isterken ve eşinizi boşarken de “Çevrem ne der” diye düşünmeyin. Çünkü onlardan önce siz kendinizi düşünmek zorundasınız.
Ailesi tarafından baskı gören çocuklar da ailelerine ayak uydurup, hayatı kavga gürültüyle değil, mutlu, yaşanabilir bir şeklide devam ettirmeli.
Ömür kısa! Kimsenin hayatı sandığınız kadar güzel değil. Herkesin ciddi sorunları var. Onlar da bu dünyada yaşıyor, mücadele ediyor.
Benim yaşım 17 ama çok büyük zorluklar yaşadım bugüne kadar. Burada yazdıklarım sadece küçük bir kısmı. Hayata sıkı sıkıya tutunmak gerekiyor, ben bunun farkındayım.
Zaten zor olan bu hayatı siz daha da zorlaştırmayın. Kendinize de yazık, çevrenize de...
Rumuz: Hayat güzel

X