‘Fakat içimde şarkı bitti’

Hürriyet Haber
22 Nisan 1998 - 00:00Son Güncelleme : 22 Nisan 1998 - 00:01

Yavuz GÖKMEN

‘‘Kamyonlar kavun taşır ve ben/ Boyuna onu düşünürdüm.

Kamyonlar kavun taşır ve ben/ Boyuna onu düşünürdüm.

Niksar'da evimizdeyken/ Küçük bir serçe kadar hürdüm.

Sonra alem değişiverdi/ Ayrı su, ayrı hava, ayrı toprak

Sonra alem değişiverdi/ Ayrı su, ayrı hava, ayrı toprak

Mevsimler ne çabuk geçiverdi/ Unutmak, unutmak, unutmak.

Anladım bu şehir başkadır/ Herkes beni aldattı gitti.

Anladım bu şehir başkadır/ Herkes beni aldattı gitti

Yine kamyonlar kavun taşır

Fakat içimde şarkı bitti.’’

* * *

Cahit Külebi'nin bu şiiriyle, İnci Asena'nın derlediği ‘‘Aşk Şiirleri’’ kitabında karşılaştım önceki gece. Kıtaların ilk iki mısraını iki kez yinelemesi beni ilgilendirmedi ve ‘‘Acaba bunu anlamı güçlendirmek için mi yaptı?’’ diye bile düşünmedim. Bu şiir beni resmen şoke etti ve içimi derinden ürperttiyse bunun nedeni, kamyonların kavun taşımasından çıkarak, ‘‘İçimdeki şarkı bitti’’ diye yazmış olmasındandır.

‘‘İçimdeki şarkı bitti.’’ Böyle bir mısra ile daha önce asla karşılaşmamıştım. ‘‘İçimdeki şarkı bitti!’’

Bu mısra kafama dank etti; yüreğimde attı ve kanımda dolaştı. Belki bütün şairlerin böylesi anlama gelebilecek bir şeyler çiziktirmek istemiş olabileceklerini düşündüm.

Ama hiç kimse ‘‘İçimdeki şarkı bitti’’ demeye cesaret edememişti. Çünkü insanın içindeki şarkının bitmesi basit bir gerçeğe işaret ediyordu.

Bu gerçek, ölümden başka bir şey olamazdı. İnsanın içindeki şarkı bitince, o ancak yaşayan bir ölü olabilirdi. Bir zombi olabilirdi.

İnsanın içindeki şarkı bitmemeliydi.

* * *

Sonra sevgili ölümsüz dostum Metin Altıok'un bir şiirini buldum aynı kitapta. Metin: ‘‘Sonludur aşk da’’ diye yazıyordu.

‘‘Ama inan sonludur aşk da

Kovalar sonunu kendi kendinin

Bana bir uçurum gerek şimdilerde

Yeterince dik ve derin.

Bir çavlan istiyorum çünkü

Kırmak için kristalini hayatın ve şiirin.’’

Metin de, hayatın ve şiirin kristalini kırmak istiyordu. Bu da içindeki şarkıyı bitirmek istemek anlamına geliyordu. İnsanın içindeki şarkı bitebilir miydi?

Bitiyordu ve insan o şarkı bittiğinde artık yaşamıyordu. Yiyor, içiyor, yürüyor ama yaşamıyordu. Bakıyor ama göremiyor, gülüyor ama sevinemiyor, ağlıyor ama acı çekemiyordu.

Acı çekemeyince de yok oluyordu.

* * *

Benim itirazım var, içimizdeki şarkının bitmesine. İçimizdeki şarkı bitmeyecek, bitiremeyecekler.

Şarkıları, şiirleri yargılayacaklar, mahkûm edecekler. Aşkı, özgürlüğü, barışı, demokrasiyi, hoşgörüyü ve dostluğu yasak edecekler.

Belki memleketin her köşesini bilfiil işgal edecekler.

Ama içimizdeki şarkıyı bitiremeyecekler.

O şarkı bitti sanıldığı her an yeniden başlayacak.

Kamyonlar kavun taşıdıkça şarkılarımızı söyleyeceğiz.













Etiketler:


    EN ÇOK OKUNANLAR

      Sayfa Başı