Türkiye'nin en iyi köşe yazarları en güzel köşe yazıları ile Hürriyet'te! Usta yazarlar ve gündemi değerlendiren köşe yazılarını takip edin.

Batum’a dava açmayın…

Süheyl Batum’un sözleri hakaret değil. Bir saptama ve bir eleştiri. Bu sözlerden yola çıkıp 301’inci maddeyi harekete geçirmek çok yanlış olur. Bu, maddenin ileride abartılı şekilde kullanılmasına yol açar. Ak Parti düzeltmekle gurur duyduğu 301’i yeniden hortlatmış olur.

Yapmayın... Etmeyin...

Adalet Bakanı, Süheyl Batum’a 301’den dava açılmasına izin vermemeli.

Neresinden bakılırsa bakılsın, Batum’un askerle ilgili “kağıttan kaplan” sözlerinin hakaretle ilgisi yok.

Bu bir görüş, bir eliştiridir.

Bundan çok daha ağırını, ben dahil nice yazar-çizer, nice AKP’li sarfetmiştir.

Başbakan, CHP’nin bir açığını yakaladı ve üstüne gitti, o kadar.

Adalet Bakanı’nın durumu güç. Ya Başbakan’a direnecek ya da son derece hatalı bir yaklaşıma imza atıp, 301’in alanını genişletecek.

Batum’un “Askeri, Amerikalıların şişirdiği” anlamına gelen sözleri de, ne Türkiye’ye ne de TSK’ya hakaret  anlamı taşıyor. Böyle bir dava açılması, 301’in uygulama alanını inanılmaz derece genişletir.

Adalet Bakanı, bir mucize yaratıp, büyük siyasi riskler (!) almadan bize yargının “tarafsız” kalabileceğini göstermeli.

ABD, MISIR’DA YİNE HATA EDİYOR...

Washington, yeni bir denemeye girdi ve Mısır’da yönetim mühendisliğini sürdürüyor. Herkes Mübarek’in gideceğini sanırken, o işi uzatmaya gitti. Mübarek şimdilik eylülde yapılacak gibi görünen genel seçimlere kadar başta kalacak, bu arada  yetkilerinden bazılarını yardımcısı Ömer Süleyman’a bıraktı.

Bu, ABD’nin "zaman kazanma” senaryosudur. Washington, geçişi uzatmak ve bu arada istediği rejimi kurmak istiyor.

İstediği formül, Ordu’nun  desteklediği ve Ömer Süleyman’ın başa geçtiği bir yönetim şekli. ABD açısından, Ömer Süleyman ile Mübarek  arasında fark yok. Her ikisi de, İsrail ile eski ılımlı politikaları benimsiyor. Yani, eski tas eski hamam.

ABD, açıkça Tahrir Meydanı’nı deniyor. Eğer halk, bu formüle fazla bir tepki göstermezse, ne ala... Aksine olaylar artar ve sokaklar karışırsa, o zaman bir adım daha geri atacak. Yani el yordamıyla yola devam edilecek.

Washington’un tek amacı var: İsrail’i rahatsız etmeyecek bir yönetim bulmak, Müslüman Kardeşler’i devre dışı bırakmak. Yoksa, tüm söylemlerin aksine, demokrasi veya insan hakları değil.

Göreceksiniz, ABD bu defa amacına ulaşamayacak.

KIBRIS’TA BU CANAVARI BİZ YARATTIK...

Kıbrıslılara kızmaya hakkımız yok. Oradaki çarpık düzen, tamamen bizden kaynaklanıyor.

Kendi devlet anlayışımızı götürdük... İşlemeyen bürokrasimizi taşıdık... Abuk subuk bir ekonomik model oluşturduk.

Şimdi kendi yarattığımız bir canavarla kavga ediyoruz.

Kabul ediyorum, bu durum böyle sürdürülemez ve mutlaka gerçekçi bir ekonomik-mali düzen kurulmalı.

Bunu yaparken, çok dikkatli davranmalıyız. Kıbrıslı Türkler, Türkiyeli Türkler’e benzemezler. Bizler itilip kakılmaya (!) alıştık, onlar alışkın değiller. Bizler ağır sözlere artık tepki göstermiyoruz, onlar gösterirler. Tepeleri attığı zaman, Anavatan’a  çok zarar da verdirebilirler.

Onurlu insanlardır. Onurlarıyla oynamayalım. Kemerleri sıkalım, ancak dövmeyelim...

KEÇİLİ’NİN KAYBINI KİM ÖDEYECEK ?

Şu dönemde, Türk kamuoyunu en çok rahatsız eden unsurlardan bir diğeri, tutuklu yargılamaların yıllarca sürmesidir. Özellikle Ergenekon davası nedeniyle, haklı olarak kıyametler koparılıyor.Gazetelerde büyük büyük isimler makaleler döşeniyor.
 
Eskiden de aynı uygulamalar vardı, ancak kimsenin sesi sedası çıkmazdı. O dönemlerde yargı  laik devletin emrindeydi. Laik sistemin korunması yargının en başta gelen göreviydi. Devlet sizi tutuklayıp içeri attı mı, kimse hakkını aramazdı.
 
Size sadece bir tek örnek vereceğim.
 
Bir dönem, Türkiye’nin en büyük ve en ünlü reklam ajansı Cen Ajans’ın sahibi  Nail Keçili, Egebank soruşturması çerçevesinde tam 1.5 yıl tutuklu yargılandı. Tutukluluk sürecinde, 28 şirketlik bir guruba dönüşen, 2.500 kişiyi çalıştıran, yılda 800 milyonluk cirosu olan bu dev şirketler yok oldu.
 
1.5 yılın sonunda  Keçili aklandı. Beraat etti. Dışarı çıktığında, sadece hayatının en önemli 1.5 yılını  değil, tüm işini de kaybetmişti.
 
Bir Allah’ın kulu da, o dönemde çıkıp itiraz etmemişti. Zira yargı, laikliği ve devleti koruyan, dokunulmaz bir kurumdu.
 
Şimdi herkese sormak istiyorum, bir insanı böylesine mahvetmeye kimin hakkı olabilir?
 
Keçili’ nin kaybettiği yıllarını ve işini kim tazmin edecek ?
 
Ayıp değil mi ?

Hunharlık değil mi ?

Asıl adaletsizlik, bu değil mi ?

ARTIK PINAR’IN YAKASINI BIRAKIN (!)

Pınar Selek, devletin “beğenmeyeceği tipte” biri. Neden mi? Bir sosyolog olarak Selek, sokak  çocukları, travestiler, seks  işçileri, romanlar gibi toplumun dışladığı kesimler ile ilgili araştırmalar yaptı. Bu kesimlerin dışlanmışlıklarını ve sorunlarını duyurmaya çalıştı. Ama bardağı taşıran son damla, Kürt sorununa el atması oldu. 1990’lı yılların sonlarında bu ülkede birçok kişi gibi o da hedef haline geldi. O yıllarda, Kürt sorununa devletin baktığı pencere dışından bakanların başlarına neler geldiğini hepimiz biliyoruz. O da Mısır Çarşısı patlaması ile ilişkilendiriliverdi. Aradan yıllar geçti. Pınar Selek' in mahkemesi devam etti. Mahkeme, Selek için iki kez beraat verdi. Ancak Yargıtay bu kararları bozdu.  Önceki gün yerel mahkeme, kararında direndi ve Selek’in yeniden beraatına karar verdi. Bakalım bundan sonra nasıl bir süreç işleyecek. Yargıtay Genel Kurulu’nun kararı ne olacak? Yeniden yargılama mı başlayacak yoksa yerel mahkemenin kararını onayacak mı? Aslında, her şey ortada. Mısır Çarşısı patlamasında görgü tanığı olan kişi bile, “Pınar Selek’i tanımam ben. İşkence altında benden o ifadeleri aldılar” diyor. Selek’in başına bu iş geldiğinde yaşı 27 idi. Şimdi ise 40 yaşında.  Gencecik bir insanın, bir aydının, hayatından bu kadar yıl çalmamalıyız…

HINCAL İŞTE BUNUN İÇİN TERSTEN ÇAKAR...

Geçtiğimiz haftanın manşetlerinde, evlerde ve Twitter’da en çok konuşulan iki kişisinden biri Hıncal Uluç, diğeri de Süheyl Batum idi. Batum, sanıyorum ağzından kaçırdığı bir cümle (Asker kağıttan kaplanmış...) nedeniyle, özellikle kendi partisinde yara aldı. Tabii, siyasi açıdan gol atmak isteyen herkes, olayın üstüne gitti ve, vur abalıya, Batum’u hırpaladı.

Hıncal’ın durumu farklıydı.

Defne Joy Foster hakkında yazdığı yazıdan dolayı yerden yere vuruldu. Kıyametler koparıldı. Hıncal’ın ne kalpsizliği bırakıldı, ne gaddarlığı...Oysa Hıncal hiç de gaddar, kalpsiz ve sanıldığı gibi bir insan değildir.

Onun tek sorunu, başkalarından farklı olmaktır.

Zaten gazetelere, internetteki sitelere baktığınızda, o yazıyı neden yazdığını hemen anlayabilirsiniz.

Hıncal, sürünün içinde değil, protesto edilse, yerden yere vurulsa dahi, farklı bir yerde kendini göstermek ister. Belki kalp kırar ve tepki alır, ancak böyle bir kişiliği vardır. Beğenelim ya da beğenmeyelim, onun adı Hıncal.

Her zaman da farklı olacak ve her defasında tersten vuracak. Herkes birinin alkışlıyorsa, o alkışlamayacak. Ancak bizler onu yine de seveceğiz...

KİTAP KÖŞESİ

HER ÇİKOLATA YENMEZ!

Adli Tıp denilince aklımızda beliren güzel kadın Sevil Atasoy'un son kitabı “Her Çikolata Yenmez – Ve Başka Tatsız Öyküler”  Doğan Kitap'dan çıktı. Atasoy, bize heyecan dolu Hollywood polisiyeleri gibi bir kitap sunmuş. Gerçek hikayeleri anlatırken bizi hem suçluların dünyasında gezdiriyor hem de bilimin keskinliği ile karşılıyor. Fevkalade akıcı bir kitap. Okurlarıma tavsiye ederim. (Doğan Kitap: 0212 373 77 00)
      *
BİR DÖNEM İKİ KADIN

İki solcu kadın. 1940’lardan günümüze kadar Türkiye’de sol hareketin içinde yer almış iki kadının birbirleriyle sohbetini içerin bir kitap; “Bir Dönem, İki Kadın – Birbirimizin Aynasında” Can Yayınları’ndan çıktı. Oya Baydar ve Melek Ulugay’ın söyleşi tarzında hazırladıkları bu kitapta yok yok. Sol örgütler, hapishaneler, işkenceler, mültecilik, sürgün, Filistin kampları ve Avrupa kentlerine taşınmak zorunda kalan hayatlar. Yani, bu ülkenin solcularının yaşadıklarını anlatıyorlar. “Tarihi sadece erkekler yazmamalı” diyen yazarlar kendi hikayelerini ve çalkantılı hayatlarını bize açmışlar. Çok önemli bir eser. (Can Yayınları: 0212 252 56 75)

 

X